16. apr, 2019

Twee jaar en 322 dagen zonder Sunshine

Een dagje bij mijn broer geweest. Ik voelde me niet lekker op de heenweg, ik heb weer een allergie aanval. Jeukende ogen en een soort van griep gevoel. Maar toch wil je helpen en dan ga je gewoon. En Kim had weer zo’n lekkere taart gebakken, ook niet verkeerd. Maar echt fijn voelde ik me niet. Oh wat kan een mens een troep hebben. Als ik dat zo zie dan heb je gelijk geen trek meer in verhuizen. Ik ben wel iets georganiseerder dan broer en schoonzus maar ondanks dat, verhuizen is gewoon niet leuk. Ik begrijp ook echt mijn oma niet, die zo vaak verhuisde dat half Rotterdam ervan sprak. Kan je nagaan.

Je zal toch maar elke paar jaar in die rommel zitten. Weer alles uitzoeken, weer alles een plekje geven en weer alles kwijt zijn. Want dat heb je in het begin ook. Je weet dat je dit dingetje hebt, je zag het nog bij de verhuizing. Maar in je oude huis had dat een vaste plek. Hier wilde je ook een vaste plek maken ervoor maar je weet alleen niet meer waar je dat nou precies gedaan hebt. Soms duurt het maanden voor je opeens iets terug vindt op een plek waar je de slappe lach van kunt krijgen. Natuurlijk op het moment dat je het absoluut niet nodig hebt.

Ze hebben nog heel wat werk voor de boeg. Er moet geverfd worden en de muren en plafonds mogen ook een verse nieuwe laag. Degenen die er gewoond hebben, daar zou je ‘help de vorige bewoners zijn klussers’, een totaal nieuw programma voor moeten maken. Het is op zich best hilarisch hoor, als je ziet hoe alles enorm knullig gemaakt en bevestigd is. Alleen zij zitten er maar mee. En dat is niet prettig voor ze. Vooral met elektriciteit was de beste man niet zo’n licht. Ja, het maakt nog een leuk grapje ook, je moet er maar opkomen en dat kan ik dus wel.

Echt hoor, hij was ook altijd bang om snoer tekort te komen. Overal door het huis zie je stukken snoer over muren en vloeren lopen, die er gewoon niet horen te lopen. Ook in de tuin zou ik het niet vertrouwen. Dat moet hij allemaal weghalen en opnieuw maken. Het is echt bizar, wat een kluskluns heeft daar gewoond zeg. Ik, als vrouw alleen, kan dat al duizend maal beter. Daar durf ik mijn hand voor in het vuur te steken! Wat een oelewapper.

Toen ik net weg ging, moesten ze nog ene keer rijden. De honden en de vogel moeten ook mee en die arme beestjes zijn helemaal van slag. Niet gek, die voelen wel dat er iets niet klopt. Ze weten dat er iets aan de hand is maar alleen niet wat. Dat lijkt me ook vreselijk dus ik begrijp ze volkomen. Ik heb de hele slaapkamer gesopt en de ramen daar gezeemd. De deuren en kasten, ook van binnen. Dan kunnen ze daar in elk geval hun spullen in kwijt. Later moeten ze het maar naar hun eigen zin bekleden of zo. Tenminste, dat zou ik wel doen. Niet iedereen is zo’n zeikerd als ik, dat weet ik ook wel. Ik hou van schoon, opgeruimd en alles naar mijn zin hebben. En dan moet je het zelf doen allemaal.

Daarna ging ik naar beneden en ik zag het fornuis en die pitten, oh die waren helemaal donkerbruin van het aangekoekte vet. Daar heb ik de hele middag op staan boenen. Met een schuursponsje was het er bijna niet af te bikken. Er gingen dan ook drie van die sponsjes doorheen. De grootste pit kreeg ik echt niet helemaal schoon. Daar moet je dan hamer en beitel voor gebruiken denk ik. Anders zal het niet lukken. Als San het een beetje bij houdt, dan krijgt ze het misschien nog wel ietsje schoner. Voor nu vond ik het wel goed. Mijn handen deden gewoon echt zeer. Mijn dochter liep kokhalzend voorbij, als ze me met die viezigheid bezig zag. Daar moet ik altijd om lachen.

Uiteindelijk glommen ze wel allemaal en bij die grote zit het nog van binnen niet helemaal goed. Maar ja, mijn handen gingen verkrampen en dan moet ik ophouden. Toen ze weer terug kwamen met spullen, heb ik ook nog wat dingen naar binnen gebracht maar ik voelde al, nu stoppen. Mijn ogen branden nu als gekken maar dat gaat wel weer over. Ik heb wel geleerd dat rond 17 uur geen tijdstip is om vanaf daar te vertrekken naar huis. Heel het verkeer zat totaal vast. Mijn hemel zeg, er leek geen einde aan te komen. Helemaal vanaf Schiedam, zat ik vast tot ik bijna thuis was.

Gelukkig dat ik linksaf moest en niet recht door. Ik zag het nog heel ver vooruit vastzitten. Er riep iemand uit een raampje, dat het helemaal vast zat tot aan de moskee. Die is echt nog een heel stuk verder weg dus dat was wel even een flink stuk. Ik had geluk dat ik daar niet heen moest. Alleen waren mijn favoriete parkeerplekjes bezet. Nou ja, ik was blij genoeg dat ik thuis was. Ik stond nog redelijk dichtbij. Nu zitten de cits hier omdat ze natuurlijk gelijk eten willen. Ja, dat wil ik ook maar ik weet nog even niet wat. Ik ben moe en op. Dus snel even blog schrijven, cits eten en dan de bank op. Ik weet nog niet of ik wel puf heb om eten te maken.

Ik had nog over de Notre Dame in Parijs willen schrijven. Wat erg zeg die brand. Ik ben er een paar keer geweest en het gebouw is prachtig gewoon. De eerste keer dat ik er was, ben ik die toren in gegaan. Dat is een belachelijke klim een wenteltrap op, zodat je bijna duizelig bent als je boven komt. Maar het uitzicht is dan spectaculair. Het zal nog wel even duren maar ze gaan de dame gelukkig wel restaureren. En dat is mooi want het is een echte bijzondere en mooie dame. Natuurlijk, er zijn ergere dingen in de wereld. Wat mij dan weer verbaast, is dat er iemand zo 100 miljoen geeft daarvoor. Daar zou je heel Afrika mee van de honger af kunnen helpen en dat lijkt me nou net iets nuttiger? Of ligt dat aan mij? Maar goed, net zo idioot als zoveel geld uitgeven om naar Mars te kunnen, enkele reis. Eerst de mensen hier op aarde allemaal een volle maag, dan verder kijken.

Ik ga de kattenkopjes doen, die worden ongeduldig en ik word ongemakkelijk van hun staren naar mij. Het is en blijft grappig en ze winnen gewoon altijd. Morgen ga ik hier thuis eens even wat doen. Ik heb al tegen mijn broer en schoonzus gezegd, dat ze me maar moeten bellen als ze me nodig hebben. Nu moeten ze eerst zorgen dat er wat spullen op hun plek komen en daar kan ik ze niet bij helpen. Dat moeten ze zelf doen. Dat weet ik uit ervaring. Ik zal van de week nog wel even langs gaan, kijken hoe of wat. Morgen hier de boel en weer wat dozen naar de container. Vrijdag Kim jarig dus misschien donderdag wel muurverf halen? Dan kan ik het weekend met mijn kamer verder, als Ben en San me niet nodig hebben. Anders schuift de boel gewoon op. Geen probleem!