22. apr, 2019

Twee jaar en 328 dagen zonder Sunshine

Vandaag heb ik echt bitter weinig gedaan. Dit keer ook niks in het huishouden, gewoon echt niks. Ik hikte gisteren al tegen van alles aan. Die hele drukke volle week keek ik steeds meer tegenop. En net weer als vorig jaar, toen was het één dag na Kim’s verjaardag en nu twee, moest Kim me er op wijzen dat ik ook gewoon dingen af kan zeggen. Stom ben ik toch, dat zoiets niet in me opkomt! Bij mij is afspraak een afspraak en daar hou je je aan. Gisteravond heb ik mijn collegaatje gevraagd om een nieuwe datum te prikken. Ik moest even een dagje van ontspanning hebben. Dat had ik gewoon nodig. Vandaag heb ik het er dan ook van genomen. Ik heb heerlijk lang gedoucht en daarna ben ik lekker mijn nagels en voeten gaan doen. Ik heb een dutje gedaan in de middag, lekker ontspannen met Skylar aan mijn voeten. Dat gebeurt ook niet vaak.

Meestal is het één van de andere drie maar die waren alle drie al aan de beurt geweest. Volgens mij vond Skylar het nu zijn tijd en gelijk had hij natuurlijk. Ik heb heerlijk zitten lezen in het derde deel van Jeus. Dat is toch wel de leukste van de drie. Nu heb ik ook al zo zitten lachen om die verhalen erin. En dan is het opeens half zes en moeten de katten alweer hun avondeten. Ik moet mijn haar nog doen met de steampod. Daar gaat wel even wat tijd in zitten maar het blijft wel heel lang zitten. Het schijnt gezond te zijn door de stoom, voor je haar. En na mijn rood/blond debacle heeft mijn nu erg bescheiden bosje blond wel wat extra’s nodig. Maar eerst even schrijven, dan de katten en dan het haar.

Vanavond lekker met een bakkie verder lezen. Vroeg naar bed ga ik ook. Morgen om twaalf uur die afspraak en dan wil je er netjes uitzien natuurlijk. Ik ga vroeger weg want ik heb geen idee waar het is. Ik hou normaal ook al niet van te laat komen en al helemaal niet als je naar een soort van sollicitatiegesprek gaat. Je weet nooit wat er vanaf zal gaan hangen. Ik moet zo nog wel even een nieuwe bladzijde uitprinten van mijn CV. Daar pronkt weer een blonde foto en in mijn mapje zit nog die met mijn donkerrode bos. Dat staat een beetje raar natuurlijk. In die map zitten ook alle diploma’s en certificaten die ik ooit gehaald heb. Maar dat blonde hoofd moet er weer in. Gelukkig wel!

Vergat ik gisteren nog helemaal te vermelden dat ik van Chris hele lieve oorbelletjes gehad heb. Zwarte katjes zijn het, hangertjes. Het grappige is, ik had zelf afgelopen zaterdag een heel lang geleden besteld broche binnen gekregen. Van een zwart/wit katje en dat katje is exact hetzelfde als de hangertjes van die oorbelletjes. Toeval bestaat niet. Echt heel grappig zo, nu is het opeens een setje geworden. Ik was toch vermoeider dan ik dacht blijkbaar want ook gisteren ben ik vrij vroeg gaan slapen. Vanmorgen rond zeven uur wakker, net als altijd, vlak voor de wekker ging. Ik had ook wel naar buiten gewild met dit mooie weer maar ik was gewoon te lui. Ik kan me de tijd niet heugen een dag als vandaag gehad te hebben.

Alsof ik toch een klein beetje het gevoel wilde hebben dat ik nog iets gedaan had, heb ik de cijfers die bij de klok op de muur zaten geplakt er vanaf getrokken. En dan krijg ik het weer in mijn rare hoofd en moet ik mezelf afremmen. Nee, je gaat nu niet beginnen met die gaten en dat soort dingen dicht te smeren. Dat doe je nu niet. Morgen, als je thuis komt, dan ga je dat doen. Gelukkig luister ik soms naar mij. Niet altijd hoor maar nu toch wel. Ja, dat is mijn taak voor morgen na thuiskomst. Dat komt wel goed dan. Dan ga ik daarna, of ervoor, alles netjes op en achter de tafel zetten, zodat ik aan de slag kan donderdag met gaten boren. Ik hoop alleen dat ik dat hele grote New York schilderij, of reproductie, wat is het, eraf krijg in mijn uppie.

Dat ga ik daarachter ook even fatsoeneren. Daar heb ik wat diepe gaten in de muur gemaakt toen. Bovendien, zoals de bank nu staat, hangt hij ook niet goed in het midden. En nu ik dan toch bezig ben, ga ik er netjes een gat voor boren en met schroef en plug ophangen. Ik zet het gevaarte gewoon even tegen de muur op de gang. Schoonmaken en lijsten afplakken en dan een laag gesso geven, misschien wel twee of drie. Daarna is het dan klaar om beschilderd te worden maar dat kan pas nadat ik alles af heb, inclusief de schilder opdrachtjes die er nog liggen. Ik heb ook beloofd aan een vriendin dat ik bij haar de muur kom beschilderen. Ze had zelfs al iets uitgekozen. Omdat ik niet wist of ik de opleiding in zou gaan in mei, had ik al gezegd dat het na de opleiding pas zou kunnen. En nu weet ik het eigenlijk nog niet, of ik überhaupt een opleiding in zal gaan of niet.

Morgen weet ik al weer meer of dit wel of niet zal kunnen. Anders moet ik misschien toch weer eens een andere kant op gaan kijken. Maar dan kan ik die muur wel komen doen natuurlijk. Ik wil het dan eerst op canvas maken, zodat ik het in mijn vingers heb gevoeld. Ik weet niet hoe ik het anders uit moet leggen. Dat zal ik dan in elk geval doen voor ik dat hele grote doek voor mezelf ga maken. Ik weet al wat ik daarmee wil doen. De achtergrond wordt van bijna zwart/paars tot lila aflopend en daar komt dan een enorme orchidee op. Een witte natuurlijk. Voor mij zijn witte orchideeën iets bijzonders. Dat waren ze al, dat weten andere Rulof lezers ook. Maar nu horen ze voor mij ook bij mijn moeder.

Die was zo dol op haar grote witte orchideeën en dan moest ik er steeds naar gaan kijken van haar. En na haar overgaan zijn die witte orchideeën bij haar gaan horen. En daarom komt er een enorme grote witte mét tak met knoppen op die paars/lila achtergrond. Wanneer ik daar eindelijk de tijd voor zal krijgen, geen idee. Maar ik hang zo dat witte grote ding op hoor, waar nog niks op staat. Dan dek ik gewoon de bank af met plastic en ga ik op de bank staan met mijn palet en penselen. No problem. Het zit al in mijn hoofd en dan komt het er ook uit.

Omdat ik mezelf ook al helemaal in de apotheek heb zitten in mijn hoofd, moet dat er toch ook uit kunnen komen? Nou ja, we gaan het allemaal beleven. De mens wikt en God ligt dan dubbel. Het kan best zijn dat er iets heel anders voor me is weggelegd. Daar kom ik vanzelf wel achter, ik moet alleen opletten of ik geen tekens mis. Ik kan daar namelijk best een kluns in zijn. Achteraf denk ik dan, zo dan, heb je dat niet gezien? Alsof er een olifant voor je neus staat en je zijn slurf opzij duwt omdat je wilt kijken of er een olifant in de buurt is. Zo ben ik wel.

Nu komen de katjes me lastig vallen, hongerrrrr! Oké joh, ik ben bijna klaar. Ik zal er weer eens een mooie foto van Kim bij plaatsen. Daar was ik al mee bezig en toen kwam er weer van alles tussendoor. En ze heeft zo’n mooie van Skylar gemaakt! In de sky zelfs. Echt heel mooi. Maar dat zal iedereen vast wel met me eens zijn. Dat kan ze wel, dat kind van mij! Als de katjes aan het smullen zijn, zal ik proberen of ik iets van dit woeste hoofd kan maken. Ik lijk net een vrouwelijke versie van Einstein. Zweistein zullen we maar zeggen. Het lange weekend is weer voorbij. Maar ik heb er echt van genoten. Lekker kalm aan gedaan en uitgerust. Daar moet je soms dingen voor laten schieten en dat moet ik toch echt eens uit mezelf leren zien. Je mág best zeggen dat iets je niet uitkomt soms. Ik zal het de volgende keer eens proberen toe te passen, als dat nodig is.