9. apr, 2019

Twee jaar en 315 dagen zonder Sunshine

Lekker zitten chatten de hele morgen. Dat was totaal niet de bedoeling maar ja, soms gaat dat zo. Dan riep de één weer iets, dan de ander weer. En voor je het weet is je ochtend voorbij. Ach, het was wel zo gezellig eens een keer. Ik ben namelijk met de meest onmogelijke klus bezig, het uitzoeken van al die schroeven, boren, pluggen en weet ik wat voor meer troep ik allemaal op de tafel heb liggen. Het is veel, heel veel en er is bijna geen doorkomen aan. Al helemaal niet als er steeds iets tussen komt natuurlijk. Maar aan de andere kant, wel zo gezellig. Elke keer als ik er weer voor wil gaan zitten, wacht ik even vijf seconden. Echt hoor, geheid dat er iemand contact zoekt! Ik moet er nu ondertussen al om lachen. Ik mág die troep geloof ik niet opruimen. Ook op bepaalde pagina’s is het opeens druk en wil ik ook reageren. Nou ja, het is maar zo.

Morgen moet ik weg en als het me dus niet lukt om het weg te werken, dan moet de visite van donderdag er maar omheen kijken hoor. Het is even niet anders. En het ‘saboteren’ blijft want als ik weer net wil gaan zitten, de tiende keer al geloof ik, gaat de telefoon. Terwijl ik me dus net had voorgenomen, ik ga niet meer kijken nu. Maar ja, telefoon is weer wat anders. En het was een vriendin en die had ik al een tijd niet meer gehoord en die wilde ik dus gewoon wel even spreken. Als we bijna aan het afsluiten zijn, ik zit hier aan mijn bureau dus ik kan zo facebook en zo zien, zie ik van een vriendin een berichtje; ‘ik ben er over vijf minuten, koffie!’. Oh, wat leuk! Ik hang de andere vriendin op, of nou ja, ik hang de telefoon op. Nou, ook eigenlijk niet meer, ik breek het gesprek af. Ja, dat is hem.

En nog geen minuut later is de vriendin er. Ze moest hier vlakbij ergens zijn en dacht, ik ga even een bakkie doen. Ik vind dit een erg leuke verrassing. Ik laat haar mijn harde labeur van de laatste weken zien. Ik verontschuldig me voor de grote berg ellende die op tafel ligt maar dat vindt ze alleen maar logisch. We babbelen even gezellig onder het genot van een bakkie Rotterdamse pleur. Ze zag beneden bij de container al dozen staan en vroeg zich af of die van mij waren.  Jawel, ik ben de schuldige maar het moet toch echt weg allemaal. 

Ik ben er nog niet hoor maar wel bijna en dat klusje wat ik vandaag af wilde krijgen maar wat niet lukte, tja, dat is echt zo’n laatste loodje dat het aller zwaarste weegt. Echt een mega klus en dan hou ik nog van dat uitzoeken en ordenen. Ik kan me voorstellen dat er mensen zullen zijn die er hard gillen bij weg lopen. Zoals het er nu voorstaat, wil ik dat bijna ook wel. Het lijkt niet op te schieten maar toch doe je veel. Alhoewel dat voor vandaag dan niet geldt want zoveel heb ik niet kunnen doen. Wel veel bijgepraat, dat dan weer wel. Alleen die tafel staat nog steeds even vol als vanmorgen vroeg. Niet de bedoeling maar goed, soms gaan andere dingen voor.

Toen mijn vriendin haar koffie op had, ben ik boven die tas gaan pakken en toen ze wegging ben ik naar Kim gereden, dan doe ik daar ook maar gelijk een bakkie. De weggeefhoek Overschie is echt vlak bij haar om de hoek en daar kom ik het eerste langs voor ik de hoek om ga naar haar huis. Ik parkeer mijn auto even een minuutje op de plek waar dat niet mag, even uitladen hoor. Ik zet de tas er neer en als ik terug loop zie ik een vrouw iets neerzetten. Oh, dat is een mooi houten rek! Die wil ik, die wil ik niet alleen die moet ik hebben. Waar dit opeens vandaan komt, al sla je me dood maar het is er wel. Ik wil alleen even wachten tot ze weer weg is, nou schiet op mevrouw. Het staat zo stom, dit doe ik anders nooit. Ik voel me net zo'n zwerver maar ik wil dat rekje hebben. 

Ja, het is een mooi rekje. Ja, dat wel maar daar ging het me niet om. Er zit iets in het plastic zakje, dat er ook in zat, dat weet ik zeker! Nou echt hoor, waar slaat het op? Maar zo voelde het nou eenmaal. Ik doe het zakje open en het zit vol met viezige beeldjes, katten en hondjes en nog wat andere dingen. Oké, geen idee hoor waarom ik dat nou zo nodig moest hebben. Die katten en honden potten lopen nog niet zo hard en ik heb nog genoeg hondjes, katjes en potjes. Maar toch, iets in mij moest het hebben. Het rekje is mooi en dat ga ik ook zwart verven. Net als het vitrinekastje dat ik al gedaan heb. Ook komen er dezelfde bloemen op, zodat ze dan opeens bij elkaar horen en dan weet ik er een leuk plekje voor op de gang. Want die is ondertussen ook al leeg en veranderd. Wat er exact in het tasje zit, kijk ik later wel naar. Ik ben niet lang bij Kim want die had erg hoofdpijn. Hoop dat ze zich snel wat beter zal voelen en ik laat haar met rust. Genoeg te doen thuis. 

Als ik weer thuis ben, dan zet ik als eerste het rek uit de weg en ik loop met het plastic tasje naar de keuken. Ook daar is het rommelig omdat er steeds dingen schoongemaakt moeten worden van wat ik aan het uitzoeken ben. Ik haal mijn buit uit het tasje en ik val haast om van verbazing! Een aantal dingen zijn dingen van mijn moeder! Hoe bestaat het! Nou denk ik niet dat ze echt van mijn moeder zijn geweest hoor maar mijn moeder had exact dezelfde dingen! Er zit een poppetje bij, daar had mijn moeder er twaalf van. Eentje voor elke maand en die van de maand maart had een narcis natuurlijk. Dat vond ze zo leuk en die had ze allemaal bij elkaar gespaard. Maar ook de koperen dingetjes die erbij zitten, die had mijn moeder dus ook! Wat raar is dit zeg!

En om het nog gekker te maken, zit er een glazen dingetje bij, waar een koala in zit geëtst of gelaserd of hoe noem je dat. “Australia” staat er dan ook nog in. Mijn moeders enige verre reis die ze ooit had gemaakt was dus naar Australië! Hoe bestaat het zeg. Dan zit er ook nog een klein katje in, van Delftsblauw. Ook heel raar want daar heb ik er ook al twee van, in een andere houding dan en daar past deze perfect bij, ook qua formaat. Ik val zo van de ene verbazing in de andere. Ook het Limoges theepotje had mijn moeder. Geen idee wat het betekent hoor maar het is toch wel heel erg frappant. Toeval bestaat niet, dat weet ik wel. Ik weet alleen niet wat de betekenis ervan is, of dat er überhaupt een betekenis aan vast zit. Maar wel weer erg apart dit. Ja, zulke dingen blijven me ook gebeuren. Grappig hoor. Ik zou zoiets normaal nooit gedaan hebben, daar hou ik helemaal niet van. Kim vond het dan ook echt raar.

Mijn broer herkent ook dat poppetje, met de bloem als ik er foto's van stuur. En dat ene poppetje, dat is er volgens mij eentje met een roze tulp. Kim is de 19e april jarig en zij kreeg van oma altijd roze tulpen! Misschien is het daarom? In elk geval, we hebben weer eventjes moeten lachen om zoveel toeval, terwijl dat niet bestaat. Ze is weer lekker bezig, die moeder van mij! In plaats dat ze me nou even helpt met al die schroeven en spijkers! Op de foto zat alles nog netjes in verpakkingen of dozen. Nu ligt alles verspreid over de tafel. Wat een zooitje zeg en dan weten dat dit nog wel een tijdje zo zal blijven liggen. Kan het iemand schelen? Nee, mij ook niet. Dat heb ik wel geleerd, een heel klein beetje dan. Want heel stiekem, wil ik het gewoon lekker opgeruimd hebben. Eventjes geduld dan maar weer.