20. mei, 2019

Twee jaar en 356 dagen zonder Sunshine

Ik was niet de enige, merkte ik gisteren, die Madonna van haar voetstuk had zien vallen. Jeetje zeg, dan was ik nog vrij mild in wat ik zei hoe ik het vond. Veel mensen roepen dan gelijk, oh dat doe ik beter. Dat weet ik dan nou ook nog niet zo net. Ga er maar aanstaan. Ik denk dat mensen dat dan weer gigantisch onderschatten. Ik zou er niet eens willen staan, laat ik dat voorop stellen. Ik zing wel zuiverder dan Madonna daar zong maar dan wel in de veiligheid van mijn eigen huis en zonder dat iemand er over zal oordelen. Ik denk dat zoiets wel behoorlijk verschillend is. Kijk, Madonna is zo’n grote ster geworden omdat ze provoceert, zorgt voor vernieuwing en inspiratie en volgens mij heb ik nooit iemand horen beweren dat ze echt goed kan zingen.

Ze zingt waarschijnlijk wel aardig maar veel van haar collega’s zouden haar binnen no time van het podium af zingen. Waar ik me meer aan stoor is dat ze zoveel eisen stelt. Ik hoorde vanmorgen dat ze zelfs haar eigen jacuzzi bij zich had. Nou ja, sorry hoor. Dan ben je toch niet goed bij je kersenpit? Het gaat me steeds meer tegenstaan, die totale verspilling aan dat soort onzinnige dingen. Tel eens wat het kost om zoiets te doen, laat dat ding thuis, ze zullen wel een goeie hebben hoor in zo’n vijf sterrenhotel en stort dat geld dan aan liefdadigheid. Dan ben je goed bezig. Dat je vier kindertjes uit Afrika hebt geadopteerd maakt geen bal uit, dat doe je ook voor jezelf. Verder ga ik er geen woorden meer over vuil maken hoor, dat doen er al genoeg nu. Het is wel goed zo.

Vandaag kwam er bitter weinig uit mijn handen. Ik wilde eigenlijk gewoon mijn enorme orchidee afmaken. En dat heb ik dan ook maar gedaan, dat moest gewoon! Hij hangt nu te pronken boven de bank, en ik moet zeggen, hij staat er prachtig!

Ik heb er net toch ook maar even de wortels bij gedaan. Die wilde ik eigenlijk weglaten maar ik dacht, ik doe ze er toch maar bij. Hij hangt daar precies goed om die onderkant te bij te werken. Dit was wel een heel groot doek natuurlijk. Ik begrijp best dat je dan beter ermee uit de voeten kan als je een groot atelier hebt. Helaas, die heb ik niet. Onhandig was het wel, zo werken. Ik heb het best zware ding dan ook twee keer op mijn tenen gehad. Errug pijnlijk, mag ik wel zeggen. Ik had hem op het opstapje gezet, omdat ik anders zo bukken moest voor de onderste bloem. En daar heb ik hem twee keer afgeduwd. Au. Daarom heb ik de bladeren net bijgewerkt, toen hij alweer hing. Stukken makkelijker en geen val-  of tenen gevaar.

Daar ben ik de hele dag verder mee bezig geweest. Daarnet zat ik even met Kim aan de telefoon. We hadden voor morgen al afgesproken van de week. Maar ja, ik vergeet ook wel eens wat. Ze zegt nog zo van, ja morgen naar de therapeut. Ik antwoord wat afwezig, oh ja, ja oké. Zij opeens heel hard ‘je komt me toch zeker wel ophalen hè? Dat ik niet voor Jan Jurk sta te wachten?’  Nou goed dat ze het zei want ik was het alweer vergeten, eerlijk gezegd. Ik had dat van de week al voorgesteld, zodat ze niet zo’n hele reis hoeft te maken met het OV. Het was me alleen even ontschoten. We zagen het allebei al voor ons en we moesten er wel om lachen. Ze stuurt me morgen even een berichtje, om me er nog even aan te herinneren. Ja ja, ik vergeet het heus niet meer hoor.

Loop ik net door de kamer, schiet ik me toch in de lach! Ik zie één van de eetbakjes van de katten en het lijkt net of er een muis uit zit te eten. Vooral Aurora en Skylar hebben de neiging altijd om het eten, wat niet direct opgegeten wordt, te begraven. Normaal gewoon met hun pootjes naast het bakje, waarbij Skylar het bakje soms ook omkiept. Maar als er iets in de buurt ligt, dan graven ze dat zo het bakje in. Alsof het afgedekt moet zijn, weg, niet zichtbaar. Ik heb geprobeerd ze aan de Tupperware te krijgen maar dat is mislukt.

Nu had Aurora vanmorgen met wat muisjes lopen spelen, die gooit ze dan de lucht in en gaat er weer achteraan. Die muisjes lagen blijkbaar in de buurt van het etensbakje. Er zat een muis te eten, leek het toch, en die andere zat al vol. Of erger, had zich dood gegeten. Gif. Kan ook, maar net wat je wilt zien. Ik vond het zo grappig, ik heb er een foto van gemaakt. Ik had echt zoiets van, hoe krijgen ze het weer voor elkaar! Gekke cits!

Ik had mijn schilderij ook in de Donna Dewberry groep geplaatst. Het duurt altijd even voor je dan goedkeuring krijgt en vanaf die tijd werd ik overspoeld door likes. Het ging heel snel. Toen ik keek moest ik wel lachen. Ik zag 13 hartjes, ma vindt het schilderij ook mooi. Ik heb op de achterkant namelijk geschreven ‘mama’s orchidee’ want dat is het ook natuurlijk. De orchidee is een speciale bloem, een ode aan het moederschap, zo staat het ook in de boeken van Jozef Rulof. En dat kan je ook zien maar dat ga ik hier niet uitleggen. Maar de eerste keer dat ik dat las, in de kosmologie, vloog ik naar binnen, en bekeek mijn orchidee, die in volle bloei stond, met hele andere ogen. Inderdaad, een ode aan het moederschap! De witte is helemaal bijzonder want het wit staat voor reinheid. Daarom ben ik ook zo gek op witte orchideeën. En deze hangt voortaan boven mijn bank, zodat ik er zelf van kan genieten. Ik ben meestal niet zo maar ik vind hem zelf ook mooi geworden.

Nu zit ik inmiddels omringd door katten, mijn zwart/witte tuxedo maffia heeft weer honger. Moonlight zit keihard te mauwen en met zijn pootjes naar me te maaien. Dan kijk ik eerder op, heeft hij al gemerkt. Rainbow zit vlak naast me en doet net of hij gek is maar let op elke beweging van mij. Dus hou ik het maar kort. Ik ga ze maar eten geven. Morgen vroeg eruit en snel de boel doen hier, wat ik vandaag al van plan was eigenlijk. Maar dan ga ik Kim halen en hoef ik ook niet meer verder te schilderen aan de bloemen. Dan kan ik weer iets af gaan maken. Misschien ga ik wel de basis leggen van het boeket op de deur, dat kan ook maar gedaan zijn. Ik zie het nog wel, wat ik ga doen als ik Kim weer thuis heb gebracht. In elk geval vast iets leuks!