21. mei, 2019

Twee jaar en 357 dagen zonder Sunshine

Het was en een nuttig dagje én een gezellige middag ook. Vanmorgen werd ik vrij laat wakker. Ik had de wekker wel een paar keer gehoord maar ik dacht ook dat ik er dan wel uit zou gaan maar dan viel ik weer in slaap. Ik ging de katten eten geven maar op het plekje bij mijn bureau zag ik dat er eentje de kip van gisteravond weer geprobeerd had van zijn maag in het bakje te doen. Alleen stond er niet bij wie van de vier. Dan doen ze allemaal nog eens een keertje zielig vandaag en dan weet ik het helemaal niet meer. Of ze doen dat helemaal niet maar wil ik dat zo zien, kan ook. Ongeacht, dat is dan wat ik zie. Normaal zijn ook alle vier de bakjes weer binnen no time leeg, nu stonden er nog twee bijna vol rond het middaguur. Dat gebeurt niet zo vaak hier. Ik heb een vaag vermoeden dat het Rainbow was.

Gisteren heb ik Skylar melk gegeven en dan wil Rainbow ook. De ene keer kan hij er heel goed tegen, de andere keer weer niet. Ik heb in elk geval 25% kans dat ik goed zit. Ik denk zelfs nog wel iets meer. Op mijn gemak ben ik op gaan ruimen, wassen en aankleden en daarna stoffen en zuigen, toilet en dat soort dingetjes. Ik moest zo lachen om Rainbow. Die is als de dood voor de stofzuiger maar hij had zich nu verstopt in een speeltje. Ja, dan zie je hem niet meer natuurlijk, zie foto, echte camouflage. LOL! Toen was het al bijna tijd om Kim op te gaan halen. Die had me vanmorgen nog wel even gebeld zodat ik het niet zou vergeten.

Ik wilde net weg gaan, dan had ik tien minuten de tijd om er te komen, het is vlakbij, toen ze me belde. Ze was zo aan het hoesten geweest, dat ze ermee gestopt waren, dus ze was al klaar. Ik ging direct weg en zij zou een klein stukje lopen, mij tegemoet. Ik kon er met een paar minuten zijn al. Tenminste, als je normaal weg kunt rijden. Maar er stond een enorme vrachtwagen voor de deur met een grote soort laadkleptruc ervoor. Er stonden van die heksenmutsen in oranje en wit, hoe hete die dingen eigenlijk? Nou stond ik zo geparkeerd dat ik er misschien nog wel uit kon komen, ware het niet dat er een busje stond met knipperende parkeerlichten. Potverdorie! Ik moet Kim halen.

De man van het busje dat midden op de weg staat, loopt een gang in en ik ga hem achterna. Hij loopt te bellen. Ik roep dat ik eruit wil met mijn auto, dat ik mijn zieke dochter moet gaan halen. Ik lieg niet maar het klinkt dramatischer dan het is. Hij gebaart iets van ja ja, ik kom eraan. Ik loop even terug en neem foto’s van de situatie om aan Kim te sturen. Als ik dat gedaan heb loop ik dreigend op de man met de telefoon af. Opeens komt zijn collega in actie en die gaat het busje wegzetten. Wat een eikel zeg! Dan had hij toch gelijk die bus weg kunnen halen?! Ik grom van binnen maar glimlach allervriendelijkst. Hij is nog niet weg namelijk.

Ik haal zo’n pylon weg, oh ja, zo heet dat, want ik moet de stoep op rijden om straatje te kunnen keren. Zo rijd ik tegen het verkeer in weg. Wat een gedoe zeg. Kim is al veel dichterbij dan ik had gedacht maar ja, ik was dan ook niet direct weg thuis. Zij is wel blij met Lila want het is heel handig, je ziet me al van verre aankomen. Er rijden wel erg weinig lila autootjes en zo ziet ze al snel en heel in de verte al dat ik eraan kom. Ze had niet eens de foto’s gezien die ik haar gestuurd had. Ze dacht gewoon dat ik weer eens wat langzaam was. Nou ja. We rijden even naar de winkels en dan naar mijn huis. Pas als ze eenmaal koffie binnen krijgt, wordt het hoesten wat minder.

Zo kunnen we een klein beetje gesprek voeren, wat anders door het hoesten niet gaat. We hebben wel weer even gelachen, daar zijn we goed in. Allebei hetzelfde achterlijke gevoel voor humor en dan krijg je al snel lol met elkaar. Ik had de post ook mee naar boven genomen en ja hoor, eindelijk was het binnen. Mijn certificaat, dat ik nu gecertificeerd One Stroke instructrice ben. Niet dat ik er echt wat mee ga doen verder, tenminste, dat lijkt me niet. Het is leuk om te hebben en wie weet, kan ik er later wel wat mee. Het is in elk geval leuk om te hebben. Ik heb er niet eens voor moeten oefenen en heb zo in ene keer de opdrachten gemaakt, maar dat vertellen we niet tegen de mensen in Amerika.

De badge zit er ook bij, mooi met magneten. Zo maak je je kleding niet meer kapot! Mooi gemaakt, zo heb ik nog nooit een badge gezien. Opeens ging de bel, keihard. Het was de postbode, of ik Ria Niemeijer was. Jawel, dat ben ik. Dat zag ik net op de badge en het certificaat ook nog. Hij had van de week al een brief gehad voor mij, die naar nummer 27 was gestuurd in plaats van 23. Nu had hij weer een pakketje, zelfde fout. Of ik dat even door wilde geven want hij wist wel waar ik woonde maar een andere postbode misschien niet. Nou wat fijn, bedankt voor het doorgeven en ik zal het ook doorgeven. Dat heb ik ondertussen ook al gedaan, dat komt de volgende keer gewoon weer goed.

Ik had nog een emmer Damp willen gaan halen maar ik had er geen puf meer voor. Nu hoest ik ook opeens maar of dat nou van Kim komt, ik weet het niet. Ik had gedacht dat ze ondertussen niet meer besmettelijk zou zijn. Even afkloppen, ik heb geen tijd om ziek te zijn. Geen zin ook. Rainbow wil me koste wat kost vermaken vandaag. Zit hij net weer precies bovenop mijn certificaat. Hij leek wel ondertekend door Donna Dewberry zelf. Misschien een subtiele hint dat ik hem moet tekenen of schilderen. Voorlopig eerst maar mijn lijstje afwerken. Ik heb wat paarse en mauve kleurtjes erbij gehaald, voor op mijn voordeur. Daar ga ik snel aan beginnen. Ik ben altijd zelf benieuwd hoe het wordt.

Bij die orchidee, oké, dan heb je een foto en die probeer je zo goed mogelijk na te maken. Kijken, in je vingers stoppen en eruit laten komen op het doek. Maar met de deur ga ik gewoon freestylen. Ik zie wel wat eruit komt. Het schetsje met krijt staat er wel maar dat zegt niets, dat kan weer tijdens het schilderen helemaal veranderen. Misschien morgen aan beginnen? Vandaag heb ik geen zin meer. Ik ga zo eens kijken of ik nog een mooie lijst heb om mijn certificaat in te doen. Dan kan ik die mooi ergens ophangen en blijft hij netjes. Wel iets om te vermelden bij de volgende lading visitekaartjes, die moet ik dan opnieuw maken. Maar dat geeft niet, dat is juist leuk! Oh, ook iets om te doen van het weekend. Ik verveel me echt nooit maar dan ook echt niet. Ik zou niet weten hoe dat voelt. Beter hoor!