24. mrt, 2019

Twee jaar en 299 dagen zonder Sunshine

Vandaag heb ik weer eens een halve vierkante meter zolder beschikbaar gemaakt. Oh mijn hemel wat heb ik daar nog veel werk! Als ik er binnen stap, dan krijg ik het al benauwd. Pikkedonker want er zit geen raam meer. Dat zat er eerst wel maar daar had je ook niet veel aan. Het was zo’n matplastic dakraampje en toen ze kwamen isoleren, zoveel jaar geleden, hebben ze dat weggelaten. Ik moet snel zijn want het is een ruimte waar de cits nooit mogen komen en dan wordt zoiets voor katten gelijk stukken aantrekkelijker. Meestal moet ik dus in het pikkedonker op de tast het lichtknopje vinden en dan heb ik direct een benauwend uitzicht op stapels rotzooi waar je bijna niet doorheen kunt komen. Eigen schuld natuurlijk dus zal ik het ook zelf moeten oplossen.

Ik zal wel voor gek verklaard worden maar eigenlijk vind ik dat dus leuk. Het is gewoon dat ik er te weinig tijd voor over heb, dat het nog steeds niet gebeurd is. Had ik maar iets minder te doen over het algemeen. Dan wist ik het wel en was die zolder binnen no time helemaal netjes. Nu heb ik twee iets kleinere doosjes vol met afval op de gang staan. Ik heb maandenlang van die hele grote dozen gespaard voor mijn broer en schoonzus. Daardoor kan ik bijna mijn slaapkamer niet meer in maar ze blijken ze niet meer nodig te hebben. Mooi, dan kunnen die ook weg straks. Ik kan wel rotzooi in die grote dozen gooien maar dan kan ik ze vast weer niet in mijn uppie naar de container krijgen. Daarom pak ik de bescheiden doosjes maar.

Ik kan de katten er niet gebruiken want ik weet nog wel toen ik hier pas woonde, dat ik Casper kwijt was. Wat blijkt, de vorige bewoners hebben er een muurtje opgetrokken, of de woningstichting, dat weet ik niet. Achter dat muurtje zit de motor van het afzuigsysteem dat door alle buren hun huis loopt. Dat vond een opzichter, die een tijd geleden kwam kijken, harstikke achterlijk en hij werd boos op mij. Alsof ik dat gedaan had. Nou nee hoor, ik ben hier zo komen wonen. Ik heb er twee grote rekken neergezet, soort stellage, waar ik al mijn gereedschap ooit netjes had liggen. Maar in de afgelopen 13 jaar is er alleen maar meer en meer bijgekomen. En omdat je zoveel spullen hebt, weet je ook niet meer wat je hebt. Dan koop je dingen die je eigenlijk al hebt liggen. Tenminste, daar kom ik nu zo’n beetje achter.

Ik blijk zelfs een decoupeerzaag te hebben, ik had echt geen idee. Ik weet wel dat de schroeftol die ik had, niet meer opgeladen kon worden. Volgens mij heb ik die ooit al weggegooid maar nu vond ik de oplader weer, met de tweede batterij erin. Die kan ik niet zomaar in de container dumpen. Daar zal ik dan ook maar een doos voor reserveren en als die vol is met dat soort dingen dan dump ik die weer bij de Praxis. Daar hebben ze zo’n inzamelpunt voor van alles. Dat zag ik vorige keer opeens en nu weet ik waarom. Ik heb ook een overdadige voorraad aan spijkers en schroeven en pluggen in alle maten. Ik heb zoiets van 189 schroevendraaiers blijkbaar, ook in alle maten. En ik heb bergen verfspullen. Allemaal roerstokjes, halve potjes verf en een stuk of 10 spuitbussen waarvan ik niet weet of ze nog bruikbaar zijn.

En dan heb ik nog lang niet alles gezien natuurlijk. Het is echt bizar! Er zitten nog dichte verpakkingen van dingen tussen, die heb ik toch echt een keer gekocht omdat ik het dacht nodig te hebben maar blijkbaar zat ik er mijlenver naast. Nu heb ik geen idee meer waarom ik dat gekocht heb. Ook allemaal dichte verpakkingen met van die messing siernagels. Wat dacht ik nou op dat moment?! Echt hoor. Dat is nog niet het ergste, maar dat moet straks wel weer allemaal uitgezocht worden ook. Spijkers bij spijkers, schroeven bij schroeven. Op de gang staan twee dozen vol met verfspullen en op de zolder zelf ligt zo’n hele grote Ikea tas vol met verfspullen. Ook die moeten allemaal uitgezocht worden. Dus ik heb voorlopig werk genoeg. Nu hoeft dit niet meer zo’n haast te maken, nu de verhuizing van de baan is. Dat scheelt weer.

Tegen de tijd dat ik wel ga verhuizen, is alles netjes en georganiseerd. Allebei de zolders zullen dan gedaan zijn. En veel, heel veel moet er gewoon weggegooid worden. Er hangt ook nog een enorm dure echte bontjas van mijn oma. Nerts is het geloof ik. Ik zelf zou nooit zo’n tweedehands jas kopen maar ik kreeg het niet over mijn hart om die weg te gooien. Zou daar nog animo voor zijn? Dan gooi ik hem op marktplaats en doneer ik het geld bijvoorbeeld aan de dierenbescherming. Dat lijkt me wel zo eerlijk voor al die beestjes die voor die jas gestorven zijn. Maar of je zoiets kwijt raakt? Ik weet het echt niet. En wie weet wat ik er nog allemaal meer tegen ga komen. Er ligt enorm veel kleding, dat weet ik ook. En wat ik daarvan weg zal gooien, dat kan weer hier bij de Lidl in containers. Daar heb je van die grote staan voor kleding en schoenen van het Leger des Heils. Waarvan ik het niet meer wil maar wat nog bruikbaar is aan spullen, dat kan dan weer allemaal bij de weggeefhoek bij Kim.

Op de buitenzolder staan ook nog wel wat spullen die ik op Marktplaats kan zetten. Een salontafel, met zo’n glasplaat die gedragen wordt door dolfijnen. En daar ligt nog heel veel van mijn broer ook. Dat kan allemaal weg volgens mij. Oude uniformen van zijn werk, van die grote pakken allemaal. Ja, kan ook weg. Maar daar zal ik alle dozen met wat weg kan voor de deur zetten en dan mogen ze me toch echt allemaal even komen helpen. Dat lijkt me wel zo eerlijk want hij heeft het er tenslotte ook allemaal neergelegd. Ik kan niet alles zelf. Maar voor nu, als ik het niet al te zwaar maak, doe ik gewoon elke keer een doosje of twee. Die ga ik straks ook even weggooien hier beneden. Dat is wel weer fijn van die containers voor de deur.

Ik ga straks lekker even een stukje lopen ook, het is prachtig weer. Dan neem ik die dozen gelijk mee. Lekker mijn heerlijk Fitflop schoenen aan. Ik merk bijna niets meer van mijn hielspoor maar dan moet ik wel ten alle tijden op die schoenen of op mijn slippers ervan lopen. Zodra ik anders schoeisel aan doe, of op mijn blote voeten wil lopen, echt, na drie stappen voel ik de pijn al. Dat is toch wel bizar hoor! Maar die schoenen zijn goud waard, daar kan ik echt uren op lopen. Dat komt mooi uit voor straks want als ik door de rondes kom op de 17e, en in mei ga werken/studeren, dan zal ik nog vast veel meer moeten lopen. Daarom zijn die schoenen voor mij nu even onontbeerlijk. Ik zou er vroeger niet mee dood gevonden willen worden maar ja, pijn doet veel met een mens. Dan kijk je daar niet eens meer naar. Alleen dat ze geen pijn doen met lopen wordt dan belangrijk.

Het lopen was heerlijk, wat een mooie dag zeg! Daarna heb ik de hele keuken gesopt. Ik had blijkbaar een aanval van werklust en daar moet je dan maar aan toegeven. Met rimpelige vingertjes heb ik kip en groenten klaargemaakt en nu is de rijst bijna klaar. De bakken even doen, water verversen en dan ga ik weer lekker een klein stukje lezen. Daar knap ik altijd weer helemaal van op. Dat merkte ik gisteren ook. Waarom dan vandaag niet weer een klein stukje. Voor ik ziek werd las ik echt elke dag wel.

Ik hou er zo van, vooral in mijn Rulof boeken. Sinds april 2014 lees ik weinig anders meer. Het is een tijd niet gegaan en nu heb ik vaak geen tijd meer maar toch, het is zo prettig en het geeft me zoveel. Gewoon maar even tijd voor maken. Met een lekker bord rijst, als de katjes ook aan het eten zijn. Dan bedelen ze niet zo heel erg. Ja Rainbow wel, maar die bedelt altijd, ook al lust hij het niet. En zo is het weekend dan alweer voorbij. Ik vond het een fijn weekend dit keer, dat is ook wel eens anders. Daar moet ik nog maar even van nagenieten.