13. mei, 2019

Twee jaar en 349 dagen zonder Sunshine

De deur is ondertussen ontdaan van zijn zwarte laag. Ik denk toch dat ik hem zwart moet maken, misschien wel satijnglans in plaats van hoogglans. Anders is het de enige lichte deur bij alle andere zwarte deuren. Ik weet niet of ik dat leuk vind, met mijn combinatie afwijking. Ik denk er nog even over na. Het ziet er heel anders uit, die poster weg én dat zwart weg. Dat wel. Niet slecht hoor maar afwijkend. Ach, ik heb nog zoveel te doen, hij komt pas veel later aan de beurt. Tot die tijd zal ik zo af en toe even nadenken over hoe ik het nu precies wil doen.

Dit schreef ik vanmorgen en toen ben ik van alles gaan doen. De deur is ondertussen alweer gewoon zwart. Maar het is wel mat zwart en er moet nog een tweede laag op, dat is wel zeker. En dat geeft niet, zo gebeurd. Dit gebeurt wel vaker, dat ik iets over moet schrijven omdat ik opeens iets totaal anders doe. Daarom liet ik het dit keer staan. Het is ook de reden dat ik meestal aan het einde van de dag schrijf, dan schrijf ik over de dingen die al gedaan zijn. Mij kennende gooi ik zelf ook altijd roet in mijn eigen ‘schrijf-eten’. Ik heb nog elf dagen voor die sollicitaties dus ik heb er wel een paar uitgezocht maar die ga ik woensdag afmaken. Morgen staat er al iets anders op de planning.

Ik heb wel één sollicitatie gedaan, in plaats van drie. Het is nogal een werk, vind ik toch, om iets geschikts te vinden. Open klikken, lezen, oh nee, jakkes. Herhaal met meestal hetzelfde effect op het einde. Of een salaris waarvan ik nog niet een rond zou kunnen komen ook al zou ik 80 uur per week werken. Dat schiet ook niet op. Dus eer je echt wat dingen hebt, ben je al de hele dag kwijt. Tenminste, zo ging het vandaag en de vorige keren waren weinig anders.

Om mijn geest wat ontspanning te gunnen, en mijn nek- en oogspieren ook, ging ik tussendoor dus maar even wat verven. Zoals de deur en de achtergrond van mijn grote doek boven de bank. Die is nu donker paars en ik weet nog niet of ik het zo wil laten of dat ik er nog iets anders overheen wil. De deur is dus, zoals ik al zei, weer helemaal zwart, deel één. Deel twee komt van de week wel. Het valt nu in elk geval niet meer zo uit de toon bij de rest. Ik heb een schets gemaakt van hoe ik de bloemen wil. Eigenlijk net een beetje als het grote boeket dat ik naast de tv heb staan. Met een grote strik om de stelen in plaats van een vaas. Tenminste, dat lijkt mij nu leuk. Wie weet wat het gaat worden. Ik verras zelfs mezelf altijd.

Omdat ik grotendeels met die vacatures bezig was, begon ik me iets af te vragen. Want de vacature waar ik vandaag op solliciteerde, vind ik ook echt heel erg leuk. Stel je nou eens even voor dat je wordt uitgenodigd voor een gesprek. Kijk, realistisch gezien wordt het een afwijzing hoor, zoals al zo veel waar ik op gesolliciteerd heb. Maar stel, want ik ga ervan uit dat mijn opleiding zal worden goedgekeurd, al is het niet 100% zeker. Wel 99%, maar die ene procent is wel cruciaal. Maar goed, even verder, ik word uitgenodigd en ik ga nog een ronde in en het wonder geschiedt; ik word aangenomen. Wat moet je dan doen?! Daarom vind ik het zo vervelend, dit solliciteren. Ik wil niet voor zo’n dilemma komen, zolang ik nog niet 100% ben van die opleiding. Want wat kan je dan het beste doen?

Stel je zegt er nee tegen, want je wilt die opleiding doen. Maar dan krijg je een week later te horen, dat je er geen toestemming voor krijgt. Nou, dan trek je toch je haren uit je hoofd? Maar stel je gaat het doen en je krijgt een week later te horen, dat je opleiding goedgekeurd had geworden. En je begint in je ‘nieuwe job’ maar dat bevalt niet, of van ene kant, zij of ik, of van twee kanten zelfs. Mag je dan alsnog die opleiding gaan doen? Dat lijkt me dan rijkelijk te laat. Oh wat een doemscenario’s zeg! Daar moet je toch niet aan denken?! Maar het zou zomaar kunnen gebeuren! Misschien kan ik toch beter solliciteren op onzin baantjes die ik toch niet wil, tot ik weet hoe of wat met de opleiding. Maar ja, ik kwam deze ook zomaar spontaan tegen. Bovendien, zo zit ik niet in elkaar, dat vind ik dan zonde van mijn tijd en energie.

Krijg ik net een mailtje binnen, van het bedrijf waar ik die lichtjes op sensor had gekocht, waarvan de sensor niet werkte. Ik heb natuurlijk alleen die sensor opgestuurd en de lichtjes laten zitten, omdat die het gewoon doen. Nu was dit zo niet de bedoeling maar ik had geen zin om mijn muur te beschadigen. Daarom dacht ik dat het bedrijf daar wel over zou vallen en moeilijk zou gaan doen. Niet dus. Ik krijg zo snel mogelijk een werkende sensor opgestuurd. Zodra die is ingepakt, krijg ik bericht met een track&trace.

Nou ja, dat is goeie service! Nu is het precies gegaan zoals ik wilde en eigenlijk een klein beetje op gestuurd heb. Dat hebben ze mooi opgepakt daar en zo zijn we allemaal tevreden. Ja toch?! Ik vind hem helemaal goed, ik zal ze een goede review geven in elk geval. Hopelijk branden mijn lampjes binnenkort spontaan in het donker als ik naar het toilet loop. Ik ben benieuwd of het ding ook op de katten reageert. Zo ja, dan heb ik vaak nieuwe batterijen nodig, denk ik toch.

De vier sets glazen heb ik ook al een tijdje klaar. Het wachten is op de opdrachtgever die ze komt halen. Dan heb ik nog maar een paar opdrachtjes. Echte opdrachten zijn vier brillenkokers en een muurschildering die ik eerst op canvas wil maken. Dan krijg je het ‘gevoel’ ervoor in je vingers, kan ik niet goed uitleggen hoe ik dat bedoel. Maar ik wil dat dan op de muur maken, maar als ik het al een keer in het klein gemaakt heb, dan is het straks makkelijker op de muur te maken. Zoiets. Dan heb ik nog veel dingen staan op mijn painting to do lijstje maar dat is allemaal voor mezelf en hier. De deuren op de gang, het witte paard met bloesem afmaken en een schilderij detailleren. Dat laatste is dan niet voor mezelf. Dus dat heeft niet echt haast en komt wel goed. Die deuren en het grote schilderij hoop ik wel voor juli af te hebben. Naast de opdrachten natuurlijk. Die moeten sowieso af.

Arme Roortje, was ze daarnet lekker op het balkon gegaan. Skylar was ook op het balkon. Viel de deur dicht en ik had niet gezien dat zij er was. Is Skylar haar aan gaan vallen, de rotzak. Alsof hij wist dat ze geen kant op kon. Ik hoorde haar schreeuwen en greep gelijk in natuurlijk. Zij rent hard naar binnen en gaat die vervelende Rainbow weer achter haar aan. Maar die liep met een dikke staart bij de trap weg. Die zal wel een mep gehad hebben. Gelijk heeft ze. Ik mopper wel op haar als ze al gaat gillen voor ze wat doen maar ja, geef haar eens ongelijk. Oh wat vind ik dit toch vervelend, als ze weer zo naar tegen elkaar doen. Dat is alweer een tijdje zo. Bah. Als ik ze lief voor elkaar kon slaan, zou ik ze echt meppen, al hou ik daar niet van. Helaas, dat werkt zo niet. Als iemand er iets op weet, dan hoor ik het graag.

Ik vind het zo zielig voor haar, ze heeft alleen de avondjes als ze bij mij op schoot ligt. En soms in de nachten, slaapt ze in mijn armen. En in het weekend de vroege ochtend, als zij en Moontje bij me liggen. Voor de rest moet ze altijd op haar hoede zijn, of ze nou eet of naar de bak gaat. Meestal ligt één van de pubers wel op de loer voor haar. Arm moppie. Ik vind dat ze wel beter verdient! Na dat ruige leven op de straten van Athene, zou ze nu juist rust moeten hebben. Alleen, hoe krijg ik dat voor elkaar? Ik zou er aardig wat voor over hebben, als je het zou kunnen kopen. Jammer dat daar geen winkels voor bestaan.

Hopelijk gaat het binnenkort weer over en zijn ze weer wat vriendelijker voor elkaar. Ik reken er gewoon op dat het straks vreedzaam zal zijn, als de jongste twee uit gepuberd zijn. Alleen als ik dat felle bekkie van Skylar zie, als hij haar aanvalt, dan zakt die hoop weer een beetje in mijn schoenen. Toch blijf ik ervoor duimen. Duim maar met me mee, alle beetjes helpen. Ze zijn echt allemaal zo lief, maar alleen niet voor elkaar. Daar moet toch iets mee te doen zijn? Misschien moet ik ze naar Parijs sturen, met zijn viertjes. Daar is een rattenplaag en kunnen ze wat met elkaar een band aanknopen? Dan ga ik mee om ze te begeleiden. Ach ja, wishfull thinking, het kan zo leuk zijn maar wat zou het mooi zijn als het waar zou worden. Voor ons alle vijf hier. Moet kunnen!