15. mei, 2019

Twee jaar en 351 dagen zonder Sunshine

Ik maakte me gisteren al zorgen want er zou een pakketje komen als ik bij de kapper zou zijn. Als het goed was zou er een werkende sensor in zitten. Hopelijk zouden ze het dan bij de buren afgeven. Zie ik bij de kapper een berichtje van PostNL binnen komen, het zit in de brievenbus. Jeetje zeg, hadden jullie dat er niet gewoon bij kunnen zetten? Stel je voor dat je van alles regelt en ze proppen het in de bus. Toen ik het uit de bus haalde, bleek wel dat het eigenlijk niet de bedoeling was geweest. De hele bovenkant van de envelop was eraf gescheurd. Het paste dus net niet echt maar het was er met een beetje licht geweld toch in gepropt. Eerlijk gezegd niet zo netjes van deze bezorger.

Ik gelijk dat ding bevestigen en ja hoor, deze sensor doet het. Eigenlijk doet deze sensor het veel te goed. Het is ook nooit goed hè, ik moet er om lachen. Deze werkt in elk geval en gaat netjes binnen één of vijf minuten weer uit. Hij zou eigenlijk alleen in het donker moeten werken maar deze werkt continu. Nou ja, hij doet het in elk geval. Er zit een on/off op en die gebruik ik dan maar. Toen ik mijn tandenborstel ging pakken heb ik hem maar uitgezet. Het ding heeft bijna de hele avond de gang verlicht want de katten lopen daar vaak. Die moeten naar de bak in de badkamer en dan moeten ze daar langs. Geen andere route mogelijk. Voor de lampjes weer uitsprongen liep er alweer een kat langs en bleven ze weer langer branden. Grappig maar je gaat als een gek door je batterijen heen zo natuurlijk. Ik ga maar eens van die oplaadbare proberen of zo.

Dan het songfestival, dat kunnen ze beter songfestivalS noemen. Daar bedoel ik niet het meervoud mee. Jeetje zeg! En dan nog dubbelop ook. Ik kijk er niet naar hoor, al jaren niet. Een paar jaar geleden op aandringen van een collega zitten kijken maar ik vond het echt een crime. Vre-se-lijk! Vanmorgen was het alleen volop in het nieuws en daarom heb ik er toch iets van meegekregen. San Marino heb ik een stukje van gezien. Die man zong zo vals als de neten! Echt bizar! Maar dan nog het ergste, die is door?! Nou als dat niet vals is, dubbelop! Vroeger, voor Kim geboren werd, vond ik het nog leuk om te kijken. Maar de boel veranderde en toen vond ik het niet leuk meer. Er mocht niet meer in het Engels gezongen worden maar in de eigen taal. Dat geeft Engeland, Ierland, Frankrijk een behoorlijk windje mee. Dat is niet het ergste. Er zijn bepaalde landen die elkaar steunen of ze nou iets goeds insturen of niet. Zoals al die Oost Europese landen elkaar steunen, sorry hoor, wees gewoon eerlijk!

Ik kan daar echt niet tegen. Wat ik al zei, het is vals spel allemaal. Dus wat heeft het dan voor zin? Net zoals je van die boxers hebt, die KO gaan omdat ze daar flink voor betaald worden omdat dit beter is voor de weddenschappen die er gesloten zijn. Zit daar nog iets van sportiefs aan? Olympische spelen en Russen met hormonen, daar klopt toch ook niks van? Dan hoeft het van mij allemaal gewoon niet meer. En aan het nieuws te merken vanmorgen, is er nog geen snars verbeterd. Het is gewoon het Eurovisie Songfestivals, klaar. Ik vind het liedje van Nederland wel lekker in het gehoor liggen, dat dan weer wel. Maar als je wint of ergens onderaan staat, het is geen zuivere koffie. Waarom dan al die moeite doen? Heel apart. Zelfs zonder dat ik ernaar kijk, irriteert het me al. Geef mijn portie maar aan San Marino of zo…

Omdat ik gisteren nog net niet weg moest maar te weinig tijd had om nog te gaan schilderen of zo, gen ik een doos uit gaan zoeken. De inhoud van die doos, ik heb geen dozen meer nodig verder. Ik had die meegenomen van de zolder en ik wist dat er dingen in zaten die ik niet weg wilde gooien. Een sprookjesboek, waar ik vroeger over de mooie plaatjes heen had gekleurd en ook wel dingen uit nageschilderd heb. Oh wat vind ik dat nu zonde, dat ik dat mooie boek zo heb toegetakeld. Ik kan het niet meer terugdraaien. Mijn nichtje heeft exact hetzelfde boek maar zij was wel altijd zuinig op dat soort dingen. Ik ben nooit zo geweest. Kreeg ik een dure Barbie, dan ging ik die opmaken met stift of haar nagels ermee lakken. Tja, ik moet altijd alles een eigen draai geven. Dat is eigenlijk nog steeds zo.

Ik let misschien iets beter op, of ik kijk naar de waarde van iets maar toch. Ik sloop het zo om er iets mee te doen dat niemand heeft. Ik kan er ook niets aan doen. Dat gaat niet met 100% alles maar wel veel. Mijn moeder werd daar vroeger altijd helemaal gek van, wat ik me wel kon voorstellen maar wat me niet tegen hield. Ik kwam weer een stapel ouwe tekeningen ook tegen. Jeetje zeg, ik zat toen zeker in mijn ‘Japanse’ periode. Het in Japan op school verplichte boek "Moesasji" heb ik verslonden, pracht verhaal. Ik had toen ook een prachtige Japanse Hakata pop, met certificaat van echtheid en al. Ja google dat maar eens, te veel om uit te leggen maar ze zijn echt schitterend. En daar was ik zo gek op, dat ik haar na ging tekenen. In dat sprookjesboek stond ook een prachtig verhaal over een Japanse prinses en ook haar heb ik nagetekend. En nog wat andere Japanse thema tekeningen erbij. Geen idee waar ik die vandaan had. Wel grappig om dat zo weer te vinden. Ik heb ze op de foto gezet, voor bij de verzameling van 20 of meer jaren geleden getekend. Ik heb er een mapje van, zo komt er elke keer wat bij.

Het beeldje van de Geisha is wat beschadigd. Heel erg zonde maar niet expres gedaan door mij. Niet eens door mij punt. Ze is nog prachtig hoor maar niet meer zo mooi en delicaat als ze ooit was. Ik heb haar jaren geleden aan Kim gegeven, met certificaat erbij. Ik ben over mijn “Japanse’’ periode heen. Ik zit nu in de bloemen fase. Die hou ik als mijn laatste, ik verander niks meer. Dit staat allemaal heel gezellig, toch ook chique en is apart genoeg omdat ik het zelf zo maak. Ik heb een jungle fase gehad, toen moest alles met dierenprints. Ik combineer altijd tot in het extreme, ook met dat. In mijn Japanse periode had ik ook allemaal hoogglans zwarte meubelen. Ik stofte me rot. Nu nog trouwens want ik heb weer veel zwart. Maar niet Japans meer, misschien een heel klein beetje, door de bloemen. Ik ben dus eigenlijk weer een klein beetje terug bij af maar dan anders. Het zal zo moeten zijn.

Vannacht weinig geslapen, die dingen op je hoofd trekken dan een beetje. De kapster had me al gewaarschuwd daarvoor. Dat kan drie dagen tot een week duren, voor je eraan gewend bent. Nou, dat wordt een slaperig weekje dan. Ook niet vergeten er vlechten in te doen, om te voorkomen dat het te erg gaat klitten. Ik ben nogal een woelmuis en zie er altijd uit als een ontplofte Einstein in de vroege ochtend. Ja, dubbel zo erg dus. Geen overbodige luxe bij mij, die vlechten. Pokke hontas gaat naar bed. Ik zou het moeten filmen. Ik zou nog wel wat meer willen schrijven maar mijn moeder heeft me geleerd; als je niets liefs te zeggen hebt, dan zeg je maar niks. Dat lijkt me een goed plan, lastig maar goed plan. Op de foto’s de gevonden kunstwerkjes. Op zijn minst 20 jaar geleden gemaakt, of zelfs langer geleden. Ik heb ze niet allemaal gedateerd. Beginnersfoutje!