26. mei, 2019

Twee jaar en 362 dagen zonder Sunshine

Als de cits vrijdag al raar deden bij het krijgen van hun snoepjes, zo deden ze gisteravond nog gekker! Ik heb echt geen idee wat er aan de hand is. Er lijkt niet echt wat mis te zijn met geen van vieren. Maar toch ging het gisteren weer net zo raar. Eigenlijk begint het al voor ze de snoepjes krijgen. Het tijdstip dat ze snoepjes krijgen is in de zomer zo rond negen uur in de avond. In de winter een uurtje vroeger. Dan gaan ze al dik een uur van te voren zorgen dat ze in mijn gezichtsveld komen te zitten. Soms alleen Rainbow maar het kan tot alle vier. En allemaal recht voor mijn neus zodat tv kijken een soort van onmogelijk wordt.

Dat is altijd al zo geweest behalve deze laatste twee dagen dan. Om half tien werd ik zelfs een beetje ongerust. Geen kat te bekennen en dan bedoel ik ook wel letterlijk geen kat. Nou ja, zelfs geen Rainbow? Dat kan toch niet?! Ik riep dan maar, voor het eerst echt uit mezelf, dat het snoepie tijd was. Niks. Oh dit is niet goed hoor, dit kan toch zeker niet?! Rainbow! Snoepietijd! En ja hoor, ik hoor een bons boven, er springt iemand uit de krabpaal, en Rainbow komt eraan getrippeld. Maar geen Skylar. Die zijn gek geworden hoor, wat is er nou toch? Ik ga maar zitten en pak de snoepjes en de bakjes. Rainbow is wel hevig enthousiast maar toch niet zo als anders.

Ik roep Skylar nog een keertje en er gebeurt niet direct iets. Even later, als Rainbow net aan zijn snoepjes wil beginnen, komt Skylar toch ook de trap af. Goh toch wel? Maar omdat Skylar eraan komt en Rainbow niet weet wie het is, vliegt hij met een hele dikke staart onder de bank. Daardoor komt Skylar ook niet gelijk naar zijn snoep en loopt hij ook overdreven voorzichtig en een soort van zijwaarts de kamer in. Hij wil wel snoepjes maar toch ook weer niet. Wéér gaan ze alle vier richting balkon zitten loeren. Aurora gaat naar boven zelfs en al haar snoepjes lagen er nog. Ik ben er zelf naartoe gegaan en heb eventuele astralen aangesproken dat ze mijn katten met rust moeten laten. Maar toch hing er weer gelijk zo’n rare gespannen sfeer, zoals dat op vrijdag ook het geval was. Ik heb geen idee wat er aan de hand is en ik ben erg benieuwd hoe het vanavond zal gaan.

Ze hebben zichzelf ermee hoor want ik heb geen idee hoe ik dit kan veranderen voor ze. Dat de kleintjes de hele avond boven liggen is ook al niet zoals anders. Nu ligt Skylar heerlijk buiten te slapen, bovenop het kattenhuisje. Rainbow komt af en toe aandacht halen. Het is bijna lunchtijd en dat wil hij toch ook even laten weten. Die komt zo nog wel een keertje, als het wat dichter bij twee uur is. Rond die tijd krijgt hij altijd een soepje, als brokjes compensatie. En dan zijn ze allemaal weer even rustig tot etenstijd rond zessen. Het zijn echte gewoontediertjes, deze vier. Al blijken ze soms ook de hele boel om te gooien. Maakt mij niet uit, alleen wil ik wel graag weten waar het aan ligt.

Er hing al zo’n vreemde energie in heel Spangen gisteren. Voetbal. Daar heb ik toch al zo’n hekel aan. Gewoon omdat vroeger daar alles voor moest wijken. En omdat er maar één televisie was, moest ik altijd het onderspit delven. Dat begintunetje van de NOS van het sportprogramma, daar gaan nog steeds mijn haren van overeind staan. En dan ga je vlak achter het Spartastadion wonen. Ja, wist ik veel. Daar had ik nooit over nagedacht, dat je daar last van zou hebben, als je hier woont. De eerste keer dat ik vast kwam te zitten, met mijn fiets nog wel, in de mensenmassa die naar het stadion aan het zwermen was, weet ik nog goed. Ik was totaal verbaasd. Waar kwamen die mensen allemaal vandaan? Later viel mijn kwartje natuurlijk wel.

En als je dan eindelijk een auto hebt en je komt doodmoe thuis en je moet zowat in de volgende wijk parkeren, dan word je daar echt niet vrolijk van. Gisteren begon het al met knallen van vuurwerk en een samenzang van een koortje opgefokte mannen. Dat klinkt agressief en grof en ik vind dat een rotgehoor. Al zingen ze ‘hand in hand kameraden’, hoepel lekker op! Joelen en gillen ervoor en erna. En als er dan gescoord wordt, dan tilt het juichen, in het stadion een flink aantal straten verderop, het dak er bijna af. En dat hoor ik tot hier en ik voel die energie ervan door me heen stromen. Wat ik al zei, ik vind het geen fijne energie dus dit is ook niet fijn. Na afloop weer flink knallend vuurwerk en het duurde lang voordat de rust weerkeerde hier in Spangen. Voor mij hoeft dat dus echt niet.

Had dit vrijdag gebeurd, dan had ik het rare gedrag van de cits hieraan geweten. Maar dat was niet zo en hun gedrag was hetzelfde als vrijdag zonder opgefokte supporters. Nou ja, vanavond maar weer kijken. Scheelt mij een hoop dure snoepjes hoor, als het zo blijft. Ze moeten het zelf maar weten. Ik kan er niks mee verder. Waar ik wel wat mee kan is het kleed bij de bank. Dat heb ik namelijk opgerold en weggehaald. Jeetje zeg, wat is dat zwaar! Twee bij twee meter is het maar het voelde alsof het een ton woog. Eerst even goed gestofzuigd en mijn schouder uit de kom zowat door het onder de hoekpootjes van de bank vandaag te trekken. Dat was pittig, het oprollen zeker.

Nu ligt het op de trap en moet ik het naar boven, naar zolder zien te krijgen. Hm. Kijken of ik dat straks even voor elkaar kan krijgen. Ik heb het met tape vastgemaakt, dus het neemt niet veel plek in op het moment. Gewoon een lange rol die ik zo neer kan gooien. Wat ik niet had verwacht is dat het gelijk weer een stuk lichter is daar bij de bank. Het licht van het raam wordt nu namelijk weerkaatst door de glimmende vloer, die nu weer te zien is. Logisch wel maar niet bij nagedacht. Ik was het kleed gewoon even beu. Het is aan de ene kant wel prettig als je de kruimeltjes niet zien en zo. Maar aan de andere kant, met al dat haar hier, vier katten heb je zo een laagje van liggen, dat gaat er ook inzitten. En je krijgt het er echt niet goed uit, ook al heb je een Dyson. Dan pakken we de kruimeldief wel als het nodig is. Er wordt toch altijd om de dag gestofzuigd, dus dat kan geen kwaad verder. We gaan de zomer in, voor warmere voetsies hoeft het ook niet. Weg ermee, weer een stofnest minder en de tafel rijdt opeens een stuk soepeler. Ook handiger om eronder schoon te maken.

Vandaag ga ik ook nog niet aan de keuken beginnen. Ik moet dat gewoon door de weeks doen en zorgen dat ik het weekend kan uitrusten of ontspannen. Kijk, dat stofzuigen en dweilen, dat is zo gebeurd. Dat kan je gewoon even doen in het weekend. Ik kan pas lekker ontspannen als alles lekker schoon is. Maar een lastig plafond met hindernissen? Dat doe je maar lekker door de week, nu dat nog kan. Lijkt me ook veel logischer, anders heb ik door de weeks niets te doen, nu nog dan. Morgen eerst maar weer eens vier sollicitaties voorbereiden. Die kan ik er dan dinsdag uitgooien, dan is die plicht ook weer voldaan. Misschien kan ik dinsdag dat plafonnetje eens opknappen. We zien wel. Vandaag ga ik eens verder niets doen, alleen een klein boodschapje en dat kleed naar boven. De rest is toch al gedaan. En dan is het weekend al helaas weer bijna voorbij. Op naar een nieuwe week!