23. mrt, 2019

Twee jaar en 298 dagen zonder Sunshine

Het gaat weer lekker wat mijn warrigheid betreft! Ik heb me vanmorgen een ongeluk lopen zoeken naar mijn portemonnee en ik vond hem maar niet. Ik ben dus even diep en hard gaan zitten nadenken. Dat hielp. Ik had Kim naar huis gebracht en toen nam ik hem mee, omdat mijn rijbewijs en dat soort dingen erin zitten. Ik had hem toen op mijn schoot gelegd, zodat ik hem niet zou vergeten. Maar hij viel eraf en viel naast me bij de handrem. En natuurlijk ben ik dat glad vergeten. Ik weet nog dat ik in de auto even zat te denken van ‘goh, moest ik nou nog iets niet vergeten?’. Nou, schiet lekker op dus maar niet heus. Ik kan daar zo moe van worden, van mezelf vooral elke keer.

Kim zei gelijk, je neemt weer teveel hooi op je vork. Ja, dat kan wel kloppen maar wat moet ik dan doen? Er wordt op dit moment veel van me gevraagd op allerlei gebied. Ik kan toch niet zomaar alles laten vallen? Over een maand moeten die Dewberry doeken klaar zijn en daar heb ik echt letterlijk nog helemaal niks aan gedaan. Gewoon geen tijd voor gehad. En daar moet ik komende week dan toch echt tijd voor maken. Als die klaar zijn en ingestuurd, dan scheelt dat ook weer een klein stukje stress.

Ik kom, ongeacht hoe mijn leven eruit ziet, altijd tijd tekort. Dat is toch best wel belachelijk. Toen ik 40 uur in de week werkte, en dan vaak nog overwerkte, zoals toen ik planner was, dan is het enigszins logisch. Maar nu? Ik begrijp er helemaal niets van. Het lijkt wel hoe langer ik thuis ben, hoe drukker ik het gekregen heb. Ik kan me er op dit moment niet eens een voorstelling van maken hoe het zal zijn met werken in combinatie met een studie. Dat zal behoorlijk wennen worden! Niet zo zuinig ook. En dan weet ik nog niet eens of ik er wel doorheen zal komen, de 17e april.

Ik kreeg nog een mail gisteren, van de UWV meneer. Of ik daar nou zo blij mee moet zijn weet ik niet, ik werd er alleen maar zenuwachtig door. Hij schreef namelijk dat een familielid van een collega de 20e is geweest, naar diezelfde informatiedag in combinatie met de sollicitatie. Zij is door die eerste ronde gekomen. Het was er erg druk, dus veel belangstelling blijkbaar. En de sessie was behoorlijk pittig. Vooral het rekenen had ze als erg lastig ervaren. Ja, fijn dat je me dat even zegt. Dat merk ik bij dat ‘beter rekenen’ ook wel. Vooral die niveau 3 sommen vind ik echt vreselijk. Dat zijn van die sommen waardoor ik op de lagere school al wilde vluchten. En wat was ik blij dat ik daar vanaf was voor altijd. Dacht ik toch toen. Niets is minder waar.

Ik merk ook dat ik vaak de som niet eens goed gelezen heb, als ik later bekijk waarom ik ze fout had. Kijk, er zitten sommen bij, waarvan ik echt niet goed weet hoe ik aan dat antwoord moet komen. Maar als je een fout maakt omdat je het maar half leest, dan is dat voor mij dubbel fout. Daar moet ik aan gaan werken, dat was me door die portemonnee ook wel duidelijk. Het gekke is alleen dat ik op die momenten juist vind dat ik gefocust ben. Dat blijkt totaal niet zo te zijn dan, achteraf. Daar sta ik dan echt van te kijken, vooral met dat niet goed lezen. Dat is juist iets waar ik normaal erg goed in ben eigenlijk. Als ik dat hier al in alle rust heb, hoe heb ik het dan tijdens een test waarvoor ik dan enorm zenuwachtig ben?

Dus of ik nou zo blij was met zijn mailtje, ik weet het niet. Het is zaak om daar extra op te gaan letten, dat ik me echt een beetje meer concentreer op wat ik aan het doen ben. Ik vind het niet leuk om zo’n verstrooide professor te zijn. Alleen hoe krijg ik dat er weer uit? Het wordt alleen maar drukker nog en dan wordt zoiets vaak alleen maar erger. Want met die portemonnee had veel erger kunnen aflopen. Er zat geen geld in of zo, ik heb nooit meer cash geld op zak. Dat staat er alleen niet op. Als ze hem hadden zien liggen, dan hadden ze zo een ruitje in kunnen slaan of zo. En dan hebben ze al mijn pasjes wel. Rijbewijs, kentekenbewijs, pinpas. Oh ik moet er niet aan denken! En dan toch nog vergeten, terwijl je jezelf zo hebt zitten inhameren dat je de portemonnee niet mag vergeten mee naar boven te nemen.

Ik heb vandaag voor de cits besteld, voor mezelf ook groentes en dat soort dingen, bij Muscle Meat. Dan kan ik er voorlopig weer even tegenaan en de katten ook. Nu ga ik zo lekker op de bank met een Rulof boek. Ik ben in Jeus, van moeder Crisje 2 bezig. Daar heb ik even zin in. Mocht het lezen niet lukken, dat heb ik helaas wel eens de laatste paar jaar, dan ga ik een film kijken op Netflix of zo. Voor vandaag neem ik even een dagje rust. Alleen de katjes vanavond nog eten geven en voor mezelf eten maken. Lekker kip in een Oosters sausje of zo met groenten en rijst. Ik kijk nog wel. Maar voor vandaag moet er even rust in worden gebouwd. Hopelijk heb ik daar morgen profijt van. Dat zou wel zo prettig zijn, even rust in de tent en niet meer zo stressen. Soms zou je wel een jaartje over willen slaan, volgens mij zit ik er in zo eentje.