22. mei, 2019

Twee jaar en 358 dagen zonder Sunshine

Een rustig dagje tussendoor vandaag. Lekker gekeuteld, zoals ik dat noem. Ik had eigenlijk niets wat ik moest doen alleen maar wat ik wilde doen. En dat wist ik niet gelijk. Ik ging het palet van de orchidee maar schoonmaken. Ik heb van die geweldige stay wet palets, van Donna Dewberry. Eerst kon ik er niet mee werken en nu begrijp ik eigenlijk niet waarom niet. Ook zo raar. Ik heb ook nog een hele dure en behoorlijk grote, A3 formaat. Maar eigenlijk is die dus veel te groot. In elk geval voor hier. Ik heb hier echt mijn art corner en dat zegt het al, het is maar een klein hoekje. Ik heb het ondertussen wel helemaal volgebouwd met kastjes en kistjes en laatjes. Zo heb ik toch een totaal atelier aan verfjes en spullen. Alleen echt de ruimte voor een groot doek, zoals de orchidee, dat is is er niet echt.

Daarom viel hij dan ook wel twee keer op mijn tenen, die er blauw van zagen. Ik hou niet van voeten, geen idee waarom, daarom heb ik er geen foto van genomen. Bah. Er is niets mis met de totale schepping hoor, zo bedoel ik het niet. Wij mensen zitten enorm prachtig in elkaar. En die voeten zijn best een groot wonder. Ze dragen je door alles, als het goed is. Of je nou 70 kilo weegt of 170. Natuurlijk hebben ze er dan een stuk meer moeite mee en doen ze zeer maar dat is dan ook weer niet gek. Als je er goed over nadenkt, dan is het eigenlijk heel apart dat je er niet vanaf valt. Twee van die kleine platte dingen op de vloer. Kan je nagaan wat een kracht er eigenlijk wel niet inzit.

Hoe kom ik er weer op? Ik heb daar eerlijk gezegd nog nooit over nagedacht. Ik vind voeten zo lelijk en afstotelijk, dat heb ik altijd al gehad. Ik zou liever iets anders gezien hebben maar geen idee wat dan. En nu ik er net over ging nadenken, verdraaid knap zoals die dingen werken en het evenwicht bewaren. En ze protesteren als het niet goed gaat. Ik kan het weten, ik ben heel licht en heel zwaar geweest en dat heeft wel degelijk effect op je voetsies. Zo noem ik de pootjes van de katten altijd, voetsies. Vind ik ook leuker dan ‘voeten’. Als jij zelf zwaar bent, dan hebben je voeten het ook veel zwaarder natuurlijk. Toch dragen ze je overal heen. Wie doet ze dat na?

Of net zoals bij mij vorig jaar, dat die hielen zo’n ontzettende pijn deden. Dat zijn wel signalen dat je iets niet goed doet. Ik ben dan weer eigenwijs en ik weet het aan het ziek zijn. Maar juist door dat ziek zijn en het niet de deur uitgaan, waar je dus schoenen bij draagt, kreeg ik die pijnscheuten. Want ik kwam de deur niet uit, maandenlang niet. En al die tijd liep ik, zoals altijd, op blote voeten. Maar omdat ik nu continu thuis was en zwaarder was dan ooit, martelde ik ze eigenlijk. En dan gaan ze protesteren. Omdat een vriendin me haar fitflop laarzen stuurde, kwam ik erachter dat dit de enige remedie was om er weer vanaf te komen. Dus heb ik nu een aantal fitflop schoenen en slippers. Ik kan nu weer hele dagen lopen zonder pijn te krijgen. Hielspoor was het geworden en daar kom je moeilijk vanaf.

Bij mij hielpen die Fitflops maar het is bij iedereen anders. Ik had al veel geld uitgegeven aan zooltjes en gympen met een luchthak, weet ik het allemaal. Alleen dat hielp voor geen meter. Gelukkig weet ik het nu wel. Heel af en toe trek ik ‘normale’ schoenen aan maar daar moet ik dan niet de hele dag op moeten lopen. Anders gaat gelijk die hiel weer opspelen. Irritant maar het is nou eenmaal zo. Ook binnen loop ik natuurlijk niet meer op mijn blote voeten. Dat gaat niet meer. Al loop ik alleen van de bank naar de gang, ik voel gelijk de pijn in die hiel weer opkomen. Of dat ooit nog over zal gaan, geen idee. Ik hoop het wel natuurlijk. Alleen op zich niet zo erg, dan moet ik gewoon de Fitflop slippers dragen binnen, dan is er niets aan de hand. Voor hetzelfde geld kom je daar niet achter en blijf je met pijn lopen.

Nou ja, ik wilde het al helemaal niet over voeten, hielspoor en schoenen hebben en dan staat er opeens zo’n lap tekst. Daar moet ik zelf altijd om lachen, hoe kom je erop? Waar ik ook zo om moest lachen, dat was mijn cleanson gisteren, oftewel mijn schoonzoon. Kim had, omdat ze dat zelf zo leuk vond, een stuurovertrek in tijgerprint meegenomen. Toen ik haar thuis had afgezet, heeft ze dat als eerste om het stuur van de auto gedaan. Zelf rijdt ze niet hoor, geen rijbewijs maar ze vond toch dat het ook haar auto was, is ook zo natuurlijk, en dus kwam de hoes om het stuur. Daan kwam uit zijn werk, liep langs de auto en zag het gelijk. Hij kon ook niet wachten en nam een foto ervan en stuurde die naar Kim en hij eiste uitleg.

Later stuurde hij die ook naar de familie app, want hij dacht bijval te krijgen. Hij vond het echt vreselijk en het moet ook heel vervelend zijn om mee te rijden, volgens hem dan. Ik moest zo ontzettend lachen, ik bleef er bijna in! En dan heb je nog van die grappige GIF afbeeldingen, die soms zo treffend zijn. Ik stuurde er eentje van iemand die aan het huilen was van het lachen. Van die minions die dubbel liggen. Ik heb er aardig wat gestuurd, ondertussen dubbel liggend van het lachen. Hij zal ook wel hebben moeten lachen, een beetje als een hoer met liespijn maar goed, het was echt wel grappig.

Hij kan zo lekker mopperen hè, die Daan. Had ze vandaag ook weer toiletpapier met panterprint gevonden. Op een foto dan hoor. Die stuurde ik weer naar Daan, dat Kim dat gekocht had voor op het toilet. Wat hij terugstuurde zorgde weer voor een lachaanval van een half uur. Echt ik kwam niet meer bij! Hij vindt zijn cleanmother vandaag een stuk minder sympathiek, geloof ik. Komt wel weer goed hoor. Voor mijn spierpijn van het lachen weer over is, is dit ook over. Op de foto’s zie je maar een klein beetje van de lol die we hadden. Je had erbij moeten zijn, het was echt hilarisch!

Ondertussen ben ik ook aan het werk geweest op de oude beautycase en een oude naaidoos. Die dingen zagen er vreselijk uit, daar wilde ik niet meer mee werken. Maar nu beginnen ze toch aardig mooi te worden. Van de beautycase weet ik dat het een behoorlijk dure was, van Samsonite. Hij zag er echt niet meer uit maar als ik er straks klaar mee ben, kan ik hem zo verkopen. Dat doe ik niet hoor, hij past hier prima bij de inrichting. Maar het wordt een mooierd, net zoals de naaidoos. Die was wit en was helemaal vergeeld en een soort van vuil dat je er niet af kon krijgen. Gooi er verf overheen, schilder er bloemen op en je hebt weer een bijna nieuwe. Zo doe ik dat. En nu heb ik er lekker nog de tijd voor want ik heb nog wel een lijst maar het schiet al wel op. Alles wat ik voor en bij mezelf nog wilde doen, dat heeft even prioriteit nu.

Alles wat ik voor anderen nog moet maken, komt daarna. Klinkt super egoïstisch maar is juist het tegenovergestelde eigenlijk. Ik ken mezelf. Als ik straks en werk en studeer, dan doe ik eerst altijd alles voor anderen en dan kom ik zelf op de laatste plaats. Dus nu ik tijd heb, ga ik dat even omdraaien. Want ook al heb ik het straks eigenlijk té druk heb, doe ik het voor anderen toch altijd wel. Daar maak ik dan wel tijd voor, voor mezelf niet. Dat weet ik eigenlijk al, vandaar dat ik het nu doe. Dan is dat alvast gedaan. Heb ik dan een klein beetje tijd over, dan steek ik die wel in iets maken voor een ander maar zeker niet om iets voor mezelf te maken. Dat heb ik nu mooi ondervangen, door het te doen als ik nog even tijd teveel heb. Slim hè voor een blonTje. Al ben ik natuurlijk bevooroordeeld, ik vond dat zelf wel.

Zonder weer de grote ramen te moeten zemen heb ik het grote plakkaat van het raam afgekrabd met een verfkrabber, ik kreeg opeens een helder idee. Heldere ramen ook weer daardoor. Goh, echt hoor, die donkere aanzet in mijn haar lijkt zijn werk te doen! Het wordt nog eens wat met me! De voordeur van hierboven is ook voor de helft af. Morgen verder. Ik heb geen zin meer. Even rust, genoeg geschilderd vandaag. Het is alweer bijna tijd om mijn vier harige heerlijkheden van diner te voorzien. En dat vinden ze heel belangrijk. Dan ga ik daarna even lekker douchen voor ik de bank op plof. Lekker! Morgen laat ik de foto’s wel zien van mijn noeste arbeid van vandaag. Die er nu bij staan geven een klein stukje weer van hoe je al twee dagen lang dubbel kunt liggen om een stuurhoes. Echt hoor, ik blijf er maar van grijnzen. Gelukkig heeft mijn cleanson wel het gevoel voor humor als wij in de familie hebben. Logisch want anders had ie eruit gelegen hoor! 🤪