27. mei, 2019

Twee jaar en 363 dagen zonder Sunshine

Een eenzame klaproos begon haar leventje midden op een stenen stoep. Ze wist zelf niet hoe ze er terecht was gekomen. Toen ze eenmaal helemaal uit de knop was, probeerde ze om zich heen te kijken of er nog meer klaprozen waren. Nee, helemaal niets, zij was de enige in de hele buurt. Ze vroeg zich af waarom ze daar tot bloei was gekomen. Ze voelde zich ook een beetje eenzaam en vroeg zich af wat haar doel was in dit leven. In de middag stond ze volop in de zon en daar genoot ze erg van. Dat was heerlijk maar verder voelde ze zich toch heel erg alleen. Ze leefde voor het momentje in de stralende zon.

Mensen genoeg die zo langs haar heen liepen. Ze zagen haar niet eens. Tot opeens één van die mensen haar wel zag en zich naar haar toe boog. Ze liet zich van haar allermooiste kant zien, blij met de belangstelling. Het blonde vrouwtje was verrukt en vond haar prachtig. Dit vertelde ze haar ook. Wacht, zei ze, ik ga iets halen en weg was ze weer. Een beetje teleurgesteld door dit korte momentje van liefde, liet ze bijna haar mooie rode kopje hangen. Opeens was het vrouwtje weer terug en ze had iets bij zich. Het was een telefoon waar je ook foto’s mee kon nemen. Het vrouwtje vond haar zo mooi en zo bijzonder, vertelde ze haar. Helemaal alleen over van een hele familie klaprozen is ze overgebleven. Van de gemeente hadden ze het vorige jaar alle andere klaprozen weggemaaid en de grond was vervangen zodat er geen andere klaprozen meer kwamen.

Dat vertelde het vrouwtje haar. Ze ging een foto van haar nemen, zodat ze aan de hele wereld kon laten zien hoe bijzonder zij wel niet was, dat ze zomaar tussen al dat steen tot leven was gekomen. Zij was de enige nog die over was van een overvloed aan klaprozen en ze was prachtig! Het vrouwtje bedankte haar voor haar schoonheid tussen al het steen en ze zou de foto aan andere mensen laten zien. ‘Weet dat je schoonheid gewaardeerd was’, drukte ze haar op het hart, ‘ik vind je prachtig!’ Het klaproosje voelde direct dat dit haar doel was geweest in dit korte leventje. Ze had voor dit vrouwtje haar schoonheid kunnen tonen en dat het zo gewaardeerd werd, was voldoende. Tevreden en met het gevoel een doel te hebben gehad, genoot ze die middag weer van haar beurt in de zon. Ze bleef de liefde en waardering van het vrouwtje voelen. Het was voldoende om zich groots te voelen. Het was haar reden om te leven.

Dat kwam zomaar bij me boven toen ik het bloempje zo zag staan. Ik ben speciaal naar boven gelopen om mijn gsm te halen, zodat ik een foto van haar kon nemen. Een paar jaar terug stond het hier vol met klaproosjes, mijn lievelingsbloem. Helaas is dat nu niet meer zo, daarom was die ene zo bijzonder. Dat moet je even delen natuurlijk, met de rest van de wereld. Leven kan overal, onder alle omstandigheden en het is nooit voor niets. Er is altijd een reden en een doel. Die zal je niet altijd direct in de gaten hebben maar er komt een tijd, dat je dat allemaal duidelijk wordt gemaakt. Dat geldt voor elk leven, niet alleen voor eenzame klaproosjes.

Kim was van het weekend even bij Dré en Angel en daar was de mama van Skylar en Rainbow ook. Ze stuurde me een filmpje van de lieve Lola, om te laten zien wat zij zelf zag. Zoals Rainbow loopt en aandacht vraagt, is precies als zijn moeders manier. Zo schattig! Ja, Rainbow lijkt op zijn mama en dat is ook zo’n liefje. Ze doen wel heel erg hetzelfde qua lopen en kopjes geven. Alleen geeft zijn mama niet high koppies, Rainbow wel. Als je hem wilt aaien dan kopstoot hij zo omhoog, zo grappig altijd. Een high koppie noem ik dat altijd. Ze zijn ook allemaal zo lief, ze hebben allemaal wel iets bijzonders.

Zo lagen Skylar en Moonlight net heerlijk bij elkaar. Ik had wel even tussenbeide moeten komen. Moonlight kan nogal sikkeneurig reageren, jankert. Omdat hij vond dat Skylar teveel plek innam, ging hij flink janken en wilde bijten. Dan doe ik mijn hand ertussen en zeg dat hij niet zo chagrijnig moet doen. Meestal blijft hij dan rustig liggen, nu ook. Skylar vindt dat heerlijk zo lekker samen liggen. Volgens mij is hij daar de enige in. Heel af en toe, zoals daarnet, laat Moonlight het dan toch even toe. Daar moet je dan ook snel even een fotootje van nemen. Het kan wel weer even duren voor ze weer eens een keertje zo lekker gaan liggen bij elkaar.

Ik doe nog elke dag die taaltest en rekentest. Kreeg ik opeens eentje, bij de makkelijkste versie geloof ik, waar ik om moest lachen. De …… poes is gelukkig weer thuis, stond er. Weggelopen was het woord dat moest worden ingevuld. Zou het Universum me iets willen zeggen, of is ze me juist aan het plagen? Over twee dagen is het exact drie jaar geleden dan Sunshine er vandoor ging. Niet te bevatten, vind ik dat. Want ik denk er nog elke dag aan en het lijkt nog zo kort geleden. Raar hoe zulke dingen werken.

Net als met mijn moeder. Het lijkt veel en veel langer geleden dat ik haar voor het laatst gezien en gesproken heb. Dat is dus weer precies andersom. Raar, tijd is relatief en daar zijn dit soort dingen toch echt wel het bewijs van. Net zoals iets wat leuk is voorbij lijkt te vliegen en dingen die lastig zijn eeuwig lijken te duren. Het is maar net hoe je het ervaart. Daar heeft de echte tijd die ertussen zit helemaal niets mee te maken. Het is gewoon zoals je het voelt. En dat is eigenlijk het belangrijkste wat er is, voelen. Daarom is alles voor iedere persoon weer anders, omdat ze het anders voelen en daardoor ook anders beleven.

Daarom zoekt soort inderdaad soort. Dan beleef je dingen op een gelijkwaardige manier en dat kan je dan beter delen. Zo is verdriet en pijn ook niet te meten. Wat voor mij een 2 krijgt, op een schaal van 1 tot 10, is voor een ander een 8. Ook al is het dezelfde verwonding of gebeurtenis, het voelt voor een ieder weer totaal anders. En daar kan je zelf niet veel aan doen. Ja, hoe meer je meemaakt, hoe sterker je wordt, dat wel. Dat kan bij pijn prettig zijn maar je kan ook iets dieper voelen of beleven dan een ander, als het gebeurtenissen betreft.

Zoals mijn diepe wanhoop en paniek, toen Sunshine wegliep. Voor iemand die niet van dieren houdt, is dat niet te bevatten. Het is toch maar een kat? Waar maak je je nou druk om? Tja. Dat kan je dan zo’n iemand niet uitleggen, die voelen dat niet. Nou ben ik sowieso al geen vrienden met mensen die niet van dieren houden. Daar ontbreekt dan veel te veel gevoel bij. Leren houden van, dat begint bij dieren. Als iemand niet van dieren houdt, dan is die afstemming wel erg laag. Dat is niet oordelen, dat zijn gewoon feiten.

En daar hou ik dan een beetje afstand van, gewoon beter, daar kan ik nooit mee op ene lijn zitten. En daarom zoek soort soort, dat heeft niets met ras of kleur te maken want we zijn allemaal één, waar je ook vandaan komt. Alleen heeft het wel te maken met hoe ver je bent op je evolutionaire pad en dan kan je nou eenmaal beter opschieten met de mensen die bij in je buurt lopen, waar die dan ook vandaan komen. Mensen die mij een rare vinden, omdat ik lyrisch kan worden van zo’n eenzaam klaproosje, die kan je dat toch niet uitleggen. Die moeten dat zelf eerst kunnen voelen. That’s life.