27. mrt, 2019

Twee jaar en 302 dagen zonder Sunshine

Vandaag had ik voor negenen al veel gedaan. Op de trampoline gestaan, daar begin ik tegenwoordig mee. Uit ervaring weet ik dat het er in de loop van de dag vaak niet van komt. Ik moet meer bewegen, ik vind dat zo leuk om te doen, mooier kan je het niet hebben. Ik dacht daar eens over na en toen bedacht ik me, dat ik er gewoon maar de dag mee moet beginnen. Je bent dan nog fris, dat kwartiertje kan je incalculeren, ook straks, door gewoon vroeger op te staan. En dan heb je het tenminste gedaan. In de loop van de dag krijg ik altijd alleen maar meer dingen te doen en heel vaak vergeet ik het dan ook gewoon. De enkele keer dat ik een blik werp op de trampoline, denk ik ja maar dit nog of dat nog. Terwijl ik juist eigenlijk wel wil. Nu de dag zo beginnen is veel fijner. Het kan altijd, enige uitzondering is verslapen maar dat gebeurt me nooit zoveel.

Dat heb ik al opgelost en nu zo houden. Ook die zolder moet ik niet tussen mijn vingers laten glippen. Vandaag ben ik direct naar de slaapkamer gegaan. Omdat Ben en San toch nog dozen zijn komen halen, had ik weer iets meer plek. De opgestapelde dozen links van het bed, heb ik nu klein gevouwen. Een stapel van een stuk of twaalf dozen staat nu rechts van het bed. Toch is de linkerkant nu weer gevuld met dozen met spullen en kleding. Aan die kant zet ik namelijk alles wat ik moet gaan uitspitten om te houden. En dan gaat ook oplopen hoor, dat weet ik nu al. De gang is nu weer netjes leeg en het zijkamertje raakt ook steeds leger. Het lijkt maar steeds een heel klein beetje maar toch ga je het een klein beetje merken nu. Het is gewoon veel en dan zie je dat pas na een tijdje. Beetje bij beetje gaat het toch lukken.

Ooit heb ik een netjes opgeruimde binnen-zolder en die van buiten gaat ook lukken. Gewoon doorzetten en dan kom je er vanzelf. Het enige waar het niet van kwam waren de Dewberry lessen maar ik dacht, ik kan toch zeker schilderen? Dan doe ik het gewoon zonder. Nu heb ik twee van de vijf doeken af. Voor het einde van volgende week heb ik ze allemaal. Waarschijnlijk nog veel eerder maar ik geef mezelf een beetje marge. Dan moet er gemaild worden met Amerika, foto’s erbij van de werkjes. Hopelijk zijn ze duidelijk genoeg, dan kunnen ze via de foto beoordeeld worden. Dat zou veel makkelijker zijn en een hoop gedoe schelen. Dat hoor ik dan wel weer, eerst maar even die andere drie gaan maken.

Je zou kunnen denken, ja maar ze zijn echt wel een beetje anders hoor, dan het origineel. Dat geeft juist niet, iedere schilder heeft zijn eigen stijl en het is natuurlijk handwerk. Zowel het voorbeeld wat erbij zit, dat is door Donna zelf geschilderd. Als ik het dan na moet maken, dan gaat het om de techniek zelf. Niet of ik één of twee gaatjes maak in het vogelhuisje. Ik vond eentje leuk en zij had er twee gemaakt. Als ik maar zorg dat het een highlight heeft en het stokje eronder ook. Zo wordt er dus beoordeeld. Ik heb een hele checklist die ik moet afvinken of ik het allemaal wel gedaan heb en tot nu toe, met deze twee, heb ik alles aan kunnen vinken. Nog drie te gaan. Ik vind het alleen jammer dat ze me niet de juiste kleuren hebben gegeven erbij. Dat zal ik nog wel melden in de mail, voor het geval ze dat vergeten moc hten zijn. Dat komt wel goed. Nu nog drie dus. Er zit er eentje bij die iets ingewikkelder is dan deze twee. En er zijn er twee die iets makkelijker zijn. Dat gaat wel lukken voor volgende week. Dan is er ook weer een druk van mijn schouders. En dat zonder de dvd’s met lessen te bekijken, zonder te oefenen. Ik ben gewoon goed!

Ik heb vandaag ook mijn CV en diploma’s, certificaten, een getuigschrift en zelfs mijn lagere- en middelbare schooldiploma’s in een nieuwe map gedaan. Die heb ik voor zien van een laagje kunst, de map dan, niet de diploma’s hoor. Als ik de 17e moet, dan steek ik die zo in mijn tas en heb ik alles bij me, mochten ze om iets vragen. Eerst maar eens duimen dat ik door die pittige test ga komen. Dat lijkt me het beste. Dan zien we de rest wel. Ik wil voor die tijd in elk geval de hele maand maart rekenen niveau 3 gemaakt hebben. Elke weekdag krijg je er een nieuwe bij, die doe ik sowieso. Maar van taal zijn alle niveaus al gemaakt. Van rekenen de eerste twee niveaus ook maar die derde… Ik kan er niet tegen als ik dingen fout doe of niet weet en daar loop ik toch echt tegenaan. Misschien moet ik toch de pagina’s met uitleg eens eerst gaan lezen?

Oh, dat is ook een idee! Dat heb ik niet gedaan omdat ik op mijn gsm die kleine lettertjes en het scrollen niet fijn vind. Maar ik kán natuurlijk kijken of ik het hier op mijn pc ook kan openen. Dan kan ik het hier gewoon maken/leren/lezen. Want er moet nog wel wat aan gedaan worden. Soms heb ik dan weer sommen goed waarvan ik zelf versteld sta maar ik heb echt een paar zwakke kanten aan mezelf ontdekt. Hoofdrekenen, breuken, al de standaard dingen, die gaan prima. Maar die lastigere opdrachten, de lange verhalen, dat is mijn zwakke plek. En dan nog wat wiskundige beweringen die ik of niet gehad heb of totaal vergeten ben. En als je die niet weet, dan kan je de som niet eens maken. Ik maak me er nu wel druk om maar of dat nodig is, weet ik niet goed. Wat voor sommen zouden ze daar dan geven? Op welk niveau? Lastig inschatten dus. Mag je je gsm met rekenmachine gebruiken? Of moet alles uit t blote hoofdje? Nou, we gaan het wel merken daar. Eng blijft het tot ik er geweest ben. Even geduld maar weer.

Rainbow en Skylar lagen van de week in het zonnetje en ik ben ze gaan borstelen. Daar kwam Moonlight natuurlijk als de kippen bij want die is gek op borstelen. Aurora vindt het niks, die loopt altijd heel snel weg. Skylar weet het nog steeds niet, wat hij er eigenlijk van vindt en Rainbow vindt het wel lekker als hij niet teveel wordt afgeleid door de borstel waar hij in wil bijten. In het zonlicht, iets wat ik al wist, lijkt Moonlight een soort van rood te zijn. Roodbruin of zo. Sammy had dat ook. Die was in de volle zon niet eens zwart meer maar knalrood! Maar de jongste twee heren, die waren een soort van hoogglanzend groen! Nou ja, dat had ik echt nog nooit gezien! Zoals je op een pauwenveer kan zien, dat iriserende groen. Heel apart. Gsm niet in de buurt dus geen foto’s maar wel het proberen waard, volgende keer.  

Net als met mijn schilderingen op glas of met dat goud, vraag ik me af of ik dat überhaupt kan vangen op de foto. Maar het was zo mooi om te zien. Vooral omdat Moonlight ernaast kwam en die zo rood was. Het stak zo af. Ze glanzen dan ook zo prachtig, dat is echt mooi om te zien. Zeker in het zonnetje. Maar dat groen, dat maakte het echt speciaal om te zien. Ik had het echt nooit eerder gezien, bij geen van mijn huisdieren. Heel apart en mooi vond ik het. Er is altijd tijd voor een eerste keer, hoe oud je ook bent. Dat blijkt maar weer. Ik heb een flink stuk gelopen en toen het zonnetje even scheen, voelde je gelijk de warmte maar zodra die weg was, voelde het flink koud met die wind. Ik heb nu alleen geen zin meer om te gaan schilderen dus ga ik het hier lekker allemaal afsluiten. Ik vind het wel genoeg zo voor vandaag.