25. mei, 2019

Twee jaar en 361 dagen zonder Sunshine

Vandaag een off day, om het zo maar te noemen. Ik was heel wat van plan maar er kwam weinig van terecht. Geen puf of geen zin of allebei wel eigenlijk. Ik heb veel gedaan de afgelopen week en ik wil altijd veel te snel veel te veel. Maar nu heb ik een lijf dat me gewoon afremt en dat vind ik eigenlijk wel prettig. Zelf heb ik dat niet zo in me maar tegenwoordig heb ik dan opeens zo’n dag dat het gewoon niet gaat. Dat is het teken, uitrusten vandaag. Daar valt niet over te discussiëren verder want al zou ik willen, het gaat gewoon niet.

Niet dat ik niks gedaan heb hoor. Ik heb een beetje opgeruimd en ik kreeg twee grote dozen binnen van Zooplus. Een nieuwe postbode, die moet ik weer opvoeden. Hopelijk alleen voor de vakantieperiode, anders staat hem nog wat te wachten. Hij zegt door de intercom dat hij twee grote dozen van Zooplus voor me heeft. Uit mezelf ga ik al naar beneden met mijn sleutels om hem te helpen. Mazzel dat het twee dozen zijn want hij zet de tweede, kleinere neer en zegt gedag. Ik vraag of hij me even wil helpen dan met de tweede en hij zegt, ik pak de grote dan wel. Als het maar één doos was geweest dan was hij wel al de deur uit geweest, de uitgekookte. En zo aardig was het niet om de grootste doos te pakken. Hij wist natuurlijk dondersgoed dat dit de lichtste doos was.

Daar kwam ik boven pas achter. Wat een lummel zeg! Daar hou ik niet van, dat is zo’n kantjes eraf loper. Zo gedraagt hij zich in elk geval wel. Gelukkig zijn de meesten hier wel anders en hier zal hij ook anders worden, daar komt hij nog wel achter. Ik kom hem verdorie nog helpen. Anders mag hij het voortaan helemaal in zijn uppie doen en er komen wel eens meer tegelijk en nog zwaarder ook. Zo, die ergernis ben ik weer kwijt. Lekker hoor, dat van je afschrijven. Die dozen uitpakken en alles wegzetten en zorgen dat de dozen weer uit elkaar gehaald op de gang staan, dat is ook al werken. Vooral met katten die overal aan willen ruiken en in dozen klimmen. Ik laat ze er ook altijd eerst mee spelen, dat vinden ze veel te leuk. Pas als ze allemaal weer wat anders zijn gaan doen, haal ik ze uit elkaar en zet ik ze voor de deur. Die neem ik wel weer mee als ik naar beneden moet.

Daarna ben ik het keukenplafond gaan soppen. Het is vetvrij, vanavond eet ik een salade dus morgen is het echt nog wel vetvrij. Misschien ga ik dan kijken of de muurverf pakt. Vandaag heb ik geen zin meer. Ik had ook nog willen stofzuigen en zo maar ook daar heb ik geen zin in. Ik heb vanmorgen weer 2,5 liter Damp gehaald, het kleurtje muurverf. Dat heb ik als eerste gedaan nadat ik was aangekleed. Dan is het meestal nog niet zo druk in de Praxis maar voor het vroege uur vond ik er zat mensen lopen. Ik was wel zo weer thuis, meer had ik niet nodig.

Daarna ben ik lekker rustig aan de koffie gegaan en heb ik zitten lezen. Ik was heel laat gaan slapen en toch vroeg wakker. Een nieuwe serie op Netflix is schuldig daaraan, goed verhaal, dan wil ik weten hoe het zit. Maar om half één vielen mijn luiken steeds dicht, toen heb ik het maar uitgezet. Ik ben op de helft van ‘What if’. Interessant verhaal waarbij je wilt weten wat er nou achter zit. Knap vind ik dat altijd, als je zo’n verhaal kunt verzinnen. Dat zou ik volgens mij niet kunnen, al heb ik het nog nooit geprobeerd. Misschien verras ik mezelf nog een keertje, zeg nooit nooit en vermijd altijd altijd.

Ik zit te verrekken van de slaap, dus ik ga er een heel kort blogje van maken en dan lekker even banken en misschien wel een dutje doen. Ik heb net zitten schilderen, mijn naaidoos en beautycase zijn ook af. Twee van de vier brillenkokers zijn af. Eentje helemaal en de tweede moet nog in de lak ter bescherming. Alles staat op de foto. Dan nog nummers drie en vier van de brillenkokers maken van de week en dan kunnen ze opgestuurd worden. Dat zal van de week komen. Morgen de boel doen en als ik puf heb het keukenplafond. Dat staat nog niet vast, dat zie ik wel. Ik zal niet zo laat naar bed gaan want ik heb daar last van blijkbaar. Al heb ik natuurlijk ook de hele week al veel gedaan. Vroeger was ik echt een nachtmens maar dat is sinds mijn ziekte totaal omgedraaid.

Het is even wennen maar eerlijk gezegd vind ik een ochtendmens zijn stukken beter bevallen. Je hebt echt veel meer aan je dag als je vroeg opstaat. Ik vind het in elk geval heerlijk om er vroeg uit te zijn en al voor de middag het meeste gedaan te hebben. Als je me dat tien jaar geleden verteld had, dat ik dat fijn zou vinden, dan had ik je echt hard uitgelachen. Voor twee uur ’s nachts lag ik er niet in, sliep een uurtje of drie als ik moest werken met een vroege dienst. Dat kon ik allemaal hebben. Als ik avonddiensten had en pas om twaalf uur of één uur ’s nachts klaar was, dan ging ik niet voor vijven naar bed. Ik moet er niet aan denken nu! Eerlijk gezegd zou ik het niet eens meer kunnen. Het was al langzaam aan gedraaid naar dag mens maar sinds ik ziek ben geweest  is dat anders geworden.

Ik moest toen van de therapeut op verplichte uren naar bed moest en ook in de middag moest slapen, is er iets gebeurd. Nu ben ik een totaal ochtendmens en word uit mezelf al rond half zeven wakker meestal, soms iets later en soms iets vroeger. Twintig jaar geleden vond ik tien uur ’s morgens al te vroeg, maar dat krijg je als je een café draaiend houdt. Maar ik vind dit toch wel veel fijner, veel productiever en het voelt stukken gezonder. Maar echt, toen lukte dat me niet, voor geen meter. Maar nu kan ik dus blijkbaar niet meer laat naar mijn bed, dan ben ik de volgende dag geradbraakt. Niet meer doen.

Het is nu alweer bijna etenstijd, van dat dutje komt ook niets meer. Al zal ik straks vast zitten te knikkebollen op de bank. De cits liggen heerlijk te slapen, zowaar geen zeurende Rainbow op mijn toetsenbord. Gisteren deden ze me toch raar allemaal! Het is dat ik nergens bang voor ben want anders had ik een griezelige avond gehad. Het was snoepietijd en iedereen weet wel hoe belangrijk dat voor ze is. Ik heb ze net allemaal gegeven maar op dat moment springen ze allemaal op en gaan, op hun hoede, met dikke staarten en heel voorzichtig, naar de keuken staan te kijken. Sluipend om mij heen, onder de bank ging Rainbow zelfs. Skylar sloop richting keukendeur en de snoepjes waren totaal vergeten.

Nou, dat is nog nooit gebeurd! Rainbow die zijn snoepjes laat voor wat het is? Telkens kwamen ze dan weer terug, begonnen aan de snoepjes. Dan herhaalde het hele gebeuren zich weer. Ik ben nog opgestaan en ben gaan kijken, tot op het balkon toe want die deur stond open. Niets maar dan ook niets te zien. Ik heb echt geen idee maar ze waren allemaal van slag. Ze hebben allemaal snoepjes laten liggen en omdat het donker werd, gingen ze allemaal slapen. Ik weet nog steeds niet wat er gebeurd is en ik zal er ook niet achter komen. Voor mij was er niets bijzonders te zien of te horen maar voor hen wel degelijk. Nou ja, het zal wel. De snoepjes zijn toch opgegeten later, Rainbow kwam voorzichtig, doet hij altijd, de route af waar alles stond. Hij had mazzel, hij vond dit keer veel. Hopelijk straks weer een ‘normale’ snoepietijd. Die van gisteren vond ik niet zo heel leuk. Wat ik al zei, ik ben voor de duvel niet bang, maar vreemd was het wel. Rare kattenkoppies!