8. mei, 2019

Twee jaar en 344 dagen zonder Sunshine

Vanmorgen was ik opeens goed wakker bij het zien van het weerbericht. Wat een takkeweer zeg, de komende week. Maar vanaf zondag gaat het weer stralen, dan is het moederdag. En je mag raden hoeveel graden het dan wordt? Ja, 13 natuurlijk. Die mam. Altijd als ik haar net even iets meer mis dan anders, zorgt ze wel weer voor een glimlach of dit soort uitreikingen vanachter de sluier. Voor de lezers van de boeken van Jozef Rulof is het al duidelijk, ja we leven gewoon door nadat we hier weg zijn. Soms is dat in de sferen, er zijn er zeven, de hemelen. Soms ga je direct door om je klaar te gaan maken voor een volgende geboorte. Ja, reïncarnatie is een ding. En niet zomaar een keertje of drie, maar het is zoveel grootser dan je je ook maar in kunt denken. Er zullen genoeg mensen zijn die dit lezen en bijna automatisch met hun vinger tegen hun voorhoofd tikken.

Nee ik ben niet gek, ik geloof het niet eens, ik weet het zeker. En in de toekomst, dan zal de sluier tussen deze werelden worden opgetild en zal er contact mogelijk zijn. Wie de verhalen rond en na mijn moeders overlijden heeft gelezen, die weet al dat het nu al mogelijk is. Niet voor of bij iedereen maar toch al wel bij heel veel mensen. En nee, dat is niet omdat er iemand beter is, dat het daar wel kan, maar wel dat diegene verder is. Want we lopen allemaal hetzelfde pad. Sommigen lopen heel ver voor ons en er lopen er heel veel om ons heen. Die zijn zo’n beetje even ver. Maar er lopen er ook nog vrij in het begin van het pad. En die zullen ons niet begrijpen en zolang wij niet snappen dat dit zo zit, begrijpen wij hen ook niet.

Tot de boeken van Jozef Rulof op je pad komen, die vinden je vanzelf wel als je eraan toe bent. Ze worden soms zelfs gevonden door mensen die er nog niet aan toe zijn. Lezers weten dat al. In het begin ben je zo razend enthousiast! Dit is het, dit is wat je al die jaren al zocht! Wat een feest van herkenning en beseffen dat het weten al in je zat. Het moest alleen even naar het oppervlak gehaald worden, door het lezen van deze boeken. Dat wil je delen met de mensen die je lief zijn en dat ga je ook doen. Maar oh, wat krijg je dan soms de deksel op je neus. De meesten kijken je aan alsof je haar in de fik staat. Maar als de inhoud van de boeken al in je zit, dan laat je ze nooit meer los. Dan blijf je er in lezen. En je leest ze telkens weer opnieuw ook.

En dan kom je tot de verbazingwekkende ontdekking, dat ze elke keer weer nieuw lijken te zijn. Dat er hele stukken in staan die je lijkt te hebben overgeslagen de keer ervoor. Je leert dan later weer, dat dit komt omdat jij zelf meer gegroeid bent en nu dus toe bent aan meer wijsheid. Die boeken kan je zo vaak lezen als je wilt, ze lijken toch elke keer weer anders. Dit weet ik ondertussen uit ervaring. Ook al krijg je dus heel vaak rare blikken en deksels op je bakkes, toch wil je het blijven delen. Want oh, had ik ze maar eerder gevonden. Stel dat je iemand die het nodig hebt, de boeken kunt geven. Hoe mooi is dat wel niet? En dat hebben we allemaal wel een beetje van binnen. Al zijn er mensen die het uiteindelijk maar gaan laten om het te delen.

Ik ben niet zo, ik deel het toch wel. Geloof je me niet of vind je me een rare? Prima toch, ooit zal je er ook wel komen. Je groeit elk leven weer en uiteindelijk komt niemand er meer onderuit dat er meer is dan we hier kunnen zien. Dan haal ik mijn schouders op en laat ik je verder met rust. Dan ben jij gewoon zo ver nog niet. Helemaal goed. Nu kwam ik op één van de Rulof groepen op Facebook een mooi initiatief tegen van een stel Rulof lezers. Die hebben een site opgezet, kort en krachtig uitleggende over de boeken en verwijzend naar de officiële Rulof site. Ze delen ook kaartjes uit met de informatie. Het volgende heb ik even gekopieerd;

Sinds ruim een half jaar bestaat de website www.levenblijft.nl Deze is opgezet door enkele lezers van de boeken van Jozef Rulof, waaronder ondergetekende. Het doel van de website is om zoveel mogelijk mensen -die op zoek zijn naar geestelijke verruiming- bekend te maken met het werk van Jozef Rulof, middels een korte uiteenzetting, samenvatting van enkele boeken, en vooral door te verwijzen naar de officiële site van de Stichting, www.rulof.org. Aan levenblijft.nl zelf geven we bekendheid middels het verspreiden van dubbelzijdig gedrukte flyerkaartjes op A6 formaat met de tekst:

HIERNAMAALS? REÏNCARNATIE? LEVENBLIJFT.NL De kaartjes zijn inmiddels in Eindhoven, Arnhem, Nijmegen, Dieren en Almelo verspreid op geschikte locaties zoals buurtcentra, natuurvoedingswinkels, bibliotheken enz. Deze plekken worden regelmatig gecheckt en zonodig voorzien van nieuwe kaartjes. Het is gebleken dat deze acties gezorgd hebben voor een toename van bezoek aan de Rulof website. We zijn op zoek naar vrijwilligers om te helpen de kaartjes verder in Nederland te verspreiden. Als je hierin interesse hebt vraag ik je contact met mij op te nemen voor verdere informatie.

Natuurlijk heb ik contact opgenomen, ik ben natuurlijk mijn boek aan het schrijven. Maar dat duurt nog wel even, voordat dit in de winkels ligt. Er komt ook weer even een opleiding tussendoor straks. Dat ik het uit ga geven, dat staat als een paal boven water. Dat komt wel goed. En ook ik zal verwijzen naar de boeken en de site. Dat zit nou eenmaal verweven met het verhaal dat ik ga vertellen. Maar tot die tijd kan ik wel kaartjes neerleggen in supermarkten of buurtcentra en dat soort plekken. Voor belangstellenden hier, ik zou zeggen, klik eens op de links en kijk of het wat voor je is of niet. Voor mij was het een onvergetelijke ervaring die mijn hele leven heeft veranderd. Dat gun ik iedereen. De kennis waar iedereen naar op zoek is, die is al bijna 100 jaar op aarde. Je moet het alleen even vinden.

En alsof mijn moeder me nog eventjes een porretje wilde geven, viel opeens een stukje tekst op mijn bureau. Een stukje dat ze ergens uit had geknipt en in haar agenda had gedaan. Ik vond het nadat ze overleden was. Ze kende de boeken ook, dat heb ik haar gelukkig nog mee kunnen geven. Al twijfelde ze nog erg aan die mooie waarheid zo af en toe. Alsof het te mooi was om waar te kunnen zijn. Oh wat zag ze er tegenop om ons, kinderen, achter te moeten laten. Oh wat mis ik haar nog steeds, net als de anderen dat ook doen. Daarom is zo’n 13 elke keer toch heel fijn om als teken te krijgen van haar. En ook, waar kwam dat stukje tekst nou opeens vandaan? Ik heb echt geen idee! Maar het lag er. Ik weet niet of ik het hier al eerder gedeeld heb maar zo ja, dan is twee keer ook niet erg. Ik sluit ermee af, met de tekst van ma d’r knipseltje.

Ik weet dat ik moet sterven maar dat weet ik al zo lang. Daar kan ik rust in vinden en toch, toch ben ik bang. Niet voor het overlijden zelf, eventueel de pijn en ook niet voor wat komen gaat, zou er een hiernamaals zijn. Mijn angst heeft meer te maken met de tijd die mij nog rest. Zou er nog tijd genoeg zijn? Ach, voorlopig voel ik me best. Ik heb die tijd nodig om mijn vrienden te omarmen, om samen nog een glas te heffen, ons aan elkaar te warmen.

Om ieder die mij dierbaar is en deel was van mijn leven, om die nog even vast te houden, nog iets van mij te geven. Zoveel heb ik van hen geleerd. Zoveel van hen gekregen aan vriendschap, liefde, steun en trouw. Het maakt me haast verlegen. Ik weet dat ik ga sterven maar daarvoor geen enkele spijt. Datgeen waar ik voor bidden kan is nog een beetje tijd."