14. mei, 2019

Twee jaar en 350 dagen zonder Sunshine

Heb ik weer, ik moest vandaag in de vroege middag naar de kapper, wat doe je dan in de ochtend? Ik denk, ik verf de deur voor de tweede keer, zodat hij mooi gedekt zwart is. Zie ik opeens, bij de deur van het toilet waar ik langs loop, dat ik een heel klein stukje vergeten ben te verven in de damp kleur. Nou ja! Dat is dat nou niet eerder heb gezien! Moet ik potverdrie toch nog een liter bij laten mixen. Ik zal wel kijken hoe duur dat is, misschien kan ik toch beter 2,5 doen dan. Ik weet het nog niet. Ik moet de plafonds ook nog wel doen maar dat hoeft echt niet direct. Nou ja, dat is zo’n vraag, die zie ik wel beantwoord door mezelf als ik daar voor de balie sta. Hoe krijg ik het voor elkaar dat niet te zien.

Op zich is het niet erg. Gisteren, toen ik dat grote doek aan het verven was, schuurde ene hoek ook steeds over de muur. Ik vond dat nog zonde omdat ik geen verf meer had. Nu ga ik voor de volgende laag helemaal los, ik moet toch weer bij kopen. Dan kan dit ook geen kwaad meer. Dat komt wel goed dan. Ach ja, blonT! Laat ik het daar maar op houden. Heel stom zo’n stukje. Maar dat komt omdat die gang, met of zonder bovenlicht, toch vrij donker is. En het zit in zo’n hoekje, dat het niet opvalt. Tot opeens je oog erop valt, zoals nu. Ik heb snel mijn oog weer opgepakt en ik ben de deur gaan verven. Voor je het weet is de ochtend voorbij.

En dat was ook zo. Wel was de deur geverfd, een viezig witte naaidoos werd zwart en een dure beautycase van Samsonite is opeens zwart geworden. Ook die was niet mooi meer van ouderdom maar verder prima in orde. Dan kan je dat ding nog een heel fijn tweede leven geven. Ze zijn nog niet klaar hoor, de naaidoos en de beautycase. Die moeten in gedeeltes en die doe ik zo af en toe tussendoor. Want ik ga toch ook de wc deur van de poster ontdoen en dan hoop ik dat ik die net zo makkelijk van de laag verf af krijg als bij de voordeur het geval was. Dan zal ik die ook matzwart maken. Ik moet nog meer doen met de achtergrond van het grote doek. Dat is niet naar mijn zin, er moet nog iets anders mee en ik weet nog niet wat. Maar dat komt wel, ik loop er elke keer tegenaan en straks denk ik dan opeens, oh dat moet ik doen. Tot die tijd hangt hij daar prima!

Ik ben dus naar de kapper gegaan, want ik wilde er extensions in. Het is voor de helft afgebroken door mijn idiote ‘verf je haar donkerrood’ actie waar ik depressief van werd. Nou ja, de actie erna dan, het weer in zijn blonde eer herstellen. Maar, eerlijk is eerlijk, ze hééft het blond gekregen. Angelslook is toch wel echt een hele goeie kapsalon. Want ik ga niet graag naar de kapper, laat dat duidelijk zijn. Ik ga het liefste nooit, ik heb er een hekel aan. Vorige keer was het zo’n lange zit, dat ik er helemaal beroerd van was. Maar ja, twee keer ontkleuren en dan weer kleuren en het daarna weer toonbaar maken. Oké dat kan lang duren. Maar nu had ik best wel sneller terug kunnen zijn. Al moet ik wel zeggen dat ik Angel bewonder. Zij gaat totaal nergens van stressen, lijkt mij.

Uiteindelijk was ik pas na zessen thuis. Toen ben ik maar als eerste de cits eten gaan geven. Die deden alsof ik de verloren zoon was. Nou, daar zullen ze toch echt aan moeten wennen want straks ben ik alle dagen weg. Ach, daar zijn ze ook zo aan gewend. Ze zijn nu verwend natuurlijk. In elk geval, ze hadden waarschijnlijk gewoon honger maar het is wel leuk om je zo geliefd te voelen. En een klein beetje zullen ze me echt wel gemist hebben hoor. Nu zijn ze allemaal alweer op het balkon. Ik had de balkondeur voor ze open gelaten. Ik weet hoe graag ze buiten zijn. Dus als ik niet thuis ben om tegen te zeuren dat de deur open moet, laat ik hem open als ik weg ga.

Nee, ze kunnen niet via het balkon binnen, dat zou voor iedere buur te zien zijn. Daar hoef ik niet bang voor te zijn. Maar ik doe het alleen in het voorjaar en zomer. Niet in de herfst zodat de ijsbloemen op de ramen kunnen komen. Het zou vandaag minstens zestien graden worden dus vond ik dat het wel kon. Kon best, hij staat nu nog open!

Ik ben erg blij met mijn haar. Het ging mij niet om lengte maar om een beetje volume. En nu heb ik beiden. Toch wel leuk, al zeg ik het zelf. Dan kan mijn eigen haar ondertussen weer een beetje er tussen groeien. Dan vallen die korte plukjes die er nu over tussen zitten, niet zo op. Voorlopig heb ik het wel weer even gehad hoor. Ik vind het een veel te lange zit. Ik denk tegen de tijd dat Ben en San gaan trouwen, dat ik wel weer een keertje ga. Door die donkere aanzet is mijn uitgroei niet zo heel erg zichtbaar. Die is trouwens toch heel erg grijs en dat vind ik niet zo erg. Prima geregeld zo. Gewoon even helemaal niets doen. Tegen die tijd moeten de extensions wel weer goed gezet worden of misschien zelfs al eerder. Dat zal ik wel gaan merken.

Zit ik gisteren nog zo’n doemscenario te bedenken, over dat van die baan krijgen en niet weten wat je dan moet doen, krijg ik vandaag een mail binnen. Ik ben door de eerste ronde, de brievenronde. Nu gaan ze de CV’s lezen en aan de hand daarvan, zal je worden uitgenodigd of niet. Oké dan, wie had dat kunnen denken. Best snel ook want ik heb hem gisteren pas ingestuurd. Het zal toch niet waar zijn hè! Nou ja, ik zal het maar gewoon afwachten. Toch weer een stapje bij het scenario dat ik gisteren schetste. Hopelijk kom ik niet voor dilemma’s te staan. Aan de andere kant, zou dat dan ook weer pure luxe zijn. Dan weet ik wel weer iemand die ik om raad zou vragen.

Morgen weer een dag, kort blogje in verhouding maar ja, het kind heeft honger! En dan ga je opschieten. Ik had beter vanmorgen die blog alvast geschreven of zo. Maar ja, toen had ik het druk met verven van deuren en zo. Ik had gehoopt niet zo heel laat thuis te zijn. Die hoop laat ik de volgende keer maar thuis. Dat lijkt me realistischer. Op de foto mijn nieuwe haartjes, waar ik best blij mee ben, én het stukje muur dat ik vergeten was. Ja, echt blonT weer. Vandaag heb ik maar weer wat donker erbij laten doen, kunstmatige intelligentie. Het was nodig…