2. mei, 2019

Twee jaar en 338 dagen zonder Sunshine

Vandaag ben ik lekker een stukje gaan rijden, naar Zevenbergen. Eindelijk weer eens Miranda gezien, dat hebben we al zo vaak uitgesteld ondertussen. Maar ja, als je onze levens bekijkt, dan is dat zo gek niet. Zij gedoe met werk, ik gedoe met werk, ik ziek, zij ziek. En dat is maar een enorm kort schetsje van hoe het eigenlijk zit. Onderweg moet ik me weer verwonderen hoe lekker ik rijd in de kleine Lila. Alsof ze veel beter bij me past dan de andere twee auto’s die ik ervoor had. Voordat ik mijn eerste autootje hier weer kocht, had ik meer dan tien jaar niet gereden. Dat is veel te lang geleden om een vergelijk te kunnen maken maar toch. Met die gekke ouwe Nissan van mijn moeder, reed ik ook zo lekker. Toch stiekem een Japanner fan? Geen idee maar het is wel een feit.

De eerste keer dat ik met Lila de snelweg op ging, merkte ik het al. Hee, dit voelt heel fijn en veilig! En nu moest ik nog een veel langer stuk rijden, en had ik het toch weer. Dat had ik met die vorige twee autootjes niet. Daar voelde ik me altijd een beetje angstig op de rijksweg. En met de gebeurtenissen van de afgelopen weken nog vers in mijn hoofd, weet ik het nu bijna wel zeker. Dat ‘ongelukje’ waardoor ik ongewild toch een andere auto moest kopen, was niet zomaar. Dat heeft me behoed voor veel erger. Want zoals dat toen ging, totaal in slow motion en totaal onbegrijpelijk, daar kon ik met mijn pet niet bij. Toen ik niet veel later in dezelfde situatie kwam, kon ik ook heel simpel erger voorkomen, in de situatie omgekeerd dan wel. En van de week, met een even harde knal tegen Lilaatje, was er helemaal niets, alleen een beetje zwart. Ik heb Commandant poets gezocht online, een tip van Sjoukje, en besteld. Dat beetje zwart van die meneer zijn bumper haal ik er dan zo af. En de vorige keer, met een even harde botsing was een veel grotere auto total loss. Leg het maar uit. Ja, ik voel me heel prettig op de snelweg in dat kleine lila ding. Het zal vast een reden hebben!

Bij Miranda gezellig zitten kletsen. Ze was blij met de cadeautjes, maar gek genoeg zaten de cadeaus van die ene verjaardag er niet in?! Nou ja, ik wist toch zeker dat ik die erbij in had gepakt hoor! Ik snapte er weer niks van. Nou ja, schiet mij maar lek hoor, ik had die volgens mij toen speciaal gepakt, zodat ik alles bij elkaar had gelijk. Kom ik net thuis, lagen ze gewoon nog in de kast. Bizar weer. Bij gekletst zijn we niet want dat zijn wij denk ik nooit. Er gebeurt altijd te veel en we zien elkaar tussendoor te weinig en ja, dan krijg je dat. Maar ik wilde voor de spits weer thuis zijn en al helemaal niet in het donker rijden. Dus dat krijg je wel als je na de spits pas weg gaat, nu nog wel in elk geval. Ik was bij drie uur weer thuis. Arme cits, er was maar één van de twee etensbakjes open gegaan. Heel irritant vind ik dat.

Waarschijnlijk heeft Skylar dan weer alles opgegeten want die duwt iedereen uit zijn pad. En Rainbow laat zich dan opzij duwen. Het overgebleven volle bakje, dat met een duwtje van mijn kant wel open ging, heb ik dus aan hem gegeven. Hij had niet super veel trek zo te zien, dus misschien zit ik er wel naast met mijn conclusie. In elk geval, ik vind het niet fijn dat je er niet op kunt vertrouwen. Ik ga dan ook het liefst niet hele dagen weg. Oké, straks als ik weer moet gaan studeren en werken, dan zal ik het ook zo moeten doen. Het is niet anders want Rainbow blijft heel consequent weigeren brokjes te eten. Ik heb echt alles al geprobeerd. Nou ja, we gaan het wel zien. Daar ga ik me nu nog niet druk om maken. En misschien koop ik dan wel een duurdere versie of zo. Iets dat digitaal gaat en wat soepeler zou fijn zijn. Komt vast wel goed.

Ik heb het in elk geval heel gezellig gehad en ik heb een deel van de cadeaus nog hier. Een goeie reden om daar weer eens een keer voor af te spreken. Zij had voor mij ook een cadeau, ook nog voor mijn verjaardag en, toeval bestaat niet, ze kon het niet vinden. Ze is net verhuisd en ze weet zeker dat ze het ergens gezien had maar ja, onvindbaar. Dus we moeten wel snel weer eens een keertje afspreken, daar worden we mee gestuurd lijkt het wel. Ach, altijd gezellig hoor, dus dat is helemaal niet erg. Ook dat komt absoluut wel goed.

Vanmorgen was ik best vroeg wakker, dat vinden de cits ook fijn. Zit ik even met een mok koffie het journaal te kijken met de cits om me heen. Een lekker rustig begin. In het journaal zeiden ze dat er een tekening gevonden was, die van Leonardo da Vinci was, van voor zijn dood. Ik heb nog even naar de herhaling gekeken, ja hoor, dat zeiden ze echt! DUH! Na zijn dood wordt een stuk lastiger, al had hij dat dan misschien via Jozef Rulof kunnen doen? Die kreeg zo van diverse meesters van de schilderkunst in trance schilderijen door. De man kon zelf geen stokpoppetje tekenen, maar hele meesterwerken kwamen er in een half uurtje uit. Als je zelf schildert, en je bekijkt die schilderijen, dan zie je pas, dat zoiets in het normale leven, niet kan. Maar goed, dat is weer een ander verhaal.

Deze dag wilde voor nog meer leuke dingen zorgen. Omdat ik langer dan een uurtje weg zou zijn, wilde ik mijn damper meenemen. Ik weet dat Miranda rookt en dan vind ik het ook gezellig een beetje te dampen. Daarom wilde ik alles meenemen. Extra batterij, voor het geval hij ineens leeg is, extra vloeistof en dat soort dingen. Ik heb er een heel handig Vape doosje voor en dat pakte ik dan maar eens tevoorschijn. Ik rits het open om alles erin te doen en mijn mond valt open van verbazing! Daar is het kettinkje dat ik kwijt was, met de afbeelding van Sunshine erop.

Nou ja, hoe kan dat daar nou in terecht zijn gekomen?! Ik weet zeker dat ik het daar niet in heb gedaan. Ik weet, dat ik het afdeed omdat ik andere sierraden om wilde. En toen heb ik het bij de foto van Sunshine gelegd. Die zit in een soort liggend fotolijstje, toen stond dat nog op de tafel. En toen was opeens het kettinkje weg. Oh wat heb ik ernaar gezocht, ik was helemaal in tranen dat het weg was. Ik had het nooit gevonden als ik dat doosje vandaag niet mee had willen nemen. En al sla je me dood, ik kan niets bedenken waardoor dat in het doosje terecht kan zijn gekomen. Dat bestaat gewoon niet, zo uit zichzelf. Maar goed, iedereen die al langer mee leest, weet ook wel dat dit soort rare dingen me al jaren overkomen. Er lopen een paar astralen in mijn buurt, die de grootste lol om mij hebben, volgens mij! Maakt niet uit, ik ben al heel gelukkig dat ik het weer terug heb!

Of het DE of HET UWV moest zijn, liet me maar niet los sinds gisteren. Waar staan die letters eigenlijk voor? Ik weet dat ze het in België de OCMW noemen maar dan weet ik ook niet precies waar de letters dan voor staan. Ik weet wel, wat beide instituten inhouden. UWV staat gewoon voor Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen. Dus het moet HET UWV zijn. Nou, dat zal ik maar onthouden dan. Je loopt in DE WW bij het UWV. Weet ik dat ook weer en dan vergeet ik het niet meer. Dat mag bij de studie straks van mij ook wel zo gaan. Vast wel!