19. mei, 2019

Twee jaar en 355 dagen zonder Sunshine

Mijn balkon is helemaal afgesloten voor de veiligheid van de katten. Helaas betekent dat niet dat er geen vogels meer op je raam kunnen kakken. Of dit wel een vogel was, vraag ik me af. Het is meer een vliegende zeekoe geweest of zo. Gewoon een heel stuk van mijn raam is ondergescheten, met spetters en al. Gatverderrie! Schijtlijster! Ik vind dat toch zo vies hè. En ze doen het zo vaak. Hier vliegen ook ontzettend veel meeuwen. Die zijn al zo groot en ze schijten in verhouding dus ook behoorlijk. Nadeel van een havenstad, zullen we maar zeggen. Ik heb weer wat schoon te maken. Ik werd er door Rainbow attent op gemaakt. Die zat er helemaal aan te ruiken dus ik dacht, wat doet die nou? Mijn plant stond er precies voor, dat is nog een geluk bij een ongeluk. Vieze pietepiet.

Ik heb gisteren toch maar even naar het songfestival gekeken. Nou ja, even, gewoon helemaal uit zitten kijken. Omdat Nederland toch een beetje bleef hangen, had ik het alweer gezien. Zie je wel, die Oostbloklanden stemmen alleen maar op elkaar. Ik vind dat zo oneerlijk. Zelfs als ik daar ook vandaan zo komen. Stem gewoon op wat goed is. Gelukkig vond ik de liedjes die bovenaan stonden ook wel de mooiste liedjes. Op Italië na dan, daar vond ik geen hol aan. Snapte ook niet waarom dat zo hoog bleef.

Ik appte met Kim tussendoor, die ook zat te kijken. Doet ze anders ook nooit. Ik zei nog, ik ga slapen, laat maar weten straks. Toch bleef het me boeien en uiteindelijk dacht ik, ook al viel ik om van de slaap, nu kijk ik het maar helemaal ook. Gelukkig werd het beloond door eindelijk weer eens een overwinning voor Nederland. Dat mocht dan ook wel een keertje na, ik geloof, bijna 45 jaar.  Sjongejonge zeg, het was nog spannend ook! Eigenlijk vond ik die publieksstemmen veel meer tellen, en we kregen er gelukkig veel. Die jury, sorry, die vind ik niet eerlijk. Maar de stemmen van de mensen uit andere landen, ja die zijn dan wel geloofwaardig. En die kwamen dan ook heel anders uit dan van de jury, op een paar na.

Ik had niet voor niets gewacht. Dat het een goed liedje was, wist ik al. Ik kreeg het van de week gewoon niet uit mijn hoofd. Nu hoorde je het ook steeds weer overal, tenminste, een klein stukje. Gisteren heb ik het eerst even op YouTube gekeken zodat ik het tenminste ene keer helemaal had gehoord. Ja, ik bleef het een goed liedje vinden. Onder andere een reden dat ik toch weer eens een keertje wilde kijken. Maar er was nog iets waar ik nieuwsgierig naar was. Madonna zou ook een optreden doen. Een Israëlische zakenman had ervoor betaald, een miljoen dollar moest hij dokken voor een paar minuten optreden. Echt hoor, dat is toch niet normaal?! Dat moet dan wel een verrekt goed optreden worden.

Eindelijk, want het duurde echt heel lang allemaal, kwam Madonna er dan aan. Eerst even een interview. Dat moest spontaan lijken maar dat was niet gelukt. Kwamen er eerst weer wat andere optredens. Ja hoor. Toch brak het moment aan dat Madonna ging beginnen. Like a prayer, hoorde ik aan de muziek. Maar eh, even niet rot bedoeld maar eh, wat zong ze vals! Vreselijk, het klonk nog slechter als die Na Na Na Na Na, van San Marino! Ze zat er compleet en voortdurend naast! Ik wil niet op mijn borst kloppen hoor maar ik zing echt beter! Ik had wel eens eerder een optreden van haar gezien waar ze vals in zong maar had dat toen geweten aan het heftige dansen wat ze daar toen bij deed.

Maar dat kon ik nu niet als reden opgeven. Het deed gewoon zeer aan mijn oren! En dan te bedenken dat ze daar een miljoen voor kreeg, dat is eigenlijk schokkend! Zou die man dat nou niet beter aan Afrika hebben kunnen geven? Om waterzuiveringsinstallaties te plaatsen of zo, of scholen op te zetten? Dan heb je tenminste iets. Nu heb je gebakken lucht gekocht en kan je daar dan voor op je borst kloppen. Nou nou, wat een prestatie zeg. Van mij geen bewondering hoor, al zal dat die meneer niets uitmaken. Toch, ooit gaat hij hiernaar terug kijken en dan zal hij zich er ook voor schamen. Want dat is eigenlijk wat hij ervoor zou moeten doen. Trouwens, Madonna ook. Wat een aanfluiting zeg. Ze moet commercieel een kei zijn, dat ze zo’n grote ster is geworden want van het zingen kan ze het echt maar dan ook echt niet hebben. Weer een idool van haar voetstuk gevallen, met een rotklap! Maar goed dat zij niet mee mocht doen, anders had ze verrekt weinig punten gekregen.

Ik ben veel te laat gaan slapen en ik was dan ook pas bij zevenen wakker. Ik heb hier bij mijn bureau eerst een beetje orde geschapen. Alles weer een beetje anders en beter gezet. En een paar dozen met glitters en steentjes, en weet ik veel allemaal wat voor sierraden, die kapot zijn, zitten sorteren. Wat een rotklusjes zijn dat toch altijd. Maar het ruimt wel lekker op. Daar hou ik dan weer wel van. Toen ik net die kistjes had opgehangen, heb ik alles er zo maar even ingeschoven. Ik kwam er al snel achter dat ik dat niet echt handig gedaan had. Dingen die ik vaak gebruik, stonden daar waar ik er bijna niet bij kon. Dat heb ik ook gelijk maar even veranderd. Zo is het veel fijner werken. Ik ben toen gelijk de muren gaan sauzen dus toen had het even geen prioriteit.

Verder ben ik vandaag verder gegaan met mijn orchidee. Het groen is al wel klaar, af en toe een highlight erbij of zo maar op zich wel af. Je bouwt zoiets laag voor laag op. Dan weer met wit, dan weer met grijs, geel en magenta. Laagje voor laagje zie je de orchidee groeien. Langzaam, net als in het echt, wordt het steeds weer een stukje meer zoals ik het hebben wil. En Acryl werkt heel fijn. Je moet er mee leren werken en vooral mediums gebruiken. Daar bedoel ik niet de waarzeggende mens mee of zo maar spullen om de verf te verdunnen. Maar je kan het er ook meer mee laten vloeien of verspreiden, mediums om glans te geven of juist matte mediums. Maar alle mediums laten de verf wat soepeler over het canvas glijden. Dat is niet altijd fijn maar meestal wel. Het ligt er maar aan.

Langzaam maar zeker komt er van mijn kant meer begrip voor hoe het werkt. Ik leer alles door ondervinding, ik doe maar wat en dan zie ik wel welk effect het heeft. Hopelijk weet ik dat dan de volgende keer ook nog. Meestal gelukkig wel, een enkel keertje moet ik even graven. Dat is het mooie van ondervinding, dan vergeet je het niet zo snel meer. Morgen de boel doen en dan snel weer verder met mijn doek. Mijn moeders orchidee. Het is nogal kaal boven de bank nu. Toch kan ik het onderste blad pas echt af maken, als het weer hangt. Geen zin om op de grond te gaan liggen als het niet nodig is. Ik denk nog twee of drie dagen werk en dan kan ik het ophangen. Kan ook langer duren nog, als ik weer de idiote perfectionist ga uithangen. Dat hoop ik ooit een keer af te leren. Ik wens mijzelf alvast succes daarmee…