28. apr, 2019

Twee jaar en 334 dagen zonder Sunshine

Ik ben de hele ochtend bezig geweest met mijn gordijnen naaien. Niet dat dit normaal gesproken zo lang duurt hoor. Dat had in  een uurtje gedaan kunnen zijn. Alleen had ik één stel gordijnen precies verkeerd aan elkaar genaaid. Verkeerd zitten spelden gisteren blijkbaar. Daar was ik denk ik net iets te moe voor terwijl ik, volgens mij, daar toch ook juist op had gelet. Blijkbaar niet goed genoeg. Die moest ik dus weer uit elkaar halen want natuurlijk zie je dat pas als ze al in elkaar zitten. Daar word je niet echt vrolijk van maar goed, ik haal er mijn schouders maar over op. Wat moet ik anders? Mezelf straf geven?

Dat werkt niet hoor, dat heb ik al eerder geprobeerd maar dan luister ik niet. Dan geef ik mij ook weer geen ongelijk. Beter dan maar de schouders ophalen, even diep zuchten om zoveel blondheid en het spulletje weer loshalen. Daarna goed in elkaar spelden en weer aan elkaar naaien. Alleen toen ging mijn naaimachine de boel saboteren. Ik raakte bijna tot tranen toe gefrustreerd. Ik vind mezelf altijd zo ongeduldig maar volgens mij valt het wel mee. Ik denk dat menigeen de naaimachine dwars door het raam zou hebben gekieperd. Maar ik bleef het gewoon keer op keer opnieuw proberen. En opeens ging het ding het weer wel goed doen.

Ik snap het nog steeds niet, ik weet best veel van naaimachines en ik kon er niets raar aan vinden. Gewoon een paar keer aan het spanningsknopje gedraaid, een andere naald erin, de stof strakker houden. En toch blijven proberen. Oh wat een overwinning als het ding het dan toch opeens weer doet. Ik was al van plan het met de hand te gaan doen. Kan me niks schelen dan hoor, ik wil die gordijnen klaar en hoe, dat interesseert me dan niet. Ik had gewoon lekker op de bank gaan zitten met het naaiwerkje op schoot. Maar af hadden ze sowieso gekomen. Ik neem er nog geen foto van want ze hangen niet zoals ik wil.

Voor het mooie zijn ze nu iets te kort. Maar ook haalt het weer veel licht weg zoals ze nu hangen. Nu wil ik een stukje rails gaan halen voor op het grote raam alleen. Dan blijft het bovenlicht open, zodat er veel licht binnen blijft vallen. En dan zijn de gordijnen gelijk meer dan lang genoeg. Ik weet niet hoeveel vliegen dit in ene klap is. Daar ben ik ook wel goed in. Daarom morgen of van de week even naar de kwantum. Voor mijn twee ramen aan de voorkant komen er ook gordijnen binnen maar die komen op zo’n roede. Maar ik denk dat ik die ook gelijk maar alleen op het onderste raam maak. Daar zouden ze het wel redden hoor, de gehele lengte maar toch, ook dan ben ik weer iets van het licht kwijt. En dan staat het ook weer meer uniform, overal het bovenlicht open.

Rainbow was een beetje boos op me. Hij had wel gelijk hoor. Hij wilde heerlijk op het gordijn gaan liggen en wilde net neerploffen. Ik schrik want ik zie dat hij in de spelden gaat liggen dus ik geef een gil en tik hem op zijn kontje. Weg wezen! Niet in de spelden gaan liggen. Maar dan wordt Rainbow juist eigenwijs en wil er toch gaan liggen. Ik gil hard NEE tegen hem en tik hem weer op zijn kont die zich in de spelden wil draaien. Ik moet er voor opstaan en mopper op hem terwijl hij afdruipt. Maar hij kan heel slecht tegen grote monden en met zijn rug naar me toe, gaat hij op de ton liggen. Ah, ben je nou boos op me Rain? Hij beweegt geen haartje, ja dan is hij boos of meer verdrietig ook.

Ik kroel met hem en leg hem uit dat hij anders zichzelf zeer had gedaan maar hij blijft stoïcijns liggen. Hij houdt het lang vol. Hij heeft ook gelijk. Ik had dat ook anders aan kunnen pakken. Ik had hem gewoon op moeten pakken en op de ton moeten zetten of zo. Zonder gillen en tikkies op zijn kont, hoe zacht ze ook waren. Hij vindt dat gewoon heel erg en daar moet ik gewoon rekening mee houden. Of ik nou moe ben of niet, zo’n grote moeite is dat niet. Ja, oké ik schrok in eerste instantie maar ik bleef daarna ook zo doen. Ik ga elke keer even kijken of hij al ontdooit is maar pas tegen de middag, gaat hij weer spinnen als ik bij hem kom. Heel fijn, ik ben vergeven. Ik zal voortaan beter mijn best doen om de zachte aanpak toe te passen.

Alles is ook opgeruimd en schoon nu. Alleen moet mijn haar nog gedaan worden. Ik heb er alleen niet zo’n zin in. Toch ga ik het wel doen straks. Ik ga misschien eerst even een dutje doen of zo. Gewoon eventjes rust. Morgen hoef ik helemaal niets te doen. Alleen op mijn gemakkie wat boodschapjes, soep voor Rainbow’s lunch en naar de Kwantum voor die rails. Maar dat is echt niets zowat. En zo ga ik het de hele week een beetje rustig houden. Dinsdag naar het UWV, woensdag daar weer alles van invullen en zo. Ook het laatste set glazen van vier sets schilderen en het huisnummer van mijn broer afmaken.

Donderdag is al bezet, vrijdag weer de boel goed doen en dan ook het weekend vrij houden. Ik ben benieuwd wat ik te horen krijg dinsdag op het UWV. Kan het of kan het niet, die opleiding. Want zodra ik dat weet, ga ik nog een tijdje in ‘overdrive’. Volgende week kan ik de gang dan ook in de kleur damp schilderen. Mijn gang is sowieso donker. Er zit een raam boven de deur van de badkamer maar die is dicht geschilderd. Ik heb er toen zelf mijn eigen kleur maar overheen gedaan en toen alles het grijs werd, dat ik nu over ga verven, heb ik dat er ook weer overheen geschilder. Ook aan de badkamerkant zit er een laag op, omdat die hier weer een heel ander palet heeft. Nu zat ik te denken, oh en dat kan ik beter niet doen maar goed, kan dat eraf?

Dat zal vast kunnen hoor, maar dat maakt vast een enorme troep en is het glas dan wel mooi? Aan de andere kant, dan kan er ook gewoon een matte plak plastic overheen of zo. Maar dan heb je wel veel en veel meer licht in die gang. Het is misschien het proberen waard. Ik weet het nog zo net niet. Want wat haal ik mezelf op de hals zo? Als je eraan begint dan is er geen weg terug meer, hoe veel werk het dan ook blijkt te zijn. En er moet niet één kant weg gekrabbeld worden, het moet aan beide kanten. Ik wacht er in elk geval nog maar even mee. Deze week sowieso rustig aan, weer even bijkomen van al die weken zo hard werken. En wie weet, als ik flink ben uitgerust, ga ik dat bovenlicht toch ‘ontkleuren’. Ik ben er nog niet helemaal uit. Want halverwege ermee stoppen, dat zal niet gaan.

De cits hebben gegeten, ik nog niet. Maar daar gaan we zo maar even iets aan doen. Ik zoek morgen wel weer een stel foto’s maar ik heb nog van die mooie van Kim. Daar plaats ik er weer eentje van dit keer. Ik heb het idee dat een beetje rustig weekje is, waar ik nu aan toe ben. Daar ga ik ook wel voor zorgen. De gang komt wel, daar staan ook niet echt meubels dus dat is heel goed te doen. Ik heb in deze hele kamer 2 x een klein spatje op de vloer gemorst. Als ik klaar ben dan ben ik ook echt klaar en hoef ik niet de boel overal af te gaan halen. Morgen die rails halen en ophangen, dat is niet zo moeilijk of arbeidsintensief en dan hangt het hier ook precies zoals ik wil. Het moet iets van de kant af want de cits liggen erg graag in dat kozijn en dat wil ik toegankelijk voor ze houden. Komt helemaal goed. Voor vandaag ben ik wel klaar.