26. mrt, 2019

Twee jaar en 301 dagen zonder Sunshine

Eindelijk heb ik gisteren de grap uitgehaald die ik al maanden wilde uithalen. Degene die ik aan de telefoon kreeg had ik helaas niet samen mee gewerkt maar dat maakte het maar een heel klein beetje minder leuk. Ik heb gisteren namelijk gebeld, het teamleiders nummer. Toen er werd opgepakt vroeg ik om ‘Ria Niemeijer’. Het was even stil en ik hoorde ‘ehhhhh’. Ze vroeg weer wie ik moest hebben en ik herhaalde nogmaals mijn naam. Ze vertelde dat die daar niet meer werkte. Ik vroeg; ‘kan je dat nog ene keer herhalen, want dat klinkt zo prettig in mijn oren.’ En volgens mij begon ze toen al een klein beetje nattigheid te voelen. Ze probeerde nog iets te redden; ‘ja die werkte hier wel, of die werkt hier nu nog maar die is er nu niet.’ Ik schoot in de lach en volgens mij viel toen het kwartje.

Spreek ik nou met Ria? Ja, daar spreek je mee en toen begon ze ook te lachen. Ik had haar dag weer goed gemaakt en ik heb met een grote grijns opgehangen. Hè hè, dat wilde ik al zolang doen. Maar nee Vanity, ik werk er niet meer, mocht er echt iemand bellen voor me. Dat gaat niet gebeuren hoor maar ik ben gewoon echt uit dienst. Al vanaf 1 maart maar alle banden zijn nu verbroken. Een aantal oud collega’s hebben me gelijk ‘ontvriend’, zo grappig. Daaraan zie je gelijk al dat ze niet vriendelijk tegen je waren omdat ze je zo aardig vonden. Ik begrijp dat echt niet, zulke maskers op om je leven te leiden. Ik zou er zelf ziek van worden, zoveel gehuichel maar goed, je kan er ook aan zien dat ze nog niet zo heel ver zijn in hun totale evolutie. En dat geeft niet, dat komt vanzelf en dan betekent het toch hoofd buigen.

Nu als mens op aarde kan ik dat grappig vinden. Net zoals sommige mensen ervan kunnen genieten als ze zien en meemaken dat karma echt een bitch is, bij iemand die je iets gedaan heeft. Dat stukje menselijkheid is mij niet helemaal vreemd hoor. Maar ik weet ook dat tegen de tijd zij echt hun hoofd moeten buigen voor mij, dat me dat dan niet zoveel interesseert. Er zijn namelijk anderen waar ik dat dan ook bij heb moeten doen. We lopen allemaal hetzelfde pad. Het lijkt er alleen maar op dat we allemaal een andere richting opgaan. Dat komt omdat iedereen door elkaar, bij elkaar zit. Hier zitten er baby’s op de universiteit en doctoren zitten op de kleuterschool. De een is dus stukken verder dan de ander en dat maakt het hier lastig. Er komt een dag, dat iedereen elkaar begrijpt of op zijn minst aan kan voelen. Moet je je voorstellen hoeveel mooier de wereld dan wel niet zal worden. Het is nog even een end weg hoor maar het komt wel.

Als die mensen denken dat het me boeit, nou nee, het viel toevallig op doordat ik iets deed. En dan zie je mensen voorbij komen als vriendschapsvoorstel of zo. En dan denk je goh, geen vriendjes meer, ik ben zeker uit de gratie. Ik kan er niet meer van eten en ook niet meer van slapen nu hoor. Echt. Ik moet eerlijk zeggen dat het er een paar zijn die ik er eigenlijk zelf wel uit had willen gooien als ik daar de moeite voor had willen doen. Maar ik vond dat zo de moeite niet waard, daar waren ze echt niet belangrijk genoeg voor. Dat boeit toch geen mens? Gewoon volgen uitgezet en dan krijg je er ook niets meer van te zien. Verschil merk ik er in elk geval niet door zo. Het zegt meer van hen dan van mij en ik vind het totaal prima. Daarom zou ik het zo geweldig vinden, als je uiterlijk zo gaat zijn als je innerlijk. Ook daar komt iedereen. Dan zijn me er toch een hoop bij die dan opeens geen leuk smoeltje meer hebben! Ik hoop voor ze, dat ze voor die tijd die nare eigenschappen hebben afgelegd.

Anders moeten ze maar geen spiegels ophangen of langs ramen lopen. Lijkt me het verstandigst. Ik zie door die maskers heen dus ik zie ze zoals ze zijn. En ik denk dat die eigenschap me een beetje vervelend maakt voor een handjevol mensen. Anderen voelen dat, denk ik, en dat vinden mensen die dingen verbergen nooit prettig. Al zijn dat alleen maar eigenschappen en gedachten. Dat vinden de meeste mensen niet prettig. Mij kan dat totaal niet schelen. Ik vind wat ik vind en ongeacht wat ik van iemand vind, zal ik die toch met respect behandelen en die niet half dood trappen met woorden achter zijn rug. Als ik je niet moet, zal je het niet merken doordat ik lelijk zou doen. Nee, maar ik ga ook niet een bakkie koffie met je drinken. Met respect behandelen is voldoende. Heb ik ook moeten leren hoor, dat komt je niet aanwaaien. We komen in elk geval allemaal uit dezelfde bron en dat maakt ons allemaal eigenlijk zoals broers en zussen. En in elk gezin is er wel iets, toch?

De foto’s van Kim zijn net binnen. Wat zitten er toch weer een schitterende foto’s tussen van de cits. Van mezelf vind ik zelden een foto mooi maar goed, zij heeft zich ermee vermaakt afgelopen vrijdag. Daar is ook iets voor te zeggen. Maar die foto’s van mijn vier hartjes, oh die zijn prachtig! Maar die ga ik van de week er eens even allemaal apart opzetten hier. Voor nu had ik er gisteren al eentje gemaakt. Ik heb weer zo’n lol gehad om die eigenwijze Rainbow! Dat is toch ook een apart sujet hoor. Hij was me weer behoorlijk aan het lastig vallen tijdens het schilderen. Ik vind het dan toch al lastig als hij om aandacht komt vragen.

Vooral omdat hij er niet voor schroomt om dwars door de verf te lopen, als hem dat zo uitkomt. Ik ben gisteren begonnen om die vijf doeken te maken voor Dewberry. Nu heb ik nog geen dvd gekeken hoor, daar is geen tijd voor geweest. Maar over exact een maand moeten ze ingeleverd zijn, de 26e april. Dus ik moet gewoon opschieten. Gisteren heb ik er eentje afgekregen en vandaag ook. Morgen moet ik ook nog de ochtend weg dus of ik dan de 3e af zal krijgen, dat weet ik nog niet. Dan donderdag en vrijdag maar. Dan ga ik uit van allebei de dagen ook weer een schilderij af, dan kan ik in het weekend de vijfde maken, tussen de huishoudelijke taken in. Daar ben ik dus even zoet mee. Of misschien moet ik mezelf iets meer tijd gunnen. Ik moet daar even over nadenken. 

En juist dan wil Rainbow aandacht. Terwijl ik in de map zit te lezen welke technieken er gebruikt moeten worden, komt Rainbow pontificaal op de map zitten. Eh. Hallo Rain, zo kan ik toch zeker niet werken? Hij kijkt langs me heen, richting plafond, bewust mijn blik mijdend. Zodra ik iets zeg, begint hij keihard te spinnen, dat doet hij altijd. Erg koddig natuurlijk maar ik wil even verder. Ik dus hem tegen zijn kont en ik denk het al voor elkaar te hebben. Maar hij draait zich om en gaat liggen. Nu ben ik nog verder van huis. Dan is er maar één ding wat ik kan doen om hem van zijn sabotage af te leiden. Ik vraag of hij wil lunchen. En dat laat Rainbow zich niet tweemaal zeggen. Hij vliegt naar de keuken en ik ga hem maar even wat natvoer geven. Zo doe je dat, met een kat.