23. mei, 2019

Twee jaar en 359 dagen zonder Sunshine

De totaal ongewenste mijlpaal van drie jaar vermist zijn is voor Sunshine bijna bereikt. Drie jaar alweer bijna, bizar wat lang al. En ik weet er nog elke seconde van, alsof het gisteren is gebeurd. Het hoogtepunt na al een lange periode vol met pijn, wanhoop en verlies. Die voor mij begon in 2014 en nog niet zo heel lang een klein beetje aan het overgaan is. Zoals altijd als je heftige dingen meemaakt, dan wordt je leven daarna nooit meer hetzelfde. Maar in mijn familie volgde het ene grote drama het andere op. Daar hebben we nu nog allemaal last van en tussen 2014 en 2019 hebben we meer dan een paar ‘ervoor en erna periodes’. En dat is heftig geweest maar langzaam en zeker klimmen we uit het zwarte gat.

Vanaf 2014 ging mijn lijf al protesteren met van alles, maar het duurde nog zo’n jaar of drie voordat het me dwong om te luisteren. En geloof me, dan moet je wel. De grootste klappen kwamen toch wel in mei 2016. Eerst dat mijn moeder alvleesklierkanker had, dan weet je het wel. Al wil je dat helemaal niet weten natuurlijk. En ondanks dat je het weet, dat ze misschien zo lang niet meer zal hebben, wil je daar toch niet echt aan. Het komt wel binnen maar toch ook niet. Dat kwam als de klapper der klappen na al zoveel keiharde klappen in de paar jaar ervoor. En vlak voordat mijn moeder die diagnose kreeg, was Sunshine al begonnen met zijn talrijke ontsnappingspogingen. Sinds hij het balkon had ontdekt, ergens in maart, en had gezien en geroken dat er nog meer was dan alleen in huis en binnen zijn, wilde en moest en zou hij weg. Mij elke keer een totale paniekaanval bezorgend, als hij weer eens een poging had ondernomen.

Gisteren kwamen de Facebook herinneringen weer eens langs fietsen. Zo kon ik zien dat ik op 22 mei 2016 schreef: Nog herstellende van de hartaanval die ik gisteren kreeg!!! Ik kom thuis en dacht "ik ga nog lekker even op het balkon zitten met een boek. Zit ik net lekker, zie ik iets in mijn ooghoek, Sunshine dus aan de BUITENKANT van 2 netten op een smal randje balkon.... Hij kan dus elk moment 3 verdiepingen naar beneden storten. Mijn hart zit dus ergens tussen mijn oren terwijl ik, zonder het te laten merken, koortsachtig zoek naar WAAR hij er in Godsnaam uit heeft kunnen komen zodat ik daar kan gaan proberen hem weer terug te lokken. In trance is me dat gelukt al kostte me dat wel twee armen met diepe schrammen!! Wat heeft dat slimme rotzakkie nu gedaan? Hij heeft aan het uiterste randje van de spijlen, waar kippengaas tussen zit, het kippengaas opzij zitten duwen zodat hij er net tussenpaste.

Aan die kant sloot het 1e net niet helemaal aan maar dat maakte niet uit dacht ik, want hij kan toch niet aan die kant komen want er zit kippengaas... Kan je toch niet bedenken dat meneer dat gaat zitten omvouwen op zijn gemakkie???! Gelukkig regent het want het balkon is wederom OFF LIMITS tot ik er een oplossing voor gevonden heb. (dat heb ik nu wel maar moet ik weer gaan zitten boren en het regent nu) Maar goed dat ik geen zwak hart heb want mijn sterke versie had het ook al bijna begeven gisteren! Geef mij nog een paar van die intelligente katten en ik overleef het niet.

Dat was van de dag ervoor maar diezelfde dag schrijf ik, een stukje later: Officieel de 2e hartaanval gehad! Dacht ik de ontsnappingsmogelijkheid te hebben gedicht (Moonlight inspecteert het nog even goed) kruipt Sunshine doodleuk onder het hek en kippengaas door!!!! Ik had hem nog net bij zijn staart! Dus weer met mijn smurf het balkon op in de regen en de tegels eruit gehaald om bij elke tegel het kippengaas aan de tegel te bevestigen... Hoe bedoel je "je moet er wat voor over hebben"....

Oh wat was hij boos op mij! Ik had hem ook pijn gedaan, hij mij ook maar goed. Aan zijn staart had ik hem onder het gaas vandaag getrokken. Hard. Hij probeerde naar me te klauwen en ging tekeer en ik smeet hem zo de keuken in, aan zijn staart. Niet om hem pijn te doen maar gewoon door in pure paniek te raken. Ik vergeet het nooit meer. Oh wat was ik in paniek geweest, alwéér, voor de zoveelste keer die maand. En toen ben ik elk plekje gaan bekijken en vanaf toen was het, voor voorlopig in elk geval, niet mogelijk om nog van dat balkon te ontsnappen. En vanaf dat moment werd Sunshine een beetje depressief. In het begin probeerde hij nog wel wat en werd echt zo boos dat hij dan gefrustreerd gilde, als het niet lukte om weg te komen. Ik wist gewoon echt niet wat ik ermee moest. Als ik beneden had gewoond, dan had ik hem wel buiten kunnen laten. Dat had dan wel gemoeten al vond ik dat niet leuk. Ik zou dat ook nooit echt willen.

Maar hier was zijn instinct gewoon sterker. Moonlight had dit helemaal niet, die vond het fijn lekker veilig binnen te zijn. Maar Sunshine werd een hele andere kat. Sliep veel, keek niet meer gelukkig, speelde niet meer. Tot die noodlottige zondag, noodlottig voor mij maar gelukkig voor hem? Elke seconde weet ik nog, het staat als een niet uit te wissen film op mijn netvlies. En vanaf toen was de ellende compleet. Toen dacht ik echt, ik was daarvan overtuigd, dat hij binnen een paar dagen weer gevonden zou zijn. Dat hij zo geschrokken zou zijn, dat hij voortaan met alle liefde thuis wilde blijven. En nu is die dag dat hij verdween alweer bijna drie jaar geleden en hij is er nog steeds niet.

Daarom hoop ik dat hij er echt gelukkiger door geworden is en blijf ik toch hopen, hoe lang het ook duurt, dat ik ooit hoor waar hij is of was. Dat het goed met hem is gegaan en nog steeds gaat. Dat zal ik altijd blijven doen. Hij is in mijn leven de derde kat al, die ik op zo'n manier kwijt ben geraakt maar hij kwam wel het hardste aan. Gewoon omdat mijn leven daar meer open voor stond dan in de periodes dat de andere twee vermist raakten. Toen was er veel meer aan de hand waardoor ik sneller verder moest. Toch vergeet ik die ook nooit, want ook zij waren zo speciaal voor mij toen, net als Sunshine. Dizzy en Mickey, allebei opeens verdwenen en ik heb er nooit meer iets van gehoord. Alleen die liepen wel gewoon buiten en dan is die kans iets groter. Al had ik er ook nooit op gerekend dat Sunshine zelf de deur open zou krijgen en daarna die rot wet van Murphy ook nog eens in werking kwam. Daarom, Sunshine is drie keer scheepsrecht in de vermiste katten categorie van mij, maar daar hoop ik toch ooit nog iets over of van te horen. Mijn vingers blijf ik ervoor kruisen, ik blijf hopen op zijn thuiskomst!

De vier die ik nu heb, helpen wel om het leed te verzachten hoor maar dit en zoals het ging, het blijft een groot gat. Je kan het niet afsluiten. Toch, voor mijn gevoel begint de zon weer een klein beetje te schijnen. Ik merk dat mijn gevoel voor humor weer continu de kop opsteekt. Dat ben ik nooit helemaal kwijt geraakt hoor maar ik merk nu dat het toch weer een veel grotere rol begint te spelen op dagelijkse basis. En als je dan ziet, dat je katten steeds proberen hun speeltjes te voeren, dan kan je daar helemaal dubbel om liggen. En als er drie katten naast je op de trap zitten, omdat jij de voordeur aan het beschilderen bent, dan is dat ook grappig. Vooral als ze elkaar van de treden meppen. Ach ja, een beetje slapstick humor kan nooit kwaad.

Gisteren kreeg ik eindelijk bericht van Zooplus. De pompjes voor mijn fonteintje zijn er weer. Hé hé, die zijn al vanaf vorige zomer niet meer te koop! Nergens hoor, niet alleen bij Zooplus. En erger nog, bij Zooplus zijn ze net zes euro en verder overal rond de twintig euro. Vandaar dat ik er ook maar gelijk drie besteld heb. Zaterdag komt alles aan en dan snel het pompje vervangen. De oude pompt maar net het water over het randje, zodat het nog net gaat maar lang zal dit niet meer duren. Hij is op sterven na dood, de pomp. Hij zal het vast nog wel redden tot zaterdag en anders staat de grote drinkbak van Moonlight er. Dan drinken ze daar maar uit, net als Moonlight. Dat doen ze toch ook wel hoor, tussendoor.

De voordeur is klaar. Niet iedereen zal het mooi vinden, maar het past perfect bij mij en ík vind het mooi. Daar gaat het om. Morgen een pot damp-kleur gaan bijhalen, zodat ik dat kleine stukje op de gang kan bijwerken. En dan is het misschien ook nog genoeg voor het keuken plafond. Daar moet ik ook echt wat mee gaan doen. Dat is zo’n aluminium plafond of zoiets, soort schrootjes. Ik kreeg het al niet wit meer toen ik hier kwam wonen en ondertussen is het een beetje donkergeel aan het worden. Ik heb er nooit iets mee gedaan, buiten schoonmaken dan, omdat ik niet wist wat. Maar nu ben ik het zo beu, ik doe er gewoon een laag muurverf op, als dat tenminste pakt erop. Eerst goed vetvrij maken, dan een klein stukje proberen. Zo ja, dan gaat het hele plafond over tot een dampkleurtje. Maar dat is voor het weekend een leuk klusje. Morgen en vandaag genoeg te doen en lekker naar buiten. Want het wordt mooi weer en dat is in het weekend alweer over. Genieten nog even dan maar...