16. mei, 2019

Twee jaar en 352 dagen zonder Sunshine

Ik zag ergens iets voorbij komen, als grapje maar ik zag dat al weer helemaal voor me. Ik zou toch al heel graag willen dat mijn begrafenis een feestje wordt ooit, met veel lachen en leuke herinneringen ophalen en dat soort dingen. Beter dan zo’n hele droevige gebeurtenis. De mensen die me het meest na staan weten wel, dat ik er zelf nooit rouwig om zal zijn. Ik zie het als geboren worden in een nieuw leven. Reden tot feest dus. Bij bruiloften heb je altijd die gewoonte dat de bruid het bruidsboeket over haar schouders gooit en dan wil een stel gillende vrouwen dat ding altijd vangen. Wie het vangt is de volgende bruid. Nu lijkt het mij leuk om één van de bloemstukken van de kist te pakken en de menigte in te gooien. Kijken wie het vangen wil! Ik zie zoiets voor me en dan lig ik helemaal dubbel.

Ik zeg nou wel menigte maar wie weet komen er maar twee of zo. Dan is het iets minder leuk maar het kán nog wel. Ik denk in beelden en bij dit soort dingen denk ik in complete videoclips. Al komt dit meer neer op slapstick. Ik zie mijn dochter een snoekduik bij het bloemstuk vandaan maken. Zij vindt het maar niks, dood gaan. Ik zie het echt al allemaal gebeuren. Oh dat zou zo echt iets voor mij zijn. Alleen denk ik niet dat iemand mijn wens zou durven uitvoeren. Jammer, dan maar de traditionele saaie boel. Geef mij dan maar zo’n Cajun begrafenis, compleet met jazzband en al. Dat past veel meer bij mij. Vier mijn leven, vier dat ik verder mag en vooral vier de leuke tijden die we gehad hebben. Goh, waar zo’n voorbij komend grapje je al niet naartoe kan laten denken.

Vandaag had ik hele andere dingen willen doen maar uiteindelijk ben ik bijna de hele dag bezig geweest met het schilderen van mijn enorme doek boven de bank. Ik heb het er op een gegeven moment ook maar afgehaald en tegen de tafel gezet. Ik viel steeds bijna om. Op een bank staat het niet zo stabiel, zo in de zachte kussens. En je hebt toch natte verf in donkere kleuren in je handen en je staat op een zachtgrijze bank. Tel maar uit. Geen goeie kansberekening. Ik kreeg gelijk bezoek. Skylar ligt meestal bij me in de buurt als ik aan het schilderen ben. Hij vindt het leuk om de penselen te zien bewegen, denk ik. Hij kijkt altijd met enorme belangstelling naar wat ik aan het doen ben. Zo grappig is dat, gezellig ook wel. Nu kreeg ik meer bezoek. Moonlight lag vanuit de hoogste mand al met een totaal overzicht, die lag daar goed. Ik heb ondertussen de schets in krijt van de orchidee er al opstaan. Als ik tijd en zin heb, dan ga ik eraan beginnen. Want dat staat net iets leuker boven de bank.

Aurora en Rainbow kwamen wel even kijken wat ik nou toch weer allemaal aan het doen ben. Ja, staat daar opeens zo’n grote lap voor de tafel en daar zit ze met stokken herrie op te maken. Ik begrijp het best. Rainbow wilde zelfs een rondje er omheen maar dat ging niet helemaal goed. Hij heeft het wel aan alle mogelijke kanten lopen bekijken. Overal aan snuffelen ook. Gelukkig was het niet meer kletsnat. Acryl droogt redelijk snel, wel zo handig met nieuwsgierige katten in huis. En dan vind je vaak genoeg nog pootjes overal. Ik had ook nog een ‘glas in lood’ fles gemaakt. Niet echt in lood maar met reliëf-lijnen ingevuld met glasverf. Ik vind hem wel mooi geworden.

Ik ben ook nog steeds bezig met de naaidoos en de beautycase ook. Elke keer een klein stukje zwart op beiden en er moeten nog meerdere lagen van zwart komen ook. Daarna gaat het dezelfde weg maar dan met een laag lak. Daar zal ik ook nog wel even zoet mee zijn. Morgen ga ik de boel weer even goed doen. Dan kan ik het weekend er weer tegenaan met mijn schilderdingen. Tussendoor ben ik ook continu bezig geweest met het zoeken naar een paar vacatures waar ik ook op gesolliciteerd heb. Die taak is ook weer gedaan voor deze vier weken. Verder is het wachten op de goedkeuring voor de opleiding. Ik dacht nog, dat moet nu al wel vier weken geleden zijn. Het zou vier tot zes weken kunnen duren namelijk. Kijk ik in mijn agenda, ben ik er 30 april geweest. Oeps. Het leek veel langer geleden dan dat. Dan nog maar eventjes wat meer geduld opbrengen. Ik heb toch maar een heel vreemd tijdsbesef.

Ondanks dat alles nu in doorzichtige opbergdozen zit, ben ik toch nog wel vaak steeds dingen kwijt. Heel irritant is dat. Al weet ik nu van het meeste wel waar het is. Vorige week had ik eindelijk de plastic bordjes weer gevonden, daar doe ik verf op als het veel moet zijn, maar ik ben ze alweer kwijt. Vanmorgen had ik er eentje nodig en ik zag ze nergens en heb ook geen idee wat ik er dan mee gedaan moet hebben. Annoying! Ik snap er ook niets van, want alles moet hier gewoon zijn. Of in één van die bakken, of de laatjes of kastjes om me heen. Overal gekeken en nergens bordjes gezien. Ik heb het maar opgegeven, ik heb nog wel meer dingen waar verf in kan maar dat is het punt niet. Het meeste laat is staan zoals het staat maar ik ga toch nog wel wat dingetjes omgooien. Hopelijk kom ik dan ook weer dingen tegen. Ik word hier zo moe van af en toe! Ze komen altijd wel weer terecht maar pas als ik het niet meer nodig heb.

Zo meteen komen de boodschapjes lekker thuis. Ik vergeet het wel eens maar Picnic is lekker handig hoor. Ze brengen het helemaal boven en zo hoef ik niets te sjouwen. Op het moment is het echt een beetje overbodige luxe, moet ik eerlijk toegeven. Maar straks, tijdens werken en studeren, lijkt het me echt een uitkomst. Als ik vandaag bestel, kan ik het morgen al laten brengen. Minimaal 25 euro zit je ook zo aan. Dan hoef je eigenlijk de deur niet meer uit. Dat zal vast vaak genoeg enorm goed van pas gaan komen! Dat weet ik wel zeker. Voor de cits alles via Zooplus en voor mezelf via Picnic. Dan kan ik zo van school of werk door naar huis want daar komen de boodschapjes vanzelf. Wat dat betreft vind ik dit een ideale tijd. Shoppen online, ook zo’n uitkomst. Ik hoef er in principe niet meer uit, alleen omdat ik het weer zo lekker vind. Luxe hoor!

Er zit er weer eentje heel irritant te zijn voor het beeldscherm. Rainbow gaat link met zijn rug naar me toe zitten. Hij weet dat hij voor mijn neus zit. Hij werpt af en toe een blik naar achter om te zien of ik hem wel zie. Ja, ik zie je hoor, ik kan je moeilijk niet zien. Irritantje. Een heel schattig irritantje, dat dan weer wel. Dat schuine koppie als hij omkijkt. Ahhhhh, smelt… Ik heb hem op de foto gezet, kunnen jullie het zelf zien. Als hij merkt dat ik gewoon door typ, dan gaat hij aan het beeldscherm hangen. Ik schuif gewoon het documentje weer de andere kant op. Uiteindelijk gaat hij dan wel weer een keertje weg, of ik moet naar het toilet of zo. Dan gaat hij vanzelf weg. Tot die tijd wil hij gewoon een heel klein beetje aandacht. Ik kroel hem maar eventjes en kietel hem het bureautje af. Ik ben toch klaar nu.