13. apr, 2019

Twee jaar en 319 dagen zonder Sunshine

Zo, hè hè, ik zit met mijn hoofd in de Olaplex. Dat is een soort medicijn voor beschadigd haar en dat heb ik nu wel. Ik wist trouwens niet dat je haar rood of zwart verven veel grotere schade aan je haar doet dan blonderen. Weer wat geleerd. Het is al superknap dat het rood eruit is. Als je toch ziet hoe het was, dan is het eigenlijk een klein wondertje dat het weer blond is! Niet alle kappers kunnen dat zonder je kaal te maken. Angelslook kan dat blijkbaar wel. Maar ja, goed voor je haar is het natuurlijk niet en bij fijn haar, zoals ik dat heb, is twee keer ontkleuren dan ook geen kattenpis. Daarom is mijn haar ook niet de kleur die ik aanvankelijk wilde. Al vind ik dat helemaal niet erg omdat ik de kleur, die ik nu heb, ook best mooi vind.

Er is een hoop afgebroken, maar ja, dat was te voorzien. Om het echt de kleur te krijgen die ik wilde had het nog een keer ontkleurd moeten worden maar de lieve dame zei dat ze dat niet ging doen. Dan zou het echt allemaal afbreken en dat wilde niemand natuurlijk. Het was een dure en zware les om mijn haar zo donker te maken. Dat was de eerste en ook zeker weten de laatste keer dat ik zoiets geprobeerd heb. Ik wilde al jaren rood haar proberen en ik durfde nooit. Ik wist natuurlijk dat het onomkeerbaar zou zijn en dat ging me net even te ver. Nu dacht ik, kom op, een totaal nieuw begin, een totaal nieuwe look. En ik vond het ook mooi, een mooie kleur ook en het stond me best aardig. Alleen had ik nooit en te nimmer kunnen vermoeden dat ik er niet aan zou kunnen wennen.

Wist ik veel dat de kleur waarmee je geboren bent, zo’n groot deel is van je identiteit is! Dat had ik helemaal niet verwacht. Ja, ik heb wel eens donkere puntjes gedaan en heel vroeger is het ook een keertje donker geweest. Maar ietsje donkerder dan normaal zeg maar. Dat is eigenlijk dan nog steeds blond. Dus dat dit mooie diepe kastanje niet in mijn systeem zou komen, was niet bij me opgekomen! Hoe kan je dat ook weten? Ja, pas als je het gedaan hebt. Toen ik nog dacht dat ik aanstaande woensdag nog naar die sollicitatie zou moeten, kon ik het maar niet verkroppen dat ik daar niet als mezelf naartoe zou kunnen gaan. En ook dat ik op de bruiloft van mijn broer met dat donkere haar zou zitten. Als je me dat ervoor had verteld dan had ik je glashard uitgelachen. Maar het was echt zo.

En als je dan van iedereen hoort dat je het rood er niet uitkrijgt, dan wordt je best wel triest. En ik werd er steeds triester van. Ik bleef ook schrikken van mijn spiegelbeeld. Keek ik in de spiegel, dan keek er een vreemde terug en dat was heel raar. Ik was het gewoon zelf niet. En het ging ook niet wennen en beter worden, nee het werd erger. Ik vond het niet leuk meer vorige week. Ik moest er iets mee doen. En ik heb Angelslook al jaren in mijn vriendenlijst en ik kijk regelmatig naar de filmpjes en foto’s die zij er altijd op zet. En ik weet nog dat ik eens dacht, als ik het ooit zou laten kleuren door iemand anders, dan zou ik het alleen maar door haar laten doen. Ik heb namelijk een soort kappersfobie. Vraag me niet waarom, al heb ik wel een vermoeden. Maar ik ga nooit en te nimmer naar de kapper. Ik doe alles zelf.

Maar ja, dit, nee dit durfde ik niet. Ik wist ook dat ik er niet de juiste middelen voor had en ik wist ook niet hoe het uit zou pakken. En zoals ik nu heb meegemaakt, na die eerste keer ontkleuren was het nog grotendeels knal oranje. Als ik dat hier thuis had gehad, dan had ik me helemaal dood geschrokken! En zij werkt met Olaplex, het wondermiddel, waar ik het al over had. Voor in de salon heb je de nummers 1 en 2 en voor thuis heb je nummer 3. Die had ik net op mijn hoofd. Ondertussen is dat er al uit en heb ik heerlijk gedoucht. Ik ga na mijn blog even wat eten en daarna gewoon lekker de bank op. Ik moet voorzichtig zijn met mijn natte haar en ik mag het niet kammen als het nat is. Eerst laten drogen. In plaats van het te drogen laat ik het aan de lucht drogen, dat is ook beter. Morgen ga ik dus voor het eerst de steampod eens proberen. Je haar doen met stoom, wie had dat ooit kunnen bedenken in de vorige eeuw?

Ik zal er de foto’s eens bijdoen die zij erop had gezet. Want echt, het is ontzettend knap dat het én blond is en dat ik bovendien nog haar heb. Dit moest bij een erg goede kapper gebeuren en die heb ik gevonden! Ik zal er nog wel vaker heengaan nu. Ik kom er met kleuren in elk geval niet meer aan. En heel langzaam zal het zich wel herstellen. Als ik het net zo leuk krijg als zij het kreeg van de week, al heb ik het een beetje anders gekamd erna, dan ben ik een tevreden mens. Zij wist natuurlijk niet hoe ziek ik ben geweest en dat ik er helemaal doorheen zat aan het einde van de dag. Ik ben nog nooit zo lang bij een kapper geweest. Het was ook de heftigste dag sinds ik weer herstellende ben. Dit had ik een paar maanden geleden echt niet getrokken. Ik was zo moe toen ik naar huis ging, dat ik me niet eens kan herinneren of ik haar wel netjes bedankt heb en zo. Leg dat maar eens uit! Maar dat ga ik toch doen, want ik ben er echt heel blij mee. Dat vertel ik echt volgende keer wel aan haar, want die volgende keer komt er echt. Ik was gewoon te moe en kon niet meer denken. Ik zal er niet meer zo lang moeten zitten, dat scheelt!

Vandaag heb ik wel ontzettend veel gedaan boven. De kerstspullen zijn uitgezocht, het kattenkamertje is weer netjes en de zolder ook. Er staan nog twee grote dozen die moeten naar beneden natuurlijk. Dan heb ik vijf grote dozen op de gang staan weer. Morgen maar proberen er een stuk of twee of drie naar de container te krijgen. Ik moet toch even naar de Lidl en een keertje extra tussendoor of zo? In elk geval, van de week zijn ze totaal weg en heb ik mijn eigen Mount Everest beklommen. Het bleek een minder hoge en onmogelijke berg te zijn dan ik vorig jaar dacht. Morgen het echte allerlaatste loodje dan maar. Die dozen reken ik niet mee, dat komt vanzelf. Maar om het boven echt af te hebben moet het toch allemaal erg goed schoongemaakt worden.

Vooral de slaapkamer want daar hebben de katten ook af en toe liggen slapen en ook van de bontjas van oma zit alles onder het haar. De stoeltjes zien er niet uit als Aurora daar op heeft gelegen, al is het maar vijf minuten. Als alles haarvrij is, lekker de boel even dweilen. Alleen op zolder gaat dat niet, daar ligt hardboard of zoiets. Maar geeft niet, als het maar stofvrij is daar, ben ik al blij. Dan rest mij nog te kijken of ik het lichtsnoer kan bevestigen dat ik in het trapgat wil. Lukt dat niet, dan leg ik het bij de kerstspullen of zo. Dan zie ik nog wel wat ik daarmee ga doen. Maar als dat dan klaar is, dan is ook alles klaar. Goh, wie had dat kunnen denken?! Ik niet hoor, een paar maanden geleden dacht ik mijn broer, schoonzus, dochter en schoonzoon nodig te hebben om die klus te klaren. En omdat Kim net zo ziek is als ik was, dacht zij dat ook. Zo zie je maar, wat je kan als je weer beter aan het worden bent. Dat is toch wel iets om dankbaar voor te zijn. Zonder je gezondheid heb je eigenlijk helemaal niks!