4. mei, 2019

Twee jaar en 340 dagen zonder Sunshine

Toch maar even een blog, ik twijfelde maar ik had zoiets van, nu kan het nog. Wie weet hoe het straks gaat met studeren en stages. Het hele geplande weekend komt totaal niets van terecht. Aan de andere kant, zijn er dan weer andere dingen wel gedaan. Ik kan maandag ook alles doen wat ik het weekend wilde doen. Daar zijn lijstjes ook voor, om helemaal om te gooien. Ik had dit weekend weer aan de opdrachten willen werken maar aangezien ik met een half geverfde gang zit, bleef dit me meer trekken. Dan maar eerst dat doen. Anders moet ik dat van de week doen en nu niet meer. Dan kan het schilderen gewoon van de week. Maakt toch niet uit, ik bepaal zelf. Ik heb alleen die rare afwijking en ik wil van alles lijstjes maken.

Dus ik ben verder gegaan met de gang in plaats van mijn schilderopdrachten. Ik kwam de spiegel tegen die ik al jaren ergens op wilde hangen. Oké die moet nu ook bevestigd worden. Maar ja, hoe? De enige manier was om hem te plakken, daar waar ik hem wilde hebben. Het is nog een zware en dikke spiegel ook. Hij moest op het schuine stuk muur boven de kapstok komen. Als je hem daar hangt, dan zie je ook je hele achterkant via de spiegel die er tegenover hangt. Altijd handig want dat is een kant van jezelf die je niet zo snel goed kunt zien. Maar ja, plakken op een schuin stuk muur? En dan met zo’n zware spiegel? Moet ik daar dan een uurtje of tien blijven staan, om te zorgen dat die spiegel er niet vanaf valt?

Hoe ga ik dat doen? Die lijm daar kan je een huis mee vastplakken maar dat zit pas echt goed vast nadat die lijm droog is. En dat duurt wel eventjes. Tja. Na wat nadenken en bekijken hoe of wat, ben ik de lijm gaan pakken, de spiegel maar ook een trapleer en een groot kussen van de bank. Dat had ik allemaal nodig, al snap ik dat niet iedereen gelijk zal begrijpen waarom. Ik deed grote dikke plops lijm op de achterkant van de spiegel. Helaas loopt alles hier zo scheef als een hoepel, zelfs dat schuine muurtje. Ik plakte de spiegel er tegenaan en ik deed hem no verkeerd om ook. Ik wilde hem in de lengte en snapte zelf niet waarom ik hem dan in de breedte plakte. Nou ja, blonT zullen we het maar op houden. Altijd makkelijk, zo’n excuus.

Daar stond ik dan, met mijn handen de spiegel vast te houden. Met mijn vingers, smeerde ik de lijm die er onderuit kwam, er weer tussen. Alleen als ik linksboven vaster drukte, kwam rechtsonder omhoog. Zucht. Na wat gedoe zat hij toch redelijk op de juiste plek. Links zit wat strakker op de muur dan rechts, waar wat meer ruimte tussen zit. Met mijn been hengelde ik de ladder dichterbij maar ik kon net niet bij het kussen. Dat had ik weer niet handig neergelegd. Durfde ik het aan om de spiegel even los te laten? Op hoop van zegen dan maar. Snel schoof ik de ladder op zijn plek, precies onder de spiegel en daar bovenop het grote kussen. Nog steeds kwam het rechtsonder los als ik op linksboven drukte. Daarom zorgde ik er maar voor dat die hele linkerkant goed vast kwam te zitten. Als het in het midden ook zo goed vast zit, dan moet het wel lukken.

Nu de constructie er zo bij stond, durfde ik het wel zo te laten. Ik moest alleen wel erg klimmen om naar of van het toilet te gaan maar goed. Je moet er wat voor over hebben. Elke keer wierp ik even een blik op het gebeuren maar geen enkele keer vond ik de spiegel naar beneden op het kussen gevallen. Halleluja. Het werkt! Daarna ben ik weer verder gegaan met weer een stuk verf afkrabben van het raam boven de badkamer deur. Mijn hemel, hoeveel lagen zitten er daar wel niet? En dat aan twee kanten. En dan ook nog eens met zo’n klein rot krabbertje. Is er daar nou echt niets handiger voor? Iemand? Alles deed me al zeer van gisteren en dat werd er niet beter op natuurlijk.

Vooral mijn handen doen zeer. Van het kracht zetten met zo’n onhandig klein ding in je handen. Ik had ook twee hele kleine, hele scherpe om de randjes netjes weg te krijgen. Alleen viel het mesje van eentje ervan in het gleufje van het raam. Die zie je nooit meer terug! Ik heb het nog met van alles geprobeerd maar dat is een hele diepe ruimte blijkbaar. Die kan ik als verloren beschouwen. Ik heb er nog eentje, die moet ik maar niet laten vallen natuurlijk. Ik heb nu iets minder dan de helft eraf, aan allebei de kanten. Alleen aan de badkamerkant zitten twee stenen schelpjes en die krijg ik er niet af.

Wat een rot klus zeg en een rotzooi dat je ervan hebt! Ik krijg ook steeds wat in mijn oog, allemaal van die verf bladdertjes. Zelfs typen doet zeer, zo’n pijn doen mijn handen. Misschien moet ik morgen even een dagje overslaan met dat raam. Dan kunnen ze even wat bijkomen. Au. Het wordt wel al een stuk lichter. Alleen jammer dat je nu de dingen van de badkamer er doorheen kunt zien. Dat licht wil ik wel maar de dingen op mijn droger en de zakken kattengrit niet. Daarom heb ik mooi plakplastic besteld, met een bloem. Zo zie je die rotzooi er niet doorheen maar valt wel het licht er doorheen. Voor alles is altijd een oplossing, zo zie ik dat.

Ik heb alleen volgens mij toch mijn gang een beetje onderschat. Ik heb maar een 2,5 liter blik genomen dit keer. De gang is natuurlijk stukken kleiner dan mijn enorme huiskamer. Alhoewel. Ik moet nog die hele lange muur doen en een stukje boven het toilet. En ik had al twee muurtje met de rest van de huiskamer gedaan, die vijf liter emmer. Die is nu droog leeg. Maar het kleinere emmertje is ook al meer dan halverwege gezakt. Ga ik dat nog halen? Ik was vergeten dat die muren echt veel verf opzuigen, door dat gaterige oppervlak. En de muur bij de trap naar boven moet ook nog dan en een klein stukje daar tegenover. Ik ben echt benieuwd of ik dat ga redden met wat ik nu nog heb. Heel misschien maar net. Nou ja, het zij zo. Ik ga voor de laatste druppel en het daar dan net mee redden.

Gisteren veel reacties van mijn vroegere buurtjes, waardoor ik zo’n leuke jeugd heb gehad. En dan komen er toch weer nog veel meer herinneringen boven. Ik heb ook nog heel even zitten kletsen met één van de broers en die kwam ook weer met wat dingen waarvan je dan hebt ‘oh ja!’. Zo leuk! Ik weet niet van wie die auto was maar iemand had de sleutel erin laten zitten. Toen moesten de twee broers via de achterbak erin klimmen om bij de sleutel te komen. En de sketches die zij deden, verkleed als de dikke en de dunne, of als Charley Chaplin, compleet met getekend snorretje. Ja, we hadden het heel leuk vroeger en we beseften het niet eens.

De buurtjes woonden in een beneden huis en zo kon je er ook binnen kijken. Ik weet nog dat ze de eerste waren in de hele straat, die een kleurentelevisie hadden. Papa de Faria vond dat zo geweldig, die zat overdags ook naar het testbeeld te kijken omdat je dan ook de kleurtjes ervan zag. Mijn moeder en ik hadden geen televisie. Ik ging altijd, nadat ik uit de teil kwam, in mijn pyjama naar beneden, waar oma en opa woonden. Daar mocht ik dan nog even kijken, naar Meneer de Uil of Bruintje Beer. Dan moest ik daarna weer naar boven en naar bed. Meestal lag ik dan nog lang stiekem te lezen, met een zaklampje want lezen, dat vond ik heerlijk. Boekjes van de dolle tweeling of de Tina.

Ook de reacties van anderen van rond mijn leeftijd op mijn blog van gisteren brachten meer herinneringen. Vroeger speelden we allemaal wat af buiten, dat blijkt wel. Volgens mij komt het daardoor dat we allemaal veel minder last hadden van allergieën en dat soort dingen. Die werden gewoon weggewaaid omdat je altijd buiten was. Zomer of winter, dat maakte niet uit. Dat grote plein was ook geweldig in de winter. Dan maakten we met wel veertig man een hele grote glijbaan. Een aanloop en glijden maar. Heerlijk. Als ik net gedweild heb en ik heb gladde sokken aan, dan doe ik dat ook wel eens door de kamer nog. De kunst in de sneeuw was altijd zo ver mogelijk te komen zonder te vallen. En met zoveel mensen, werd het echt spekglad ijs. Ik deed het ook een keer op van die sokken met van die nopjes eronder, hier op de net gedweilde vloer. Dan val je wel op je platte bakkes hoor.

Rolschaatsen deden we ook met zijn allen. Dat durf ik alleen niet meer. Ouderdom gooi ik dat maar op. Je wordt alsmaar banger om te vallen en wat te breken. Vroeger als je viel, dan had je niks maar dat gaat op een gegeven moment totaal over. Ik heb mijn rolschaatsen pas verkocht, ik ga het niet meer proberen. Klaar mee. Dat heerlijk buiten spelen, dat doen ze tegenwoordig niet meer zo. Jammer eigenlijk want ze missen daar heel veel door. Ik heb daar echt van genoten. Ik speelde zelfs buiten als het regende. Dat vond ik ook geweldig. Jeugdsentiment, toch wel geweldig als je zulke mooie herinneringen hebt. En toen had je niet eens in de gaten hoe goed je het wel niet had. Dat besef je nu pas. Of misschien zie je het door een meer roze bril, geen idee. Toch leuk om zo af en toe aan terug te denken. Memory Lane, wie wandelt er ook niet zo af en toe…