28. mrt, 2019

Twee jaar en 303 dagen zonder Sunshine

Gisteren had ik even een mindere dag. En in de middag kreeg ik me toch een maagkrampen. Echt niet normaal! Ik ben op het toilet gaan zitten met een emmer en ik had nog de tegenwoordigheid van geest om mijn gsm mee te grissen. Ik heb een aantal jaar geleden een keer een voedselvergiftiging gehad en ik dacht dat ik dood aan het gaan was. Ik viel ook steeds weg en het koude zweet lag in plasjes om me heen toen. Zo iets ergs had ik nog niet mee gemaakt op dat gebied. Ik wilde toen een ambulance bellen maar ja, mijn gsm lag in de kamer en hoe graag ik het ook wilde, ik was niet in staat om op te staan en die te gaan halen. De hele nacht heb ik daar gezeten, zieker dan een hond.

Toen Kim me later op mijn kop gaf, ik had haar moeten bellen, kon ik alleen maar zeggen dat ik die gsm echt niet kon gaan halen. En zo’n erge maagpijn had ik gisteren ook. Dat is een hele gemene pijn en trekt gelijk naar je rug. Ik had alleen echt niets gegeten waar het van kon komen. De katten vonden me maar eng, met al dat gekreun. Ik ben meestal erg stil als ik pijn heb, daarom valt het ook nooit op bij anderen. Maar bij dit kon ik wat geluid niet tegenhouden. Gelukkig was het dan ook geen voedselvergiftiging want het was ook, na een uurtje of zo, over. Raar dat zoiets zomaar op komt zetten en net zo abrupt opeens weer verdwenen is. Niet normaal! Voor mij hoeft dat niet meer hoor, wat een rot pijn is dat.

Ik heb vandaag in de vroege ochtend veel gedaan. Weer twee dozen van zolder gevuld met weg te gooien rotzooi. Mijn hemel, wat heb ik veel spullen waarvan ik het bestaan niet meer wist! Zo heb ik echt ik weet niet hoeveel lampjes en spotjes. Van die spotjes heb ik het idee dat die nog uit België zijn want ik het niets hier, waar die dingen in kunnen. Maar ik heb ook ik weet niet hoeveel normale lampjes. En als ik me nou bedenk hoe vaak ik de afgelopen paar jaar geen lampjes ben gaan halen, dat wil je niet weten! En ik had ze gewoon liggen. Maar ja, dan moet je dat wel nog weten. En achteraf bekeken wist ik het ook nog wel, ik was het alleen vergeten omdat ik niet meer wist waar ze precies lagen.

Ik vond ook een box vol met verlengsnoeren en elektrische dingen. Zo heb ik een aantal maanden geleden, of misschien wel langer geleden, jacht gemaakt naar zo’n knippertje dat je op een snoer kan maken. Dat is gewoon praktisch niet meer te vinden en wat ik vond, was erg duur. Ik had er gewoon eentje liggen. Dat moet je dan wel weten want anders geef je dus, zoals ik blijkbaar, geld voor niks uit. Ik vond een stapel dekbedhoezen, die ik niet meer ga gebruiken. Samen met bijbehorende hoeslakens. Die gooi ik ook gewoon weg hoor. Oude handdoeken en washandjes, weg ermee. De doosjes van nu zaten al vol met losse rommel. De volgende zoldertocht komen er zo weer dozen vol. En ik heb nu zo’n twee vierkante meter ruimte.

Het rek dat tegen die rare muur staat, zit wel vol en de slaapkamer ook. Ik moet toch ergens beginnen en dat moet maar zo. Enorm veel verfspullen, met van die bakken, roerstokjes en kwasten. Bergen en bergen spijkers en schroeven. Dat moet ik allemaal een keertje uit gaan zoeken maar voor nu is het even zaak om alles bij elkaar te krijgen en de rest weg te gooien. Ik vond mijn koffer weer en een hele grote reistas op wielen. Ik breng alle kleding die niet weggegooid gaat worden ook naar de slaapkamer. Dat moet ik later ook weer goed uitzoeken en netjes in die speciale hoezen doen, die ik ervoor gekocht heb. Oh wat zou ik er graag hele dagen mee doorgaan. Helaas heb ik ook nog zoveel andere dingen te doen. Ik zie er zo naar uit als dat allemaal straks geregeld en weer netjes is. En eigenlijk vind ik dat een erg goed teken, ondanks dat ik zo druk ben met van alles.

Een paar maanden geleden kon ik wel huilen als ik aan die zolders dacht. Ik word er nu ook niet helemaal blij van maar het is geen onoverkomelijke Mount Everest meer. Het is nu meer een flinke heuvel die voor mij wel te beklimmen is. Het wordt geen makkelijke klim maar ik kom er wel. En daar zit een wereld van verschil tussen. Het is echt zoals ik er zelf tegenaan kijk, duizend maal makkelijker geworden. Nog steeds geen leuke klus maar wel eentje die ik kan hebben. Wie had dat een paar maanden geleden kunnen denken. Ik niet. Als je me dat verteld zou hebben, zou ik het niet eens geloofd hebben. Ik dacht echt niet dat ik dat zonder hulp aan zou kunnen en dat kan ik wel! Weer een bewijs hoe hard ik vooruit ga, al lijkt dat niet altijd zo. Daar kan ik wel blij van worden en dat mag ook wel.

Ik zag me laatst toch iets leuks voorbij komen! Buiten een paar prachtige ideeën voor doeken die ik wil gaan maken. Want die heb ik ook. Als je zo aan het schilderen bent, komen er alleen maar meer ideeën bij. Dat is voor als de Dewberry doeken klaar zijn. Vandaag gaat dat ook niet lukken maar ik gooi mijn planning gewoon even om. Vandaag met de zolder bezig geweest, dat hoeft dan van het weekend even niet. Morgen ga ik de boel hier goed doen, dan hoeft dat ook in het weekend niet. De was van het weekend doen, doe ik altijd, en voor de rest gewoon die doeken afmaken. Ik hoef niet naar buiten dan, dat schuif ik naar de volgende week. Ik hoop de drie resterende doeken dan alle drie in het weekend te kunnen doen. Tussen de wassen door. Wat ik dus zag wat zo leuk was, heeft een naam; Shadowology.

En waarom ik dat zo leuk vond dat het ‘een ding’ is geworden, komt omdat ik dat soort dingen als kind al deed. Niet zo geweldig goed als deze meneer het doet maar goed, ik deed het wel. Als er een schaduw valt van een voorwerp, dan zie je daar soms dingen in en die kan je met pen of potlood dan aanvullen. Zo krijgt bijvoorbeeld de schaduw van een klokhuis opeens een nieuw leven als uil. Ik deed zulke dingen ook op de lagere school. Of als je van dat afgebladderde kalk had, op een muur, dan zag ik daar een hertje in liggen. Dat zei ik tegen mijn vriendinnetje die naast me zat en dan snapte ze er niks van. Totdat ik dan stiekem, de juf of meester mocht dat niet zien, ogen maakte en een paar lijntjes voor de poten en dan zag zij het ook. Nooit meer iets mee gedaan verder maar degene die er nu om bekend staat, een Belg, heeft er zelfs een boek van uitgegeven.

Vincent Bal heet hij en hij maakte zijn eerste tekening per ongeluk eigenlijk. Maar volgens mij kan ik uitleggen wat ik wil, je zal foto’s moeten zien ervan of een filmpje. Het is niet zo, dat ik nu opeens schaduwen ga zitten maken of zo en daar dan wat in ga tekenen. Hij is echt wel tig keer beter erin dan ik ook was of zal worden. Maar het is gewoon grappig dat iets dat je als klein kind zelf deed, opeens groot is geworden bij iemand anders. Als ik dat had geweten! Maar goed, dingen gaan zoals ze gaan moeten en dit zat voor mij niet in de planning. Het is een soort van kijken naar dingen, zoals je naar wolken kan kijken. Daar kan je ook opeens dingen in zien. Maar zoals ik het zag bij schaduwen en stukken afgebladderde kalk, dat zagen anderen nooit maar Vincent blijkbaar wel en nog creatiever dan ik het zelf zag. Zo leuk. Als je een filmpje van hem wilt kijken, klik dan hier . Geweldig leuk wat hij doet en maakt! 

Alles is gedaan wat gedaan moest worden, behalve schilderen dan. Dan ga ik wachten tot de boodschappen er zijn voor ik kan gaan douchen. Eerst moeten de cits en ik eten natuurlijk. Na het douchen is het alweer rond zevenen. Dan ga ik lekker de bank op, eens even kijken waar ik naar ga kijken van wat ik allemaal opgenomen heb. Morgen weer een drukke dag, weer een halve vierkante meter zolder toegankelijk maken. Er staat nog een doosje op de gang maar ik had geen zin om nog een keer die trappen te pakken. Er komen morgen weer twee dozen bij, dan doe ik het dan wel in ene ruk door. Morgen de boel doen, naar de Action ook denk ik, weet ik nog niet zeker. Nou ja, ik ga het wel zien. Misschien nog tijd en puf om te beginnen met de schilderijen, anders wordt het een totaal schilders-weekend-feestje hier. Vandaag doe ik een prachtige foto van Kim weer bij hier, van Aurora dit keer!