10. apr, 2019

Twee jaar en 316 dagen zonder Sunshine

Dit wordt een heel kort blogje. Ik ben de hele dag weg geweest en dat had een reden. En toen ik best wel behoorlijk moe thuis kwam, waren de cits helemaal ongerust geweest. Zo leek het in elk geval wel want waren anders dan normaal. En dat begreep ik ook wel. Ik kan me zelf de tijd niet heugen dat ik zo lang ben weggeweest. Maar vandaag stond er iets speciaals op het programma. Ik had er alleen niet op gerekend dat het zo erg lang zou duren. Samen met een vriendin ben ik namelijk naar de kapper gegaan. Ik heb lang gezocht omdat iedereen zei dat ik het rode er nooit meer uit zou krijgen.

Nou vond ik het best mooi, eerlijk is eerlijk. Maar het gekke was, ik kon er gewoon maar niet aan wennen. Elke keer dat ik een blik in de spiegel wierp en ik was er niet op voorbereid, dan schrok ik een beetje omdat het me elke keer een beeld gaf van een vreemde. Ik had spijt als de rode haren op mijn hoofd. Zolang ik er niet naar keek had ik er geen erg in. Maar ja, je ziet je eigen gezicht vaak genoeg. Op het toilet hangt een spiegel, op de gang, in de kamer, in de zijkamer. En elke keer leek ik te moeten schakelen omdat ik dacht naar een vreemde te kijken.

Best gek ook als je bedenkt dat ik het best wel mooi vond staan. Alleen, ik was het niet zelf. Ik weet het, het klinkt heel erg stom en onbegrijpelijk maar anders kan ik het niet uitleggen. En ik vond een kapster die zei, dat het wel kon. Als ik het maar enorm goed zou verzorgen erna, dan moest het kunnen. Dus heb ik er een afspraak gemaakt en zo zat ik vanmorgen al om half tien in Den Haag bij de kapper. Samen met een vriendin die ook haar haar wilde laten doen. Nou, het heeft erg lang geduurd maar uiteindelijk was ik dan toch echt weer blond. En herken ik het mens in de spiegel weer. She’s back! Geloof me, niemand vind het gekker dan ik het zelf vind maar het moest eruit. Ik kreeg het er helemaal benauwd van.

Ik snap zelf niet waarom want als ik dan van de schrik bekomen was en even goed keek, dan vond ik het toch best een mooie kleur die me leuk stond. Maar ja, ik kan het nog wel honderd keer zeggen, maar begrijpen zullen de meeste mensen het niet en ik zelf ook niet hoor. Het heeft een paar centen gekost, dat zeker maar ik zie er in elk geval weer als mezelf uit. Ik zal nog een paar maanden heel voorzichtig moeten zijn met mijn haren en er veel goede verzorgingsproducten voor moeten gebruiken. Maar de identiteitscrisis is bezweken. Iets dat ik nooit verwacht had, dat ik aan zoiets niet zou kunnen wennen. Ja oké, ik ben mijn leven lang al blond maar toch. Ik dacht eventjes een weekje of twee en dan weet je niet beter. Nou, dat werkte voor mij niet.

Dan maar dit. En dan zit je op de terugweg in de file ook. Oh wat was ik blij thuis te zijn. Alleen, morgen krijg ik visite en echt alles lag hier nog vol met al die bakken met schroeven en de hele bende die ik aan het uitzoeken was. Zodra de cits hun eten hadden, ben ik daar toch even mee aan de slag gegaan. Ik weet heus wel dat ze er niets ergs van zou vinden maar ik kan er zelf niet goed tegen. En als je ergens niet tegen kan, dan moet je er wat aan doen. Daar ging ik dan ook maar gelijk mee aan de slag. Niet zoals ik het van plan was maar ik heb het redelijk georganiseerd in bakken gedaan en die heb ik boven gezet. Het is nu een kwestie van straks op zolder even goed kijken waar ik wat wil hebben staan en dan neerzetten. Klaar.

Nog maar één doos om weg te gooien en een tas met blikken ouwe verf naar de Praxis brengen en dan is er alleen nog een berg kerstspullen uit te zoeken. Zodra dat gebeurd is, is operatie zolder eindelijk tot een eind gekomen. En dan ben ik er zelf ook wel helemaal klaar mee voor voorlopig. In elk geval is het morgen redelijk netjes hier beneden. Dan voel ik me zelf gewoon een heel stuk prettiger. Ik ben nou eenmaal een zeikerd en ik hou van opgeruimd. Ik liep net langs de spiegel en nu ik dit zit te typen, besefte ik pas dat ik het beeld dat ik voorbij zag hobbelen me vertrouwd voorkwam omdat ik niet geschrokken ben. Het viel me niet eens op, kan je nagaan. En dat net nadat je zoveel uren stil hebt moeten zitten ervoor. Dan zou je toch denken dat je er naar zou kijken. Maar uit een ooghoek een blondje voorbij zien komen in mijn eigen huis, is zo normaal, daar kijk ik niet van op of om.

Nou, ik heb het nu echt wel gehad. Ik had eigenlijk helemaal geen blog meer willen schrijven, zo moe was ik. Maar toen kwamen de katten een dik uur vroeger dan de bedoeling, bij me voor mijn neus zitten zeuren. En toen dacht ik, bekijk het maar, daar ga ik geen uur naar zitten kijken en luisteren. Want vooral Moonlight gaat dan keihard mauwen als het hem te lang duurt. Te lang duurt het als het langer dan een minuut is. Dus dat wordt in een uur heel vervelend. En dan houdt hij zijn koppie schuin en alsmaar schuiner, tot hij bijna van de tafel lazert. Hij weet dat ik daar geen weerstand aan kan bieden en daarom ben ik achter de pc gevlucht. Alleen in noodgevallen of behoorlijk ziek zijn geen blog en dat gold niet. En dit was een goeie stimulans om weg te wezen daar.

Ze zijn me wel gevolgd maar ondertussen hebben ze begrepen dat ik niet toe zal geven en zijn ze elkaar aan het plagen. Als ik zo op ga staan, vliegen ze naar de bank. Dit keer hebben ze wel mazzel, dit keer is het tenminste tijd. Nou ja, zomertijd. Want ze hebben het met hun gedwing toch al voor elkaar dat ze de snoepjes een uur vroeger hebben dan ze hadden. En dat was eigenlijk niet mijn bedoeling maar goed, ik ben zwak. Zwak en blond, zie de foto als bewijs. Er zullen een hoop tegen zijn en een hoop voor. De meningen waren nogal verdeeld, heel apart. Maar dat boeit me voor geen meter. Ik heb het voor mij gedaan en voor niemand anders. En dat is het enige dat geldt! Ik ben er blij mee en mijn broer ook, die heeft zijn zus weer terug. Op tijd voor de bruiloft.