30. apr, 2019

Twee jaar en 336 dagen zonder Sunshine

Het was weer eens een hele rare dag vandaag. Daar heb ik regelmatig last van, dat weet iedereen maar er zijn van die dagen. Lekker kalm aan mijn dag begonnen, dat dan weer wel. Even met Kim zitten koffiebellen, dat doen we regelmatig. Dan moeten we er allebei niet uit en zitten we toch een beetje bij elkaar op de koffie, zij het dan met een klein afstandje ertussen. Ik weet toch hoe ze eruit ziet, dat scheelt. Dan kletsen we even bij en dat zijn soms best lange telefoongesprekken. We hangen meestal op als we merken dat één van ons de interesse verliest en wat anders aan het doen is. Maar dan zitten we al een hele tijd hoor. Na de koffie ben ik even op het UWV gaan inloggen, ik had weer eens mail.

Wat een verademing, dat ik nu een short cut heb om in te loggen.  Geen gedoe meer met cookies wissen of zo, gewoon hup, in ene keer ingelogd. Dat zouden ze toch standaard tegen iedereen horen te zeggen eigenlijk? Of ben ik nou gek? Ja, oké, te simpele vraag naar de alom bekende weg. Ik ben in elk geval blij dat ik er zo in kan loggen nu. Na dat allemaal gedaan te hebben, had ik nog anderhalf uur voor ik weg moest. Ik ben lekker gaan zitten dotten op een pot die ik in bestelling heb. Een werkje waar iemand anders misschien gek van zou kunnen worden maar wat voor mij totaal relaxend werkt. Heerlijk, verstand op nul en gewoon mooie super kleine dots maken. Er zitten uren en uren werk in en daarom doe ik het ook in etappes. Maar ik blijf het echt leuk vinden om te doen.

Toen was het opeens twaalf uur en ging ik weg. Ik zou dit keer beter nadenken over hoe ik zou gaan omdat de trams nog steeds niet rijden zoals ze horen te rijden en echt overal in Rotterdam lijkt er iets afgesloten te zijn. Om gek van te worden. Ik zou naar de bus lopen, lijn 38 rijdt altijd via CS en dan verder naar het oude noorden. Of, wat bleek, 38 reed zo altijd. Nu was het eindpunt CS? Nou ja, dan was ik dus nog verder van huis dan eerst met die tram. Nu moest ik zelfs ook nog eens het hele CS doorlopen. Echt weer iets voor mij. Gelukkig ga ik altijd ruim op tijd weg, om één uur was de afspraak. Maar dat was nog minstens 25 minuten lopen verderop. Nou doorstappen maar dan.

Meneer de Been zat helemaal alleen in het lokaal. Daar zit dan een medewerker van het UWV die de mensen die nog erger digibeet zijn dan ik te helpen, met inloggen en dat soort dingen. Hij had dus nog niet eens naar de offerte gekeken dus maar goed dat ik zo aan had gedrongen op weer een persoonlijk gesprek. Ja, hij vond wel dat ik er erg fanatiek in was gedoken, zei hij tegen me. Ja, dat moet blijkbaar wel, anders zit je over een jaar nog een uitkering op te strijken. En laat ik dat nou helemaal niet prettig vinden. Hij heeft gelijk gezocht of het opleidingsbedrijf, Omega, inderdaad aangesloten was bij het UWV en ja hoor, dat was het ook.

De aanvraag tot goedkeuring heeft hij direct ingestuurd. Hij heeft er wel bijgezet dat ik niet meer terug kan keren in mijn vorige beroep of iets in die richting in verband met gezondheidsklachten. En daar is geen woord van gelogen. Aangezien teamleiders Callcenter of zelfs medewerkers callcenter ook krapteberoepen zijn, zoals hij dat noemt, zouden ze anders daarover kunnen vallen. Wat nou opleiding? Je hebt zo’n krapteberoep. Daar had ik het gelukkig de vorige keer al uitgebreid met hem over gehad en dat was hij niet vergeten. De opleiding is 50 lesweken, ook prima voor het goedkeuren van zo’n opleiding en ja, er is een baangarantie. Dat zou helemaal in orde komen, volgens hem. Het zou alleen zo’n vier tot zes weken kunnen gaan duren. Zo dan, ben ik even blij dat ik een drammer ben! Het is wel bijna 8.000 euro maar hè, ik heb ook twee bedrijven aangebracht die gratis opleidingen geven, dus eh, dat moet ook wat waard zijn toch?

Vier tot zes weken is in elk geval nog ruimschoots op tijd voor juli. Ik vroeg of ik dat aan de meneer die ik voor de opleiding gesproken had mocht mailen en dat mocht ik doen. Ik zal van het UWV zelf ook bericht krijgen, maar tot aan juli moet ik wel blijven solliciteren, pas als ik de opleiding in ga krijg ik vrijstelling daarvan. Nou, oké dan maar. Een beetje krom blijf ik dat wel vinden want hé, ik heb een baan natuurlijk, ik ben al aangenomen. Ik moet er nog een jaar voor naar school maar ik heb er wel eentje. Ach ja, het is niet anders. Ik heb ook nog een afspraak voor een opleiding, ook als apothekersassistent, voor de 28e mei, die zet ik wel tussen de sollicitatie activiteiten hoor. Ik hoef er alleen niet echt meer heen maar ik had het al wel geregeld.

Hij heeft me ook helemaal uitgelegd wat voor traject de aanvraag af zal lopen helemaal. Ik schrok toen hij het budget zei dat ze voor een jaar hadden gekregen, 20 miljoen. En omdat we vrij in het begin van het jaar zitten, zou mijn aanvraag er dan ook best wel doorheen komen. Als je zoiets in december aanvraagt, dan kan je wel eens naast het net vissen. Goed om te weten, als je dat nog niet wist, mocht je ooit voor zoiets komen te staan. Dan kan je beter nog een maandje wachten en in de volgende januari een aanvraag doen. Ik bemoeide me nog met een totaal digibete dame, dat ging automatisch. Moet ik niet meer doen, dat is zijn werk. Met een grijns en een ‘succes’ naar de dame, liep ik weer naar buiten. In principe zit de opleiding in the pocket!

Weer een half uurtje lopen en de bus terug genomen. Daarna gelijk maar in de auto gestapt voor een boodschapje. Ik heb gelijk vier brillenkokers gekocht, die ga ik beschilderen op aanvraag. Ik ga er misschien nog wel een paar bij halen, mocht ik tijd hebben. En soep voor Rainbow, dat moest ik echt hebben. Ik rij de parkeergarage uit en ik zie dat er een auto middendoor komt. Dat doe ik zelf ook als ik de kans krijg. De auto stopt en ik rij door. Schiet de auto opeens naar voren! BAM! Ik denk niet dat ik uit hoef te leggen hoe ik me voelde. Totaal geschokt en scheldend stap ik uit. Een heel oud mannetje stapt ook uit.

‘Wat doe je nou gek!’, roep ik uit. ‘Ja’, zegt de man, ‘ik keek naar links en daar kwam niks’. ‘Ja, stommeling, je moet ook naar rechts kijken dat is verdomme veel belangrijker! En je stopte ook nog’, zeg ik, mijn stem verheffend. Ik kijk naar de schade, een kras en zwarte vlekken maar geen deuk. Het ging dan ook niet hard maar ik kon verdomme geen kant op in die garage. Het huilen staat me nader dan het lachen maar gelukkig is er, buiten die kras dan, niet echt schade. Het mannetje heeft ook tranen in zijn ogen en hij wil me een hand geven. Dat wil ik niet maar hij staat erop. Ik weet heus wel dat een ongeluk in een klein hoekje zit. Ik laat het maar zo, wat moet je anders?

Zo’n ouwetje met een AOW’tje ga ik niet op kosten jagen. Ik zeg dat hij voortaan beter uit moet kijken en dat als het niet meer gaat, rijden, dat hij dat dan niet meer moet doen. Voor de veiligheid van anderen vooral maar ook voor zichzelf. Hij verzekert me dat hij dat zeker zal doen. Met mijn hart nog in mijn keel rijd ik naar huis. Zeker doordat het pas geleden is, weet ik dat het veel en veel erger had kunnen zijn. Ik ben al blij dat het maar een kras is. Morgen ga ik eens even kijken of ik dat zwarte weg kan krijgen. De ont-ijs spray en een doekje deed het niet. Niet gek ook. Maar misschien met een goed schoonmaakmiddel en een doekje of een spons? Ik zal het nog wel zien. Het is maar weer zo. Je wordt alleen erg wantrouwend zo ten opzichte van je medeweggebruikers. Dat is niet zo prettig rijden.

Hij stopte verdorie, anders had ik gewoon kunnen stoppen nog. Hoe hard ga je in zo’n garage? Tien kilometer? Ik heb mijn dagje wel weer gehad. Ik laat mijn voorzichtige optimisme voor de opleiding niet verzieken door een oud mannetje met een prioriteitscrisis. Hopelijk blijft hij voorlopig weer totaal op scherp op alles letten en wordt zo erger voorkomen. Over een jaar en drie maanden ben ik apothekersassistente en als hij bij mij zijn medicatie komt halen, dan kan hij lachen.

Nee hoor, geintje, ik kan hooguit in het doosje pillen niesen. En dat doe ik niet want je krijgt wat je geeft. Dat geldt op elk gebied, dus ook bij dit. Aangezien het bij mij tegenwoordig direct lijkt te werken, doe ik dat maar niet. Ik zou het ook niet willen hoor. Nog twee maanden sollicitaties inleveren en dan kan ik in juli aan de studie! Lijkt me helemaal geweldig! Mijn lint is ook binnen, nu hangen de gordijnen zoals ik ze overal wil hebben. Ondanks die ‘BAM’, vind ik het toch een hele geslaagde dag!