12. mei, 2019

Twee jaar en 348 dagen zonder Sunshine

Ik vond het vandaag zo’n echte zondag. Dat kan je wel eens hebben. Door het ziek zijn de laatste twee jaar heb ik al geen werkritme meer. Maar omdat ik continu diensten had, waren zondagen voor mij ook niet echt zondagen meer. Al vanaf halverwege de jaren 90 heb ik continu gewerkt. Dan zijn weekenden geen weekenden meer. Dan loopt alles een beetje door elkaar. Het meeste heb ik het vrij zijn tijdens feestdagen gemist. De laatste jaren viel die manier van werken me dan ook steeds zwaarder en wil ik nu ook absoluut geen continu meer draaien. Hoe dat gaat bij een apotheek, geen idee. Ja, die hebben ook weekenddiensten en nachten maar niet voor iedereen volgens mij. Nou ja, ik ga me daar niet druk om maken.

Mocht het zo zijn dan zal het eens in de zoveel tijd zijn. Dat is toch weer heel anders dan het altijd te hebben. En door hoe ik de laatste maanden een beetje zelf ben gaat sturen erin, zijn de weekenden ondertussen ook echt weekenden geworden. Eigenlijk is dat wel heel lekker, eerlijk gezegd. Ik riep altijd dat ik dat niet wilde maar nu het zo is, vind ik het echt fijn. Zelf doe ik dit nu door doordeweeks de wekker te zetten en allerlei klussen te hebben. In het weekend lekker rustig aan wakker worden en dan zien we wel hoe en wat. Natuurlijk staan er dingen op de lijst, ik ben nou eenmaal een lijstjes mens, maar die moeten niet.

Vandaag dan ook nog eens het zonnetje erbij. Toen ik naar mijn broer en San reed, scheen het al zo fel. Grappig genoeg is het bij hun in de tuin net zo als op het balkon van mijn moeder. Mocht het buiten best fris zijn, en ging je dan op mam’s balkon zitten, dan had je direct het idee in een ander deel van de wereld te zitten, zo heet was het daar dan. Dat gaat in Ben zijn tuin nu ook zo, buiten licht fris, bakken in de tuin. De honden waren heel rustig en zelfs de vogel deed geen pogingen om je trommelvlies te laten springen. Die beestjes weet niet wat ze overkomen is, net zoals ik gisteren schreef over werkgevers, zo zijn zij qua huis van de hel naar de hemel gegaan. Alleen die rare vorige bewoner die, zeker met elektra, zoveel enorm domme dingen heeft gedaan. Daar mag Ben wel iets aan gaan doen. Ze zouden gevarengeld moeten eisen van die eikel, echt hoor! Daar moet hij echt even achteraan gaan want het is niet erg vakkundig gekeurd. Dit is echt idioot.

Ik zei nog, zo jammer dat ik er niet bij was toen. Ik had ze op al die achterlijke punten gewezen hoor, die zie ik gelijk. Ik kan zelf te veel en zie direct wat er wel en niet klopt. Dit zijn niet eens verborgen gebreken, dit zijn zuiver zichtbare gebreken. Hij zal er voorlopig nog behoorlijk werk aan hebben, voor alles helemaal in orde is. Ik zou ze echt een rechtszaak aan hun broek doen, als het zo aan mij verkocht was. Als er mensen mee gaan die er verstand van horen te hebben, dan hebben die nou niet echt goed gekeken volgens mij. Wie heeft die eindkeuring gedaan? Die zou ik wel eens willen spreken! Kijk, het is echt een geweldig leuk huis, maar hoe kan zo’n vrouw goed vinden dat haar man zo loopt te beunhazen met dingen waar hij, overduidelijk, geen verstand van heeft. Met twee kleine kindertjes is dat tekenen voor een ramp in de toekomst.

Gelukkig is mijn broer ook wel handig, dat kan hij wel. Of hij heeft vrienden die het weten, hij komt er wel uit. Mijn irritatie is echt op die vorige bewoner gericht, hoe kan je zo dom zijn! Zoveel gevaarlijke dingen die je zo successievelijk vindt in dat huis. Het is een wonder dat die man nooit 220 heeft gekregen! Echt hoor, wat een beunhaas. Ben heeft zo zitten vertellen wat hij allemaal nog van plan is, allemaal leuk en vooral in de tuin. Ja, daar zou ik me ook het meest op richten. Heerlijk zoveel mogelijk buiten verblijven. Daar hebben ze dan eindelijk een tuin voor. Lekker met de hele dag zon, beter kan je het niet hebben. Meer ruimte en van buiten kunnen genieten, beter kan je het niet hebben. De rest komt nog wel. Ik heb in elk geval even heerlijk zitten genieten van de zon!

Mijn broer hield zich gelijk bezig met het ophangen van het huisnummer schilderij/plank, of hoe je het ook noemen wilt. Hij vond hem mooi en San ook, missie geslaagd. Ik vind het zelf ook een erg leuk ding! Voor hier hoef ik het niet te doen maar misschien straks, als ik een ander huis krijg, is zoiets voor mij ook leuk. Hoe dat gaat worden ligt aan de straat waar ik ga wonen. Heel leuk om te doen en blij dat ze er blij mee zijn! Toen ik weer naar huis reed was ik helemaal suf door de zon. Thuis heb ik dan ook zitten suffen op de bank een beetje. Ik had vanmorgen vroeg al gestofzuigd en de Nu moet ik zo gaan eten, de cits hebben al gegeten. Ik wil nog steeds mijn paars/lila achtergrond maken.

Gelukkig is het zo lang licht en kan ik dat zo na het eten nog doen, als ik nog zin heb. Anders wordt dat gewoon van de week. Ik heb alles al klaar gelegd, dus ik kán zo beginnen. Zelfs de spons is al nat. Ja spons, want zulke grote achtergronden, of muren bijvoorbeeld, die doe ik met een spons. Dat gaat tien keer sneller én mooier dan met een penseel of kwast. Een spons is voor de grotere oppervlakken juist heel prettig. En verschillende sponzen, verschillende effecten. Ik moet ook nog zo’n natuurspons hebben, die is gewoon zo’n rechthoekige maar daar gaat het ook prima mee hoor. Maar goed, eerst blog, dan eten en dan wel of niet.

Hopelijk gedraagt Rainbow zich vanavond iets genuanceerder met snoepietijd. Maar als ik dan kijk naar hoe hij net deed, toen ik zei dat ik eten ging pakken, heb ik weinig hoop. Nu lagen mijn benen bijna open, dat kon ik nog net voorkomen. Hij is zo gefixeerd op die eet- en snoepmomenten, dat is niet normaal. Gisteren was het weer eens zo’n snoeptijd gone wrong. Ik heb een behoorlijk diepe kras op mijn arm en gaten in mijn hand. Puur omdat ik dan zeg, dat het snoeptijd is. Meestal kan hij zich beheersen, de kleine Rainbow, maar soms gaat hij helemaal los en dan is niets veilig. Ook ik niet, of juist ik niet. Hij nam nu ook weer zulke rare sprongen, mijn watermeloen vloog door de kamer en ik lag helemaal open.

Dan mag je wel zeggen dat ik niet zo blij met ze ben op dat moment. Dus dan scheld ik terwijl ik loop op te ruimen en de rest rent dat ook weg. Rainbow weet heus wel dat het aan hem ligt maar de rest gaat preventief weg. Binnen een minuut ben ik weer afgekoeld hoor en toen de meloen weer op het bordje lag, riep ik ze weer voor hun snoepjes. Nog moest ik hem afremmen, hij stikt er dan bijna in, zo gek doet hij dan. Ondertussen klopt mijn onderarm van mijn duim tot mijn oksel en het werd helemaal dik. Ja ja, levensgevaarlijk hier op sommige momenten. Na zo’n incidentje gaat het meestal een paar weken weer redelijk goed. Maar nu springt hij me ook net weer een stel kapotte benen. Hij kan er echt niets aan doen, hij eet nooit brokjes dus, zeker in verhouding tot de rest, heeft hij altijd trek.

Daar komt zijn te grote enthousiasme ook door. Ik weet dat ook wel, dus ik zal hem er niet voor straffen maar ik moet hem toch echt wel een heel klein beetje binnen de perken houden. Anders gaat het straks echt een keertje goed mis, of hij valt zich te pletter door zijn rare sprongen. Maar je kan er toch niet echt boos op worden? Het is alleen maar enthousiasme. Het boze komt dan ook van de pijn en dat is echt pittig hoor, van die scheermesjes door je arm. Nou ja, het geneest altijd wel snel maar het is dit keer wel behoorlijk diep en dik. Toch krijgen ze straks weer snoepjes. Eerst maar eens mijn eigen eten op gaan eten. Dat wordt ook wel tijd! Morgen weer een nieuwe week, hopelijk met lekker veel zon! Ik vermaak me altijd wel maar toch, met een beetje zon ziet de wereld er weer veel liever uit. Het wordt tijd voor wat hogere temperaturen, ik stem voor!