21. mrt, 2019

Twee jaar en 296 dagen zonder Sunshine

Gisteren kreeg ik toch nog een mailtje binnen van het UWV. Natuurlijk had de goede man weer niet alle vragen beantwoord maar daar ga ik een andere keer wel weer over mailen. Op mijn vraag hoe dat zit met de sollicitatieplicht tijdens die opleiding had hij tenminste wel geantwoord. Want ik moet gaan studeren, terwijl ik 24 uur per week ga werken en bovendien een dag klassikaal per week moet gaan volgen, webinars moet volgen thuis en de rest van mijn schaarse vrije tijd in zelfstudie steken. Dan wordt solliciteren wel een hele opgave want daar ben je toch ook weer aardig wat tijd aan kwijt. Kijk, ik kan ook onzin mails sturen hoor, niet zo moeilijk. Net zo goed dat je echt graag wilt, kan je ook helemaal niet willen. Maar zo wil ik niet handelen, dat vind ik niet netjes.

Ik krijg in elk geval het maximum van 12 maanden vrijstelling voor solliciteren en voor de 3 resterende maanden gaat hij tegen die tijd wel een oplossing zoeken. Nou dat hoop ik dan maar. Dat hij dat beter in de gaten houdt dan mijn vragen. Want hoe dat zit met het aanvullen van het UWV als die 24 uur per week daar nog onder zit, heb ik hem niet gehoord. Wel over hoe het zit met boeken en spullen aanschaffen, daar had hij nog geen antwoord op. Dat moest hij nog uitzoeken. Maar toen had hij nog een nieuwtje, hij had mijn mail doorgestuurd naar een collega, omdat de opleiding gratis is met direct werken, wat natuurlijk bijzonder is. Zij is nu contact gaan zoeken met dat instituut en daar gaat het UWV dan misschien weer een arrangement mee aan in de toekomst. Daar heeft ze al een afspraak voor gemaakt. Nou ja zeg! Hoe een koe een haas vangt. Daar mogen ze me toch wel even voor belonen! Zowel het UWV als het instituut! Toch wel apart dat ik daarachter moet komen. Ik bespaar ze zo wel heel veel geld! Daar mag een boekenpakketje toch zeker wel af?

Ik weet wel, zo werkt het niet maar het is eigenlijk wel zo. Als je je baas heel veel geld bespaart door een tip, krijg je toch ook een bonus of een beloning? Ja toch? Nou, normaal zijn die opleidingen tussen de 6.000 en 9.000 euro. Die vergoeden ze dan. Ik bedoel maar. Al zouden er maar 3 dat gaan doen, dan is dat een besparing van 27.000 euro. Kassa! Ik heb dat net toch maar even gemaild, zij het iets subtieler. Ik denk, steek dat maar alvast in je zak. Zal hem vast een worst wezen, het is niet in zijn voordeel natuurlijk. Ach, ik heb een goede daad gedaan. Daar is ook wat voor te zeggen. Voor de rest ga ik het wel zien. Eerst maar eens die 17e april afwachten. Daarna ben ik vast weer een stuk wijzer.

Ik heb van de week mooie foto’s gemaakt van mijn kleine Rainbow. Gek eigenlijk, hij blijft voor mij het kleintje van het stel maar dat is hij eigenlijk niet. Al helemaal niet qua gewicht. Hij ‘voelt’ voor mij gewoon als de kleinste, op de één of andere manier. Nu ik hier blijf wonen voorlopig, kan ik hem en de anderen niet meer bieden dan het balkon en hopen dat dit voorlopig in orde blijft. Ik zou ze zo graag een stukje tuin of een groter balkon bieden maar dat zit er nog niet in. Wie weet komt dat ooit nog. Ik zag laatst iets, dat vond ik echt helemaal geweldig! Een kattenhuis in de tuin, waarin ze helemaal veilig zijn. Als je het ook wilt zien klik dan hier 

Je zal toch zoiets maar kunnen bouwen voor je kattenkinderen! Oh dat zou ik echt helemaal geweldig vinden en ik denk zij nog meer dan ik. Ik ben over het algemeen heel handig maar het enige dat ik niet echt goed kan is zagen. Op zijn Vlaams kan ik dat wel, maar het echte handwerk, nee, dat kan ik niet. Daar moet ik dan altijd hulp bij hebben. Ook merk ik, nu ik toch ietsje ouder wordt, dat de kracht in mijn handen minder wordt. Ook zoiets waar ik niet blij mee ben. Net zoals een bril op mijn neus. Vind ik ook niet fijn. Dat gevoel wen ik niet aan maar dat is het niet eens. Ik heb voor veraf niet zo’n grote sterkte. Maar van dichtbij wordt het ook steeds minder, dat zicht. En dat vind ik me toch vervelend!

Vooral omdat ik werk met dingen waar scherp zicht best nodig is. Mijn schilderen wordt erdoor gehinderd. Dan zit ik met mijn ogen te knijpen tot ik erachter kom, dat ik beter even mijn brilletje op kan doen. Bah, zo vervelend! Als ik dan weer door de bril kijk, dan zie je pas echt hoeveel details je mist zonder. Ouderdom komt met gebreken ja, hoe irritant is dat wel niet. Het zou andersom moeten zijn. Want juist als je de wijsheid en het geduld hebt om wat dan ook te doen, word je weer beperkt door zulke dingen. Je zou, net als je geest, scherper moeten kunnen. Helaas, het is zoals het is. Leuk zal ik het nooit vinden in elk geval. Ik hou niet van hulp vragen en dat lijk ik steeds vaker toch te moeten. Ik doe liever alles helemaal zelluf. Dat roep ik ook al vanaf ik kan praten. Lastig om er dan vanaf te raken.

Als het goed is ben ik na vandaag totaal van de RMC af. En als het goed is ga ik vanaf mei weer studeren. Als je me dat een jaar of twee geleden had verteld, had ik er hartelijk om moeten lachen. Het is niet iets dat in de planning zat of zo. Zelfs twee weken geleden nog niet eens. Gek hoe de dingen kunnen lopen soms. Leer je nog wel zo soepel op deze leeftijd? Ook iets dat ik me afvraag. Ik heb geen flauw idee. Ik heb wel het gevoel dat ik 15 maanden lang alleen maar met studeren zal bezig zijn en ik hoop dat ik het red. Ik ben intelligent genoeg, daar ben ik niet bang voor. Ik weet zelfs want mijn I.Q. ongeveer is. Daar kwam ik achter tijdens mijn studie psychologisch assistente. Ik kreeg die tests namelijk voorgedaan door de psycholoog waar ik toen veel mee samenwerkte. Die man wist uiteindelijk natuurlijk echt alles van me.

Op de lagere school dacht ik zelf altijd dat ik een beetje dom was. Maar dat bleek wel heel erg mee te vallen later. Ik werd gewoon onder gestimuleerd. Ik kon al lezen toen ik drie was bijvoorbeeld en het lezen zoals dat op school ging, ging mij veel te langzaam. Bij het rekenen lukte het al helemaal niet. Ik was misschien wel gewoon te lui om een staartdeling te maken, die een half uur duurde. Net zoals ik die rekensommen van niveau 3 van beter rekenen soms gewoon te veel werk vind nu. Ik kwam daar later pas achter, dat ik me dood zat te vervelen en daardoor niet mee deed met de rest. In die tijd keken ze nog niet naar zulke dingen. Tegenwoordig wel gelukkig. De grote vraag is, lukt dat studeren allemaal nog wel op je 57e? Als het goed is kom ik daar vanzelf achter. Misschien moet je er iets harder aan trekken of zo? Ik weet het niet, ik ben wel erg benieuwd, dat wel.