24. apr, 2019

Twee jaar en 330 dagen zonder Sunshine

Gisteren is een vriendin van mij getrouwd met haar grote liefde. Ik vond het zo leuk voor ze. Het was wel lastig want niemand mocht het weten. Ik toevallig wel, ze moest het toch ergens kwijt en ik woon niet echt in de buurt. Ze was dus wel zeker dat ik niet op de stoep van het stadhuis zou komen staan. Ik ben wel gelijk cadeautjes gaan maken en toen die klaar waren, dacht ik, ik stuur ze vast op. Stel dat ik rond die tijd daar geen geld voor heb, dan is het er in elk geval vast. Alleen wilde ik het niet naar haar zelf sturen. Daar is ze veel te nieuwsgierig voor. Ze had het nooit uitgehouden om tot gisteren te wachten voor ze het open zou maken. Dat wist ik wel bijna zeker. Daarom moest ik een andere manier zien te vinden.

Ik stuurde al eerder wel eens pakjes voor haar naar haar vaders adres. Dat was vaak makkelijker omdat hun ingang een beetje raar zit. Dat adres had ik al. Alleen moest haar vader dit keer niet het pakketje aan Sonja geven natuurlijk. Dat moest ik hem wel even goed op zijn hart drukken en uitleggen waar het voor was. Ik stuurde hem een vriendschapsverzoek maar daar reageerde hij niet op. Hij is van de generatie van mijn moeder dus dat begreep ik wel. Helaas wist ik ook dat hij dan waarschijnlijk ook geen berichtjes van me zou zien. Die komen namelijk niet in je inbox als je geen vrienden bent. Vandaar ook dat vriendschapsverzoek. Inderdaad werd er op mijn berichtje ook niet gereageerd. Oké, wat nu?

Ik heb eind maart de cadeautjes verpakt en ik heb een brief geschreven. Die heb ik er bovenop geplakt met het adres. Allemaal pijlen wezen naar de brief en met grote letter probeerde ik duidelijk te maken ‘EERST LEZEN!’ Ik had ook gevraagd of hij me wilde laten weten als hij het pakket in goede orde binnen had. Dat gebeurde helaas niet maar ik had wel track&trace gelukkig. Ik kon zien dat het was afgeleverd. En aangezien ik Sonja er niet over hoorde, kon ik er vrij zeker van zijn dat hij de cadeautjes bij zich had gehouden. Eindelijk was het gisteren dan zo ver en heeft hij de cadeautjes kunnen geven. Ik was praktisch de enige die het wist dus ze wist ook dat het van mij af zou komen. Ja ook omdat het een schilderij was én een kandelaar natuurlijk, kon niet missen. Ik ben blij dat ze het mooi vond!

Vandaag ben ik ook weer flink bezig en ik ben eigenlijk best wel bek af. Het gaat allemaal weer veel langzamer dan gedacht. Dat krijg je met om dingen heen verven en twee kleuren in de hoekjes. De andere hoek heeft weer verwarmingsbuizen ook. Jeetje zeg, ik zag al snel dat ik het helemaal niet af zou krijgen vandaag. Morgen had ik een afspraak bij een vriendin en die was al zo vaak uitgesteld. Maar ja, in deze troep een dagje weggaan, daar word ik echt niet vrolijk van. Daar kan ik slecht tegen. Ik appte haar maar, om te vragen of we het een weekje konden verzetten. Gelukkig kwam het haar ook beter uit. Dat is ook opgelost zo. Volgende week ben ik zeker helemaal op orde en dan kan ik lekker relaxt een stukje rijden, naar Zevenbergen.

Dan kan ik morgen de grote vlakken doen en er gaat niets dat niet is schoongemaakt of afgesopt terug op zijn plek. Daar ben ik dan waarschijnlijk vrijdag pas mee klaar. Dan kan ik het weekend de gordijnen maken en ophangen. Maar dan is echt alles heerlijk schoon. Daar hou ik dan weer zo van hè. Helemaal goed! Het kleine stuk lichtgrijs, oftewel de kleur ‘damp’ zit hier al in het hoekje naast me. Het ziet er geweldig uit, echt veel lichter zo. Dat gaat er fijn uitzien als dat straks overal zo is. Ik pak het ook gelijk goed aan allemaal. Snoeren worden vast gezet of beter opgerold. Verlengsnoeren omgewisseld. Zo komt er een zwarte waar de muur nu zwart is. Duh. Dat maakt het allemaal toch meer netjes. Oké niemand die het ziet behalve ik maar dan nog. Ik vind dat prettig.

Ik ben weer even uitgerust door dit stukje typen en dan ga ik zo weer even verder. Ik wil die drie hoeken vanavond nog helemaal schoon hebben en die spullen terug gezet hebben. Dan moet ik wel mijn marmeren pilaar ook gemaakt hebben. Een paar jaar geleden deed ik het lampje aan dat daarin zit en PAF! Alles sloeg eruit. Kortsluiting. Kom ik er vandaag achter dat het snoertje bij het lampje stuk was gegaan. De koperen draadjes lagen los en kwamen toen natuurlijk tegen elkaar. Ik haalde het uit elkaar en toen bleek dat ik het gewoon kon maken. Hoop ik toch. Zonder dat de boel weer uit elkaar klapt graag. Maar ja, als die draadjes goed vast zitten, moet dat kunnen.

Nu eerst maar eens even die hoekjes af verven. Dan kan daarna alles schoon en alles terug gezet worden. Morgen komt dan de rest van de muren aan de beurt. Dan moet ik alle kasten en de bank opzij zetten. Dan moet ook weer alles schoon overal en dan pas kan alles weer terug op zijn plek. Daarna kan ik de muur bij de grote kast gaan doen. Dat zijn een soort steen strips en is echt rotwerk. Ik schilder wel om de grote kast heen hoor. Die zit, buiten totaal vol met van alles, ook nog eens vastgeschroefd aan de muur. Het is niet zo dat ik die kast ergens anders kan zetten zolang ik hier woon. Daarom geen probleem. Die mensen die na mij hier komen wonen, zullen het ermee moeten doen. Niet zo moeilijk.

Ik heb vandaag de UWV meneer wel gemaild. Ik heb de offerte en het andere document met uitleg er ook bij gedaan. Ik heb gevraagd om een zo spoedig mogelijke afhandeling en een persoonlijk gesprek. Even afwachten nog maar. Sommige mensen zeggen dat het al kat in t bakkie is maar ik ga pas juichen als ik die brug over ben. Eerder niet. Als het snel wordt afgehandeld kan ik in juli gewoon beginnen. Ik zag dat het variabel is, dus het zou later ook nog wel kunnen maar dat wil ik liever niet. Ik wil gewoon volgend jaar beginnen met die baan en niet nog eens een paar maanden later. Dan ga ik het net allemaal redden en dat zou echt fantastisch zijn. Voor mij en voor de cits natuurlijk.

Ik heb vrienden in Brabant en wie weet ga ik daar wonen. Daar zoeken ze ook apothekersassistentes zag ik. Alleen hoe pak je zoiets aan? Er is nog altijd zoiets als proeftijd en dan is het wel heel erg het lot tarten, als je alvast gaat verhuizen. Ach, wie dan leeft, die dan zorgt. We gaan het wel zien. Het leven is daar toch goedkoper en ik wil liever iets meer de natuur ook in. Maar wie weet hoe het leven gaat lopen. Zulke plannen maak ik wel als ik er vlak voor sta. Eerst en vooral die goedkeuring krijgen, die opleiding glansrijk doorlopen en beginnen in een baan met een zes maanden contract. Die moet ik dan om zien te zetten in een vast contract. Wie weet heb ik het er zo leuk dat ik niet eens weg zou willen. Of ze zeggen, we hebben een zusterapotheek in Brabant, zou daar iemand heen willen? Wij regelen de verhuizing. Dat kan toch ook nog? Je weet maar nooit! Want vanaf nu zit het me mee, niet voor even maar voor altijd. Ik vind wel dat ik dat een beetje verdiend heb.