7. apr, 2019

Twee jaar en 313 dagen zonder Sunshine

Ik had vandaag een ‘vrije’ dag willen hebben. Ik was al laat wakker, bij achten pas. Voor mij is dat behoorlijk laat zelfs. Al vond ik wel dat ik het verdiend had. Als ik geen wekker hoef te zetten dan kan het ook wel een keertje. Meestal als ik een wekker zet, dan ben ik er vlak voor wakker altijd. Zet ik hem niet, dan kan het variëren. Ik ben de katten ontbijt gaan geven en ik ben lekker met een mok koffie op de bank gaan zitten. Nog een klein stukje en dan was mijn boek uit dus ben ik lekker even gaan lezen. Dan komt Moonlight altijd bij me liggen, dat vindt hij zo fijn. Hij kan wel een half uur rond blijven draaien en zoeken naar de perfecte plek voor die keer. Dit keer had hij die snel te pakken. Dat is prettig op gang komen zo.

Daarna ben ik de keuken heel goed op gaan ruimen. Allerlei losse rommeltjes weer een plekje gegeven en weer wat dingen wat efficiënter neergezet. Zo, dat was ook gebeurd. Even wassen en aankleden en het was al bij enen. Ik ben naar de Action gegaan en heb wat opbergboxen gekocht. Van die hele kleintjes en wat groteren. Er vroeg iemand aan de caissière waar ik stond of het parkeren vandaag gratis was of niet. “Ja hoor, dat is altijd gratis op zondag”, zei ze. Oh? Dat wist ik niet. Nou staat me er helemaal niets van bij want volgens mij moest je altijd gewoon betalen. Dat is even lekker! Normaal ga ik dan altijd even langs de AH en laat ik het kaartje scannen. Dat scheelt altijd behoorlijk. Dat hoeft nu dan lekker niet.

Als ik naar de auto loop en langs de betaalautomaat, denk ik nog dat ik eigenlijk even moet checken. Maar het meisje was zo stellig en ik ben al zo lang een warhoofd, ik vertrouw blind op haar informatie. En dat was dan ook gelijk weer de laatste keer dat ik dat doe. Want mijn kaartje deed helemaal niets en er stond alleen in het display ‘ga naar de kassa’. Zucht. Ik druk op het knopje en doe mijn verhaal, bij de Action is gezegd dat het gratis is vandaag. De beste man weet van niets en zegt dat ik toch even naar de automaat terug moet. Aangezien het een rare draaiende hol is ga ik toch echt niet achteruit rijden. Bovendien komen er auto’s aan. Ik zet mijn knipperlichten aan en stampvoet een beetje helemaal terug naar de betaalautomaat. Ik zal maar niet eerst even langs de AH gaan. Dat hebben we ook weer gehad vandaag.

Als ik, eigenwijs en trappen-moe als ik ben, alles in ene keer boven wil hebben, lukt dat wel maar er valt wel een opberg-box kapot. Eigen schuld, kapotte doos! Het is nou eenmaal zo’n dag blijkbaar. Als ik wat ik alvast boven wil hebben, naar boven breng, zie ik een enorme chaos in het kattenkamertje. Oh nee hè. Er heeft een harig monster geprobeerd om op die ene plank te komen, net boven het pas neergezette kledingrek. En dat is compleet mislukt. In die mislukte poging is alleen helaas wel dat hele rek vol kleding tegen de grond gegaan. Nu is het niet zo’n hele dure en dus lag hij totaal uit elkaar. En een wieltje is een beetje afgebroken. Maar ik ben handig. En ik scheld niet, ik zucht wel heel diep, en zet het ding weer in elkaar.

Ik bind het met twee touwtjes ook nog eens vast aan de plankenhouder. Dan kan het ook niet meer naar voren kiepen als er weer eens eentje de kolder in zijn kop krijgt. Vraag me niet hoe maar ik wéét dat het Moonlight is geweest. Die denkt daar niet over na, die wil ook eens een keer op die plank gesprongen hebben, waar hij nooit eerder bij kon. Dat hij er nu eigenlijk ook niet bij kan, komt niet bij hem op. Hij kan net zo lomp zijn als hij sierlijk is. Ze zullen er behoorlijk van geschrokken zijn, tenminste, diegenen die boven waren op dat moment. Licht schuldig komen ze allemaal voorzichtig een blik in het kamertje werpen als ik bezig ben alles weer op de hangertjes te doen en weer aan het rek hang. Hopelijk laten ze het in elk geval uit hun kattenkop het kledingrek als opstap te gebruiken om op die plank te komen. Ik moet dat maar snel vol zetten met boxen met kerstspullen erin. Ook iets wat ik deze week gedaan wil hebben.

Dan stap ik ook nog eens de zolder zelf op en voor ik het weet, heb ik alle verfspullen uitgezocht. Ook gedeeltelijk de elektriciteitsdingen. Ik heb een opklapkrat vol met verlengsnoeren en stekkers. Dat zijn van die driewegstekkers en met een timer en zo. Ik heb een grote UPC doos vol met nog allemaal nieuwe kabels en opladers en dat soort dingen. Het kan nog uitgebreider maar ik vind het wel goed zo. Ik heb een krat vol verfpotten en verfspuitbussen. Een grote bak met rollers en bakjes en een grote bak met kwasten en allerlei verf gedoe. Mooi, daar ben ik al doorheen. Maar eh, hoe zit het nu met je vrije dag dan? Oh ja! Ik zou uitrusten! Helemaal vergeten. Echt hoor.

Morgen moet ik weer nodig de boel doen hier en bovendien ga ik er morgen maar even drie sollicitaties uitgooien. Dan zit mijn plicht er voor deze maand weer op. De sollicitatie op de 17e april heb ik er gelijk bijgerekend en dan zijn het er vier. Dan kunnen er nog bijkomen als ik niet door die ronde heen kom die dag, want dan zal ik weer even alles om moeten gooien. Ik ga er namelijk gewoon vanuit dat ik in mei die opleiding in moet en weer begin met werken. Hoe dat zal gaan, dat zien we tegen die tijd wel weer. Ik heb deze afgelopen twee weken ook echt wel bergen verzet. Donderdag krijg ik iemand op visite en voor die tijd wil ik wel alles al naar beneden hebben gebracht. Het is nog veel hoor. Vandaag ook weer wat gedaan en er staan nu weer vier dozen voor de deur, hier beneden. Geen puf meer voor nu.

Ik vind het wel genoeg zo. Ik krijg nu ook weer een drukke week waarin ik van alles moet doen, buiten de zolder. Daarom zal er niet zo heel veel van komen maar ik probeer tussendoor af en toe wat te doen. Elke keer een klein beetje helpt ook. Ik kan elke keer een doos naar beneden brengen. Ook boven staan er nog een paar. Daar hoop ik ook deze week totaal van verlost te worden. Ik heb er echt een hekel aan de trappen van gekregen! Ook een gedoe om het allemaal in de container te proppen ook, dat gaat ook niet altijd al te soepel. Misschien sluip ik straks in het donker nog wel even naar beneden en zet ik een paar van die grote dozen ernaast. Dat doen ze hier zo vaak maar ik durf dat nooit zo. Dat nemen ze dan gewoon mee hoor, als ze de containers komen legen. Maar toch, het hoort niet. Al breekt nood soms wetten, ik vind het nood. Ik moet nodig van die dozen af. Ja toch?

Hopelijk kan ik vanavond eens languit de bank op zonder dat Aurora op mijn gezicht gaat liggen. Dat doet ze ’s nachts zo vaak, dat ik het niet leuk meer vind. Gisteren vond ze het zelfs nodig om het gewoon te doen terwijl ik nog niet naar bed was. Ik had een zere rug en ging wat langer uit liggen. Hee, dacht ze, daar kan ik mooi bovenop. Ik kon haar gelukkig een stukje laten zakken maar ik moest wel stil liggen van de diva. Toen ik voorzichtig een foto nam, keek ze me eventjes heel streng aan! Of ik even stil wilde blijven liggen, leek haar strenge blik met gerimpeld voorhoofdje te zeggen. Anders kon ik zo een tik krijgen hoor. Nou, dat vond ik niet zo fijn en ik bleef maar heel stil liggen verder. Tegen een diva moet je nooit in gaan natuurlijk. Ik heb wel de foto’s als bewijs, die doe ik er maar bij dan. Kattenkop!