20. apr, 2019

Twee jaar en 326 dagen zonder Sunshine

Ik heb me toch een wereldreis gemaakt! En dat voor iets dat normaal gesproken zo’n vijf minuten rijden bij me vandaan is. Jeetje zeg! Ik ging voor enen hier weg en was rond kwart over twee pas weer terug. Ik moest naar RotterdamP en daar ben ik normaal gesproken zo. Maar ik rij hier de hol op en dan moet ik normaal gesproken naar links. Ik had van de week wel gezien, toen ik daar liep, dat de boel was afgesloten maar ja, ik ben weer blond hè en dan denk je daar gewoon niet over na. Dat was nu natuurlijk nog steeds afgesloten. Oh ja, dat is waar ook. Dan maar naar rechts. Ook een domme zet want nu moest ik helemaal omrijden. Maar goed, het was mooi weer. Goeie muziek op, Adele natuurlijk, en raampjes open. Heerlijk. We gaan fijn een stukje rijden, dacht ik nog.

Ja, maar dat het zo’n stuk zou worden, had ik ook niet in kunnen schatten. Ik moest ook nog een pakje ophalen op de Mathernesserweg en zo ik nu reed, zou ik daar langs komen. Maar het was zo razend druk daar, geen parkeerplekje vrij. Dan maar door rijden naar de brug die ik over moet om er te komen. WTF? Die is ook dicht. Alleen het tegenliggende verkeer kwam daar vandaan. Mijn weg was ook weer afgesloten. En dan raakt een blondje totaal in verwarring natuurlijk. Oké, eerste logische gedachte; ik moet over het water zien te komen. Ja, dat is een hele logische en we gaan natuurlijk niet zwemmen. Achteraf bedacht ik me, toen ik thuis was, ik had daar de auto moeten neerzetten en ik had gewoon een stukje moeten gaan lopen. Het is toch prachtig weer.

Maar ja, daar denk je dan niet aan omdat je zo druk bent met het denken hoe je er in hemelsnaam moet komen nu. Ik maar richting de brug bij de Binnenweg, daar bij Delfshaven. Als ik daar overheen ben, denk ik wel verder hoe ik dan moet rijden verder. Maar ik kwam daar niet. Ik was blijkbaar niet de enige verwarde ziel. En bovendien zaten er niet alleen maar blondjes achter de sturen van alle andere auto’s die ook vast zaten. Gelukkig maar, dat scheelt. Toen ik bij een zijstraat kwam dacht ik slim te zijn. Ik dacht, ik ga hier rechtsaf en dan weer rechtsaf en dan keer ik gewoon om en rij ik naar de Beukelsbrug, dat is dan de brug aan de andere kan van de brug waar ik overheen had gewild. Alleen, helaas, éénrichtingverkeer. Ik mócht helemaal niet de tweede keer rechts. Ik moest links en toen moest ik weer links en zag ik het busje dat eerst achter mij zat, voorbij rijden door de straat waar ik uit had willen ontsnappen. Ik werd er weer naartoe gedwongen zo. Potverdorie nog aan toe zeg.

Als iemand me nou erdoor wil laten, dan sla ik toch alsnog naar links. Die kant op reed geen wagen namelijk. Gelukkig ben ik zelf altijd erg attent in het verkeer en dan krijg je dat toch ook terug. De meneer in het busje reageerde op mijn ‘naar links’ gebaren en liet me voor. Ik bedankte hem met mijn grootste glimlach. Ik hoop niet dat hij eng droomt vannacht. Joehoe, ik was ‘verlost’. Ik reed weer richting de brug en ik zou weer langs mijn huis komen maar dat kon me niet schelen. Ook hier weer allerlei rare dingen en vanaf de brug kwam echt een enorme kudde fietsers. Ik kon er nog net voor langs schieten. Eindelijk reed ik de Beukelsbrug af en daarna was het nog een hele lange rit, eindigend op de Meineszlaan en dan moest ik rechtsaf en na een stukje rijden ben ik dan weer, zij het via Groningen, bij Rotterdamp. Zie ik toch weer hekken en weet ik veel wat, in de verte.

Nee zeg, doe me dat niet aan! Maar ik kon wel rechtsaf gelukkig, aan de andere kant reed geen verkeer. Linksaf en ik had een parkeerplek vlakbij. Ik had ook nog mazzel en korting bij Rotterdamp en dat was mooi meegenomen. Bijna een fles gratis zo en ik heb de komende maanden genoeg. Helaas moet ik wel terug voor coils want die hadden ze nu niet. Nou ja, ik weet dan in elk geval dat ik ga lopen. Als ik dit had geweten dan had ik dat ook lekker gedaan nu. Toen weer terug. Ik dacht, als ze wel richting mij mogen rijden op de brug, dan rijd ik er zo heen. Alleen net dat ene stukje was ook afgesloten. Weer keren dus, echt hè, van zulke dingen ga ik bijna flippen. Weer langs Rotterdamp maar daarna kon ik dan ook richting de brug die ik ook op de heenweg had willen hebben. Ik eiste in gedachten een parkeerplekje op bij het postagentschap waar ik mijn pakje moest halen en toen ik daar aan kwam rijden, reed er net een grote auto weg en met Lila kan ik bijna overal inparkeren. Dank u! Mooi zo, goed geregeld. Het pakje opgehaald en weer helemaal om naar huis. Toen ik boven binnen stapte was het al bij half drie zowat. Sjongejonge zeg, wat een wereldreis voor iets wat een paar straten verderop zit.

Ik ga eventjes aan het bord schilderen voor Ben en San en dan ga ik daarna nog even weg met een vriendin. Mijn vitrage zat in het pakketje! Leuk! Die moet ik dan gaan maken nog hoor, gordijnband aan maken want dit keer hang ik ze op aan de rails die er ook al zit. Het past perfect bij mijn geschilderde bloemen op mijn spullen. Als alles klaar is en ik heb de tijd, dan ga ik die bloemen ook op mijn meubels maken. Maar dat zit allemaal al in mijn hoofd. Het is puur een kwestie van de tijd ervoor hebben. Het loopt niet weg en ik heb alle tijd van de wereld. Leuke projectjes voor tussendoor. Want eerst moeten die opdrachten af en het cadeau dat ik aan het schilderen ben. Ik weet ook niet wat er allemaal nog gaat gebeuren qua werk vinden of een opleiding. Daar zit ik ook nog volop in.

Maar als dat niet doorgaat en ik ben straks klaar hier in de huiskamer. Dan ga ik weer verder met mijn boek. Dan stort ik me daar weer eens even op. Dat is geloof ik ook nodig, het moet toch echt een keer af. Ik kreeg een mailtje van één van mijn meelezers, of ik wilde opschieten met het volgende hoofdstuk. Heel leuk vond ik dat! Er komt ook een boek over het hebben van een burn out, zowel moeder als dochter zijn nu ervaringsdeskundigen. Helaas hoor maar het is zo nodig dat meer mensen gaan begrijpen wat het is en wat voor een invloed zoiets op je leven heeft. Ik zonder partner en zij met, daar zit ook veel verschil in. Allebei met zowel zijn voors als zijn tegens. Genoeg om over te schrijven maar eerst boek 1 af en dan de rest. Ik heb me nog nooit in mijn leven verveeld en ik weet nu al zeker dat dit ook nooit zal gebeuren. Ik krijg de kans niet eens!

Morgen krijg ik Chris uit België op bezoek in de namiddag en dan ga ik daarna uit eten. De zondag zit dus ook al vol. Maandag ook, want dan moet ik mijn haar en nagels doen en krijg ik ook nog eens visite. Bokkie komt, een oud collegaatje en dan kletsen we weer wat af. En dan moeten haar en nagels toch echt goed komen want dinsdag heb ik dan weer een gesprek over een opleiding met baangarantie bij van Leren naar Werken om twaalf uur. Dan kan ik woensdag misschien beginnen met de kamer pas. Eerst die kisten ophangen en daarvoor moeten alle spullen eruit en ook van het bureau af. Het moet wel waterpas hangen natuurlijk ook en stevig. Mijn broer gaf de tip om door de achterkant van de kisten te schroeven. Goed idee vond ik dat. Als de bevestigingen er zitten, kan ik er gelijk gaan verven. Dat is misschien pas voor donderdag, dat weet ik nog niet. Misschien zit het mee en kan ik het woensdag al doen. Toch zal het niet gelijk klaar zijn allemaal natuurlijk.

Ik werk om de meubels heen, tenminste, de kasten schuif ik wel opzij hoor maar ik laat alles zoveel mogelijk staan. Als ik maar genoeg ruimte heb om mijn ladder neer te zetten. Weer chaos maken om orde te krijgen. Daar ben ik best goed in ondertussen. Ik wil in elk geval het weekend ermee klaar zijn. Dat is dan inclusief gordijnen naaien, muren verven en alles ophangen waar ik het hebben wil. Ik wens mezelf al succes, want het zal weer een klus worden. Maar dan heb je ook wat! Het balkon vond ik gisteravond helemaal geweldig met al die lichtjes. Rainbow vond dat overduidelijk ook, zo zie je op de foto’s. Mijn ‘schijnwerper lampjes’ vond ik ook een succes. Zo leuk om dat te zien branden allemaal! Alleen de pauw deed het niet, al werkt het wel. Even afwachten wat die vandaag doet. Dat zie ik hopelijk nog als ik thuis kom. Leuk! Ik heb er zin in, in alles!