10. mei, 2019

Twee jaar en 346 dagen zonder Sunshine

Wat een leuke en aparte dag heb ik gehad. Ik ben vanmorgen vroeg die kapotte sensor op de post gaan doen, met track en trace kan ik zo zien of ze hem binnen hebben. Dan hou ik het in de gaten, want ik wil hem wel zo snel mogelijk weer terug. Niet werkende lampjes boven de spiegel, dat is niks. Ik ben ook Kim gaan ophalen, voor een dagje hier gezellig. Als ze hier heen komt, ga ik haar altijd even halen. Kleine moeite want het is net vijf minuten rijden en als ze met het OV zou komen, dan doet ze er meer dan een uur over. Dat komt omdat er alleen zo’n hele rare verbinding mogelijk is met hier. Vanaf mijn adres, kan je door heel Rotterdam komen, behalve naar Overschie. Daar woont Kim en dus ga ik haar altijd maar even ophalen en weer terug brengen. Wat ik al zei, zo’n kleine moeite, dat vind ik helemaal niet erg.

Daan gaat het weekend naar Frankrijk en zij gaat niet mee. Daar voelt ze zich nog niet goed genoeg voor. Maar zondagmiddag komt hij weer thuis en dan is het wel zo gezellig als zij daar dan ook is. Daarom vierden wij Moederdag vandaag gewoon. Ik vind dat toch alleen maar commercieel gedoe hoor, daar niet van. Ik heb ook altijd gezegd, vanaf ze klein is, als je me bloemen wilt geven, dan vind ik dat hartstikke leuk. Moet je me bloemen geven omdat de hele wereld dat doet, dan is het niet echt, dan wil ik ze niet. Het is elke dag Moederdag,  geef me bloemen omdat je dat leuk vindt om te doen. Dat heeft zij ook een beetje zo van me overgenomen. Ze had wel een cadeau voor me gekocht, omdat ze dat zo leuk vond om te doen. Kijk, dan is het wel echt uit het hart en niet uit de verplichting. En dan is het veel leuker.

Ik had wat lekkers bij de koffie, zij had croissantjes. Gezellig met de koffie zitten kletsen, geluncht en meer gekletst. Nu zullen Kim en ik nooit uitgepraat raken maar dit keer hadden we ook wat diepere gesprekken. Dat is altijd zo fijn en ik vind dat ook leuk. We vertellen elkaar altijd alles en er is niets in mijn leven, dat Kim niet weet. Voor haar heb ik geen enkel geheim en zij ook niet voor mij. In onze levens is heel veel gebeurd en ik heb nooit ergens over gelogen tegen haar. Ook niet als het er dan voor mezelf minder gunstig uit zag. Ik heb een hartgrondige hekel aan liegen en daarom doe ik het zelf ook niet. Tenzij het een wit leugentje is om iemand niet te kwetsen. En zelfs dan voelt het niet prettig.

Ik heb wel geleerd dat ik soms beter kan zwijgen maar dat is een ander verhaal. In elk geval, wij hebben heerlijke gesprekken gehad en ook heel veel zitten lachen. Van mijn cadeautje wist ze wel dat dit een schot in de roos zou zijn. Ze had bij de Jozef Rulof stichting, het posterpakket voor me besteld. Jozef was ook een trancemedium. Hij ging soms in trance en dan schilderden grootmeesters de mooiste schilderijen door gebruik te maken van zijn handen. En dat zijn heel bijzondere schilderijen. Ik zit al jaren te wachten op een tentoonstelling maar dat kan nog wel even duren, helaas. In dit pakket zaten zes hele grote en twee iets kleinere posters, van een paar van die schilderijen. Een tijdje geleden heb ik twee kleintjes gekregen van een vriendin. De levensharp zat daar ook bij.

En toen kwam ook vandaag een cadeau binnen, ook van een vriendin, en dat was ook een hele grote ingelijste afbeelding van diezelfde levensharp. Nu heb ik er opeens drie! Zouden ze me wat willen vertellen boven? Ja, ga harp spelen haal ik eruit, tot nu toe. Iets wat ik als klein kind trouwens altijd wilde. Helaas hadden we daar geen centjes voor, dat vond mijn moeder altijd erg. Kim moest er ook om lachen, maar er zaten nog zeven anderen in het pakket van haar. We gingen ze eens even allemaal bekijken en Kim zocht ze erbij op de site. Voor de afmetingen en van sommigen wist ik de naam niet. Toen viel ons iets raars op. Want op de site stonden de blauwe bloemen erop, die mijn moeder eerst voor haar rouwkaart had willen gebruiken. Op het laatste nippertje wilde ze toch opeens witten orchideeën toen.

Maar die blauwe bloemen zaten er helemaal niet in? Oh? Wat raar! Maar wat er wel in zat, maar wat niet op de site stond, was het prachtige schilderij ‘Christuslicht’. Op de één of andere manier, mag ik niet die blauwe bloemen krijgen of zo. Nou ja, zal wel een reden hebben. Door al die aparte dingen, werd het wel een speciale dag. Ook om de gesprekken maar de Kosmos wilde het ook nog eens even benadrukken. We kregen echt om de haverklap te maken met synchroniciteit. Heel apart was dat. De tv stond aan op de achtergrond, wij kletsten daar toch wel overheen. We zaten herinneringen op te halen, iets wat Kim nog heel goed kon herinneren. Wij fietsten toen samen naar de manege, ze was een jaar of zes of zo. Onder het tunneltje dat we dan door moesten, kwam er een man naast me fietsen en die wilde me aanranden.

Echt bizar, met een klein kind achterop en aan mijn stuur twee tassen vol appels voor de paarden. Ik werd heel fel en schopte van me af en Kim viel hem aan vanuit haar kinderstoeltje achterop. Zoveel tegenstand had hij niet verwacht en hij fietste er snel vandoor. Dat we toen niet gevallen zijn is een wonder te noemen. Want de fiets was gevaarlijk aan het slingeren geweest. Huilend kwamen we aan op de manege en ik ben toen met een paar van de paardenmannen nog op zoek gegaan. De aanrander heeft toen een flink pak slaag gekregen. Ik denk niet dat hij het ooit nog heeft gedurfd in onze buurt. Veel vrouwen en meisjes van de manege moesten namelijk door dat tunneltje en dat pikten die vaders niet.

Kim zegt, hij pakte je toen zo bij je kont en op de tv hoorden we ‘werden bij hun kont gepakt’. Wij schoten keihard in de lach met grote ogen van verbazing! Vraag me niet in welke kont-tekst (ja grapje) dit gezegd werd maar het was heel grappig en apart. Zo gebeurde er nog een paar keer zulke dingen. Kim zegt iets van ‘oh ik weet al op wie die lijkt’ en ik zeg ‘ja, je vader’. Horen we, weer op tv, ‘ja dat is je vader’. Nou ja… We hadden het ook over de tijd toen we in België woonden, hoe vaak we wel niet naar Baarle Nassau gingen. Hup, opeens reclame voor een nieuwe quiz of zo, we hoorden opeens; wist je dat er in Baarle Nassau voor iedere inwoner zeven koeien wonen? Wij lagen helemaal dubbel ondertussen. Wat is er aan de hand joh? Er waren er nog meer hoor maar ik wil er geen boek over schrijven of zo.

Synchroniciteit wil je laten weten dat je op de juiste plaats bent, op de juiste tijd. En dat voelde ook zo, het was een leuk en bijzonder dagje. Ik heb mijn nieuwe gordijnen ook opgehangen tussendoor. Staat ook weer zo leuk en de katten hebben ze volledig besnuffeld. Toen ik Kim weer naar huis had gebracht, heb ik de mooie grote lijst met de levensharp opgehangen. Ik had nog een mooie lijst en daar heb ik één van de kleinere posters ingedaan, genaamd ‘Moeder en kind’. Heel passend vond ik wel, die heb ik als moeder van mijn kind gehad en hij hangt nu vlakbij de foto van mijn moeder met haar twee kinderen. Ja, het was een bijzondere dag, mijn Moederdag en die vind ik veel leuker dan verplicht op de zondag! Ik heb genoten met mijn dochter, eigenlijk was het meer Moeder-dochterdag! Ik vond het heerlijk!