19. apr, 2019

Twee jaar en 325 dagen zonder Sunshine

Mijn kind is 37 geworden vandaag, dat had ik gisteren al verteld natuurlijk. Dan kan je wel eens gaan wandelen over Memory Lane. Wat is er veel gebeurd in al die jaren. Wij zijn een familie met veel drama’s. Mijn broer en ik trekken dat maar weer naar het positieve; de beste leerlingen krijgen de moeilijkste lessen. Zo lijkt het voor ons allemaal wel te zijn en ergens zit er wel iets in, in die bewering. Aangezien alles een reden heeft, zal ook dit een reden hebben. En ooit mogen we weten wat dat was allemaal. Tot die tijd, vind ik ons gezegde passend genoeg. Want sterk zijn we allemaal wel.

Mijn broer en San waren ook even bij Kim. Ben zit er een klein beetje doorheen geloof ik. Je hoort het zelfs aan zijn praten. Hij klinkt gewoon moe. Een verhuizing gaat je niet in je koude kleren zitten, dat weet ik ook wel. En dan vinden ze in dat huis echt nog de raarste dingen, die ook allemaal weer opgelost moeten worden. Ik kreeg er wel een idee van voor een totaal nieuw tv programma. Ik ga die John Williams eens even opzoeken. Sowieso een lekker ding maar ik heb een geweldig concept voor een nieuwe show voor hem; ‘Help, de vorige bewoner is een grote klunsklusser’. Bizar zeg! Ik, als vrouw alleen, kan alles wat ik daar tegen kom al tientallen keren beter. Ze zullen er voorlopig nog wel hun handen aan vol hebben. Dat is wel zeker.

Ben heeft alleen weer zo’n last van zijn rug ook. Hij is daar ooit totaal doorheen gegaan en is nooit echt meer de oude geworden. En dat is bij een verhuizing natuurlijk niet echt prettig. Vroeger was het echt een sterke beer. Dat is hij nog wel maar dan met een beetje kapotte rug en dat beperkt je behoorlijk. Ik denk ook dat hij toch wat meer moet gaan bewegen maar dat ik hem zelf ook wel duidelijk. Ik weet daar alles van. Nadat ik zo ingestort was, na mijn moeders begrafenis, heb ik ook praktisch geen beweging meer gehad een paar maanden. En dan merk je dat je uiteindelijk helemaal niets meer kan. Ik kwam niet eens de straat meer uit. Op het KCC waar ik werkte, liep je je een ongeluk. Kim heeft zo’n stappenmeter en die kwam regelmatig tot vijf kilometer hoor. Dat zou je zo niet denken maar dat was wel zo.

Ik kon het helemaal opnieuw op gaan bouwen en daar ben ik nu eigenlijk nog wel mee bezig. Zo hard gaat dat, vooral hoe ouder je wordt, hoe harder dat gaat. Ze hebben zitten vertellen wat ze allemaal al gedaan hebben en vooral wat ze allemaal nog moeten gaan doen. Ik begin al een klein beetje blijer te worden dat ik hier voorlopig nog even blijf. Kim had weer een geweldige taart gebakken, met verse aardbeien en bosbessen. Heerlijk, dat talentje heeft ze toch wel van mij hoor. Een banketbakker doet het ook zo maar die doet het dagelijks. Het was even gezellig en ik hoop dat ze blij is met haar cadeautjes. Ook van haar oma en kleine oma had ik cadeautjes voor haar. En toen ging ik op weer op pad.

Bij de Praxis heb ik een vijf liter emmer lichtgrijs laten mengen. Ik had een klein stukje van de stof mee, waar ik de bank mee had bekleed. Een heel zacht grijs is dat. Ik moest wel lachen hoor want de kleur waar we bij uitkwamen heet “Damp”. Heel toepasselijk weer, omdat ik niet meer rook maar soms wel damp. Ik vond hem wel grappig. Ik ben ook nog naar de Action geweest. Toch even wat kwastjes erbij gehaald. Omdat ik alle meubels laat staan, doe ik de muren met een grote kwast. Dat vind ik netter werken, je knoeit een stuk minder. Oké, het is ietsje meer werk maar een stuk minder schoonmaken. Daarom kan je dat dan tegen elkaar wegstrepen. Ik werk heel secuur, met alles dus ook met muren sauzen. Daar ga ik volgende week maar eens aan beginnen. Eerst een Paasweekend reces houden. Dat mag ik wel, ik heb hard gewerkt de afgelopen weken.

Alle dozen met afval en dump spullen zijn weg. Ik ben officieel klaar met de zolder. Bij de Action hadden ze weer veel te leuke dingen en ik kon het niet laten. Er waren twee van die bol met kleine lichtjes stuk en die hadden ze nog! Ik heb er twee meegenomen en nog meer leuke lamp dingen. Het hele balkon staat vol met Boeddha’s en ze hadden er eentje met een lampje, solar. Ook mee genomen. En ze hadden oplaadbare vlinders en een pauw. Ook mee genomen. Oh wat erg. Over een jaar heb ik straks geen eten meer, als ik nog geen baan heb maar goed. Wie dan leeft die dan zorgt. Wat kan mij het schelen. Ik vond ze gewoon té leuk. Vanavond even kijken hoe het staat.

Ik moest ook nog vijf van die in de grond prik lichten hebben, of hoe heet zoiets. Die waren allemaal stuk. Er stonden nog dezelfde lampen maar als die al stuk zijn na een winter op zolder, dan hoef ik ze niet meer. Gelukkig is de Action er spotgoedkoop mee allemaal. Ik heb nu een andere versie mee genomen. Tot mijn grote verbazing, wilde ik de kapotte lichtjesbollen weg gooien en toen bleken ze het toch te doen! Nou ja! Neppers. Die heb ik maar weer opgehangen en vanavond ook maar even kijken of het niet een tijdelijke opleving was of dat ze het echt doen. Ik vind ze toch schattig dus twee extra is geen probleem. Vanmorgen maakte ik de gisteren binnen gekomen post open en wenste gelijk dat ik dat gisteren gelijk gedaan had.

Het was een brief van het RDW dat mijn auto niet verzekerd was en dat ze dit op 15 april gecontroleerd hadden. Heel raar dit! Ook heel vervelend was dat ik niet gelijk mijn verzekering kon bellen. Die zijn er verdorie niet eens om half zeven. En waarom niet? Ik had ze nu toch nodig zeker! Eindelijk werd het negen uur en omdat het goede vrijdag was, belde ik met mijn vingers gekruist. Gelukkig namen ze op. Er klopte niets van in elk geval, de dag dat ik hem kocht was ook de dag dat de verzekering in was gegaan. Ik moest ze een foto van de brief sturen, dan gingen ze het direct in orde maken. Ik kon gewoon gaan rijden want ik ben gewoon verzekerd.

Zo, dat dacht ik ook ja! Hoe dit kan, geen idee maar ik heb netjes gedaan wat ik hoorde te doen en volgens mijn verzekeraar hebben ze dit ook gewoon gemeld. Ik zal het nog wel horen. Ik bel anders dinsdag gewoon nog een keer hoor. Ik hou niet van die grapjes! Ik heb dinsdag ook weer een gesprek over een opleiding met baangarantie. Allemaal even duimen voor me graag. Deze zou ik dan zelf moeten betalen maar daar kan misschien nog wel een oplossing voor gevonden worden.

Laat ik eerst dat gesprek maar even afwachten voor ik me daar druk over ga maken. Dat komt dan nog wel. Mocht ik niet gaan studeren, dan stort ik me naast het solliciteren gewoon weer op mijn boek schrijven. Eerst de openstaande opdrachten afmaken en verder alleen wat schilderen ter ontspanning tussendoor. En als eerste maak ik dan het nummerbord voor mijn broer af. Ik heb nog wat opdrachtjes die voor 20 juni af moeten en een stel glazen voor de eerste mei. Daarna wordt het dan een uur of vier per dag schrijven. Dan kom ik ook een eind. Maar eerst volgende week én dat gesprek én de huiskamer. Dan kan ik er weer tegenaan. Lekker!