2. apr, 2019

Twee jaar en 308 dagen zonder Sunshine

Wat er gisteren met de cits aan de hand was weet ik niet, maar het was in elk geval geen verjaardagstemming! Op een gegeven moment hoor ik boven een knal, er valt iets en daarna katten die elkaar achterna zitten maar dan niet zoals normaal. Dit klonk alsof ze zich compleet van de trap aan het storten waren! Een doodsbange Skylar vliegt de kamer door hier met een soort van bezeten Moonlight achter zich aan. Ik geef een schreeuw, meestal helpt dat. Dit keer niet ze vliegen rond en onder de tafel door, door naar de zijkamer. Moonlight zijn staart is dikker dan zijn hele lijf, zoiets heb ik nog nooit gezien. Ik vlieg ze achterna de zijkamer in en pas als ik Moonlight bij zijn staart pak, lijkt hij uit zijn woeste trance te komen. Nou ja zeg, wat is dit nou weer? Hij is nog erg bezig om Skylar te pakken want hij wil steeds opnieuw weer in de aanval.

Dat laat ik niet toe natuurlijk en Skylar is echt als de dood, ook voor mij natuurlijk. Ik schreeuw tegen Moonlight, dat ziet hij wel maar toch, schreeuwen vinden ze eng. Ik weet alleen dat ik dit even niet toe kan laten want zoals het eruit zag, kunnen er doden of zwaar gewonden vallen. De hele tent is van slag want ook Rainbow loopt angstig en met grote ogen rond. Die voelt ook wat ik voel en dat voelt niet prettig! Alsof ik een geest op zolder heb wakker gemaakt en die in de katten is gekropen of zo. Er blijft een nare sfeer hangen. Het is nog niet over, dat voel ik zo al. En inderdaad gaat Moonlight even later achter Rainbow aan. Die is als de dood en ze schieten onder de bank door, waar ze geen van beiden goed meer passen. Rainbow dacht zo wel van hem af te komen maar hij gaat als de brandweer.

Weer schreeuw ik tegen hem en weer luistert hij er niet echt naar. Wat is dat nou toch?! Wat een vreselijk rare bui heeft dat beest! Het blijft de rest van de dag een raar sfeertje in huis. Alsof ik de boel in de gaten moet houden. Er staan een aantal tassen op de gang en die lijken ook voor onrust te zorgen. Alsof ze zo geen overzicht hebben. Ik zie de één na de ander met van die uitgerekte nekken de gang op turen. Alsof ze een flinke aanval vanachter de tassen vandaan verwachten. Morgen gaan er twee tassen naar Kim en de andere tassen ga ik in de loop van de week in de auto zetten. Die zijn voor mijn broer. Ik kom van alles tegen op zolder en ik vraag steeds of er belangstelling is. Zo ja, hup een tas in.

De 15e krijgen ze de sleutel en dan zet ik het spul wel in de auto tot die tijd. Ik wil die zolder opgeruimd hebben maar dan wel zonder rotzooi te maken voor de rest. Ja, oké, ik moet niet op mijn slaapkamer kijken, dan klopt het al niet meer. Maar goed, eerst moet je toch chaos maken voordat je orde kan scheppen. Dat is een wet. De chaos heb ik netjes afgeschermd achter de slaapkamerdeur. Als de zolder straks zo goed als leeg is, dan is er daar nog meer chaos gekomen. Ik ga proberen de ‘gaten’, die boven het wandrek zitten op de zolder, dicht te maken. Met zakken of zo? Want dan ga ik die lege zolder weer helemaal vol zetten maar dan wel zo, dat ik weet wat er is en waar dat is. Ik neem direct het zijkamertje van de cits mee natuurlijk. Dan heb ik straks een hele opgeruimde boven verdieping en dan moet alleen die zolder buiten mijn huis nog.

Jammer alleen dat de cits er zo onrustig van worden, als het al daarvan is. In de avond hoor ik Moonlight een paar keer niezen. Zou hij zich niet lekker hebben gevoeld en daarom zo van zich af hebben gebeten? Nou ja, dan nog, het was echt raar. Het blijft een beetje onrustig aanvoelen de rest van de avond ook nog. In de nacht heb ik niks gemerkt maar dat zegt niets. Ik ben meestal toch echt totaal van de wereld en merk niets van wat er om me heen gebeurt. Als ik eruit ga, lijkt het weer wat genormaliseerd te zijn maar dat was maar schijn. Aurora zit naast mij nog wakker te worden op de bank. Vanuit het niets vliegt Skylar opeens achter de tafel vandaan en begint haar te meppen als een idioot. Hij schrikt als ik er iets van zegt want hij lijkt me totaal niet gezien te hebben. Het moet niet gekker worden hoor!

Zo gaat dat natuurlijk wel vaker, als ik niet kan ingrijpen. Vandaar de wondjes steeds op haar koppie, bedenk ik me opeens. Skylar druipt snel af natuurlijk, omdat ik er zit. Maar dat rare felle zie ik nu ook bij hem, dat ik gisteren bij Moonlight zag. Wat bezielt die beesten toch?! Ik vind dat echt niet leuk. Anders ook al niet maar al helemaal niet als ze zo flippen zoals nu. Ik roep altijd al, als ik iets hoor, ‘lief zijn voor elkaar!’ Dit vind ik gewoon echt niet kunnen. Vandaag is Moonlight flink aan het niezen in elk geval, met van die snotneuzen erbij. Oké dat wordt weer echinacea door het eten en die gemalen pillen voor het virus waar ze alle vier af en toe last van hebben. Lang geleden dat Moontje het zo erg had. En dat van de ene dag op de andere eigenlijk. Nou ja, over een weekje is het leed weer geleden, als het goed is. Die medicijnen werken prima.

De zolder vordert lekker, morgen weer wat doen daar. De kleding naar de slaapkamer gooien en de schroeven en spijkers bende bij elkaar in een emmer of zo. De gereedschappen ook en dan alles vanuit de bende die de slaapkamer nu is, herinrichten op de zolder. Als er al iets in een doos komt, dan erop schrijven wat erin zit zodat ik dat goed kan zien in ene oogopslag. Zo krijg ik voordat het mei is, de boel weer op orde. Ik ga er natuurlijk vanuit dat ik én door die test kom én wordt aangenomen. En dan heb ik vanaf mei de eerste anderhalf jaar geen tijd meer. Mocht ik dan eens even tijd hebben, dan kan ik stukje bij beetje die buitenzolder regelen misschien. Anders moet dat wachten tot ik weer tijd heb en klaar ben met studeren.

Ik merk dat ik in rekenen in elk geval steeds beter word, zelfs op niveau 3. Al zitten er soms toch echt wel sommen bij waarvan ik denk, ja dag, gooi maar in mijn petje. Ga ik er dan toch even voor zitten, dan kom ik er meestal wel uit, of ik snap het gewoon echt niet. Maar goed, dat zijn dan echt wel van die monsters. De rest heb ik weer aardig in mijn hoofd zitten. Ik moet van de week echt op de pc eens kijken of ik er daar ook in kan, zodat ik die uitlegpagina’s eens kan bekijken zonder half blind te zijn. Van Amanda Dewberry een mail terug gekregen, alles is binnen en duidelijk genoeg om te beoordelen. Mooi, dan ben ik wel heel erg benieuwd. Ik vond namelijk van iemand anders ook haar schilderijen, waarmee ze geslaagd was toen voor OSCI, One Stroke Certified Instructor. En nou wil ik niet arrogant lijken, maar de mijne zijn echt stukken beter. Zie foto, ik hoef er hoop ik niet bij te zeggen welke kant van mij is!

Ik ben de laatste die op eigen borst wil kloppen maar feiten zijn feiten. Je mag ook niet roddelen maar als je het over feiten hebt, dan is dat gewoon zo. Je ziet overduidelijk dat zij naar hetzelfde voorbeeld heeft geschilderd natuurlijk, dat kan ook niet anders. Maar ik ben duidelijk een ietsje verder. Het noodweer is uitgebroken hier, na een uur vals licht na het lekkere zonnetje van vanmiddag. Het dondert wel maar het bliksemt niet. En het giet en Skylar wil naar buiten. Dag jongen, als t droog en warm is. Als ik nu de deur open zou doen, gaan ze toch niet naar buiten hoor, ze houden ook niet van druppeltjes. Het weekend wordt het weer lekker, hebben ze beloofd. Ik ga ze maar even eten geven zodra mijn blog is geplaatst. De rust tussen de katachtigen is wedergekeerd volgens mij, heel fijn. Nu nog even dat niezen uit de wereld helpen en dan is alles weer pais en vree in huize Niemeijer. Daar gaan we voor!