11. mei, 2019

Twee jaar en 347 dagen zonder Sunshine

De gordijnen hangen nu door het hele huis, best mooi. Lang geleden dat ik vitrage gehad heb eigenlijk. En ik vind het heel leuk staan. Ik was er weer aan toe blijkbaar. Natuurlijk scheelt het ook dat deze vitrage zo perfect past bij mijn interieur, dat ook heel langzaam wordt zoals ik het wil hebben. Dat kan niet anders, dat het zo langzaam gaat. Ik moet het allemaal zelf decoreren, beschilderen en daar heb ik lang niet altijd tijd voor. Nu ben ik ook een ster in het vinden van werk, behalve op de arbeidsmarkt kan ik dat ook heel goed in huis. Want die NewYork deurposter stoorde me, omdat het nu echt nergens meer bij past, nu alles van NY de deur uit is. Trek ik heel voorzichtig een puntje los, hé, dat gaat goed. Trek ik verder, trek ik zo de verf los. Tja. Dan moet het er allemaal maar af.

Nu moet de rest van de verf ook van de deur nog, liefst voor morgenochtend als ik ga stofzuigen natuurlijk. Dat is wel zo handig. Gelukkig glijdt het grotendeels zo van de deur af. Niet te geloven eigenlijk, omdat het wel meer dan tien jaar op die deur heeft gezeten. Dat het er nooit vanaf is gestoten, begrijp ik niet. Later zat die poster er wel over maar die heeft er, volgens mij, niet langer dan drie jaar gezeten of zo. Maar goed, het moet van de deur af omdat er overheen schilderen geen nu heeft. Nu twijfel ik ook direct, zal ik hem weer zwart doen, maar nu zijdeglans of zal ik hem dat hele zachte lila maken, die kleur Kosmos, die ik al heb staan? Dilemma.

Aan de andere kant, de spulletjes binnen zijn ook allemaal zwart met bloemen. Want dat is het plan ook, in plaats van een deurposter, een mooi passend motief aan bloemen komen er op de deuren. Dan hoort ook dat weer bij elkaar. Ik hou daar enorm van, als alles bij elkaar past. Niet exact hetzelfde maar matchend. Wel handig dat ik zo veel zelf kan, dat komt allemaal wel goed. Met wat tijd dan. Alleen gaan de dagen weer redelijk snel voorbij. Voor ik het weet is het alweer juli hoor. Dan is er al helemaal geen tijd meer voor een jaar of zo. Nog maar even mijn best doen om alles voor die tijd grotendeels geregeld te hebben. Alleen komt er steeds weer iets bij, lijkt het wel. Nu die deur weer en dan zal de deur van het toilet wel snel volgen.

Dan heb ik ook de meterkastdeur en de zijkamerdeur. Ja, zo ben ik voorlopig weer helemaal niet klaar. Lijkt wel of dat niet mag van mezelf of zo. Ik zie het nog wel hoor. Gewoon rustig aan, alleen die poster moest eraf. Wist ik veel dat er gelijk zo’n boel verf mee zou komen. Nou ja, komt vast ook wel weer goed. Ik had alleen eigenlijk de achtergrond van mijn grote doek willen doen. Dat moet een andere keer maar. Morgen eventjes naar mijn broer, daar blijf ik ook niet de hele dag. Wie weet heb ik ervoor of erna nog tijd. Stofzuigen eerst, wat een zooitje zeg, van die verfbladders. Maar dat is morgen helemaal weg weer. Ook heb ik mijn bovenlichten beplakt, of nou ja, dat spul is statisch, zonder plak. Alleen boven het toilet ging het niet op glas dus heb ik het daar wel vastgeplakt. Nou ja, dat is ook weer gedaan. Snelle levering dit keer van Ali. Doet hij zeker expres.

De cits vinden de gordijnen geweldig. Ik heb ze er al een paar keer uit moeten plukken. Vooral Rainbow en Skylar dan. Die moeten alles slopen geloof ik. De andere twee snuffelen even en gaan gewoon weer in het kozijn liggen. Rainbow en Skylar maken er een ander verhaal van. Skylar verstopt zich graag in dingen, vooral als hij dan toch nog wat kan zien. Daar kan je levensgevaarlijk gewond door raken hoor, met die scheermesjes in zijn pootjes. Want die slaat hij dan opeens ergens in je lijf, ja, je bewoog. Met de gordijnen probeerde hij dat ook. Gelukkig luistert hij redelijk als ik zijn naam zeg. Rainbow niet, die ging er met zijn hele kop in hangen. En toen ontdekte hij ook nog eens de strikken. Zucht. Rainbow?! Hij kijkt op met een blik van, ik doe toch zeker niks? Nou, echt wel! Ach ja, ze zullen er wel aan wennen. Hoop ik toch.

Ze zijn de laatste weken ook weer zo vreselijk bezig tegen elkaar. Daar kan ik af en toe helemaal moedeloos van worden hoor. Aurora heeft een kras over haar neus en nu weer een wondje in haar oortje. Zelfs Moonlight heeft een krabbel op zijn snufferd. Die twee onbehouwen jongelingen moeten maar eens uit puberen hoor. Ik word er doodmoe van de hele dag politieagentje te moeten spelen. Aurora raakt al in paniek als ze Skylar ziet. En vanmiddag ook, vloog hij haar echt vanuit het niets aan. Hij was even vergeten dat ik in de buurt zat. Maar dan kost het nog moeite ook om hem van zijn plannen af te brengen. Waren ze maar eens gewoon lief voor elkaar, al zou ik al gelukkig zijn met elkaar verdragen. Zou dat ooit over gaan dit?

De vrijdag vraag, van de Vertellis mail, die ik elke vrijdag krijg, was; welke niet zo fijne gebeurtenis van de laatste tijd, blijkt toch positief te zijn. Die is voor mij wel heel makkelijk te beantwoorden; mijn vertrek bij mijn vorige werkgever! Wat ben ik daarna op gaan knappen zeg, echt bizar. Ik ging er dan ook zo met een enorme tegenzin heen. Daar werd ik alleen maar zieker van. Kan je nagaan wat het met je doet! Ik zag laatst, op tv ergens, iemand die op het werk gepest werd en eigenlijk heb ik dat ook zo meegemaakt. Want erg netjes ben ik niet behandeld. Ik had er nooit over nagedacht, dat dit eigenlijk gewoon naar en kinderachtig pestgedrag was. Al voelde het wel zo. Gelukkig ben ik een sterke persoonlijkheid en sta ik ook sterk in mijn schoenen. Anders had ik er ernstig beschadigd door kunnen raken. Alleen, mij raken ze niet. Ik draag alles wat er op mijn pad komt en ik kan dat prima aan.  

Ze zullen ooit een keertje hetzelfde op hun bordje krijgen. Sommigen zelfs in dit leven nog maar anders in een volgend leven. En dan snappen ze niet waar ze het aan verdiend hebben. Net zoals ik afgelopen twee jaar had. Ik zal ook zo ooit gehandeld hebben maar goed, dat is nu klaar, ik heb het terugbetaald door hetzelfde te lijden. Zo werkt dat. In principe dus mijn eigen schuld, maar wel fijn als je dat weet. Ja, na dat met wederzijds goedgekeurde ontslag, ben ik weer helemaal mezelf aan het worden. Heerlijk weg bij die negativiteit en die druk om niks. Er zit wel een heel groot voordeel aan. Vooral als je met mensen spreekt die daar ook gewerkt hebben, die zeggen allemaal hetzelfde.

Als je straks waar dan ook werkt, in wat voor functie dan ook, dan lijkt het wel alsof je in de hemel bent gekomen. Want ze hebben er zoveel druk op je gelegd en ze vroegen zoveel voor wat ze je betaalden, eigenlijk werkte je in de hel. Zo voelde het voor mij ook, zeker dat laatste anderhalf jaar, voor ik ziek werd. Natuurlijk, is was toen al lang ziek, alleen dacht ik dat het bij het ouder worden hoorde. Ik ga toch altijd over mijn grenzen en bij dit dus ook, jaren en jaren lang. Tot ik zo ziek werd.

En pas nu, een half jaar na mijn ontslag, ben ik weer bijna bij waar ik hoor te zitten. En inderdaad, zo veel zal ik nooit meer van me laten eisen. Maar ook, en dat hoor ik rond me van veel oud collega’s, nergens eisen ze zo onzinnig veel van je. Dus ja, dan kom je ergens waar collega’s vinden dat ze het heel druk hebben en jij denkt dan, dat ze gek zijn want jij vindt het rustig. Dat is wel heel apart natuurlijk. Maar zo gaat het wel zijn, want ik ben in de hel geweest. Ik hoef niet gelijk door naar die zevende hemel, die eerste zal best prima bevallen! Komt helemaal goed, slechter terecht komen, dat kan in elk geval niet.