29. mei, 2019

Drie jaar zonder Sunshine

Vandaag is het exact drie jaar geleden dat Sunshine ontsnapte. Ik had natuurlijk de hele dag sip kunnen zitten zijn maar dat is niet de bedoeling. Ja, ik mis hem nog steeds heel erg. Zelfs Moonlight mist hem nog steeds want dat kan ik aan bepaalde dingen merken. Ja, het slijt iets, het scherpe is eraf, de wanhoop is er niet meer en de paniek. Alle eerste keren waar je bij een kitten, want hij was nog geen tien maanden toen, aan moet denken hoe bang hij moet zijn, die zijn er niet meer ondertussen. Zoals de eerste keer dat het zo onweerde. Ik zat toen zo hard te huilen op de bank dat Moonlight er ook van slag door was. Ik wist het en voelde gewoon de angst van Sunshine. De eerste oud en nieuw, al dat vuurwerk, is hij veilig. Zo zijn er nog honderden dingen op te noemen die me elke keer weer bijna braken.

Maar op een gegeven moment is alles al een keer gebeurd en dan is er echt wel meer dan een jaar voorbij. Ondertussen heb je al veel dingen los moeten laten want je moet meekomen in de maatschappij. Er gaat niemand op jou zitten wachten omdat jij je kat moet zoeken of het erg vindt dat jij daar ziek van bent. Moonlight en ik hadden samen verdriet en als ik eens thuis was, zaten we verdrietig samen op de bank. Gedeelde smart is halve smart. Daarom is mijn band met Moonlight zo onnoemelijk diep. Soms kijken we elkaar aan en dan zeggen we van binnen, jij en ik, wij delen pijn, wij delen hetzelfde verdriet. En ja, dat verbindt.

Het bange bolletje wit, wat Aurora toen was, is onze redding geweest. Zij was er zo erg aan toe, dat eiste alle aandacht van zowel Moonlight als van mij. Dat heeft ons er wel doorheen gesleept en daardoor hebben wij samen haar er ook doorheen kunnen slepen. En toen twee jaar geleden Rainbow en Skylar erbij kwamen, was dat ook niet voor niets. Pas toen ik ziek werd kwam ik erachter waarom. Ze brachten vreugde in mijn leven, daar waar het niet meer leek te zijn. Zonder hen was ik nog lang niet zover geweest als ik nu ben. En daar ben ik ze heel dankbaar voor. Zonder hen was ik veel verder weggezakt in de ellende van toen. Zij gaven me kracht, ze hadden me nodig en ze gaven me plezier. Iets mooiers kan je niet krijgen eigenlijk.

Voor Sunshine hoop ik alleen dat hij nog steeds alive and kicking is. Dat hij gevonden heeft waar hij zo ontzettend naar op zoek was toen. Hij moest en zou naar buiten. Piece of cake als je beneden woont maar bij drie hoog achter niet te doen. En dus heeft hij al zijn intelligentie en creativiteit gebruikt om weg te komen. En het is hem gelukt. Hij moest gewoon de wijde wereld in, alles verkennen. Ik hoop ooit nog te weten hoe of wat, zodat ik het af kan sluiten. Maar meer nog dan dat, hoop ik dat die stap, het weglopen, hem gelukkig heeft gemaakt. Want dat is wat liefde is, je wil het object van je grote liefde graag gelukkig zien. En als het echte liefde is, dan is dat zelfs als het wil zeggen dat jij er dan ongelukkig van wordt. Zelfs dan wil je dat de ander gelukkig wordt. En zo is het met mij en Sunshine ook. Ik hoop het met heel mijn hart, dat hij heeft wat hij wilde.

En om een beetje te worden afgeleid, ben ik vandaag met Kim naar een vriendin geweest. Voor de gelegenheid had ik weer eens lenzen ingedaan maar eh, dat vind ik toch echt wel minder worden nu. Ja, het is heel fijn als je lekker scherp kan zien. Alleen, sinds ik een ouwe muts ben, kan ik dan niet meer van dichtbij zien. En in het gsm tijdperk is dat erg onhandig. Niet alleen daarmee hoor maar dat is er wel een groot deel van. Het scheelt wel dat je dan niet met je bril op je smurf moet lopen maar toch, het super kippig worden, dat daarbij lijkt te horen, vind ik dan weer niks. Nu moest ik weer of een leesbril bij de hand hebben, of gewoon weinig zien van dichtbij. Ik weet niet of ik dat nog eens zal doen, die lenzen in. Ik ben blij dat ik ze nu uit heb, anders had ik dit ook niet eens kunnen typen.

Vanmorgen Kim opgehaald en dan een stukje rijden. Bij Sonja koffie gedronken en daarna naar de Kraaijenberg gereden. Dat is een prachtig natuurgebied vlakbij waar zij woont. Al vind ik haar huisje bijna net zo leuk om te blijven, vooral op haar terras is het zo geweldig leuk. We hadden vorig jaar al gezegd dat ik samen met Kim een keertje daar naar de wilde orchideeën zou komen kijken. En dat hebben we bij deze dan ook gedaan. Ik begrijp waarom ze daar zo vaak is. Als ik daar zou wonen dan zou ik er ook zo vaak mogelijk naartoe gaan, denk ik. Wat mooi is het daar zeg!

De vogeltjes zingen het hoogste lied en de kikkers spring om je benen van de ene kant naar de andere kant. Vlindertjes fladderen om je heen, de koekoek roept in de verte. Alleen dat geluid al wordt je rustig van. Bijtjes, torretjes, libellen, van alles tegelijk vind je er. Kim heeft er ook van genoten en die nam overal foto’s van. We zijn naar de vogelhut gelopen en daarna weer terug. We hadden pech want er lopen paarden rond en die had ik heel graag gezien. Die komen met je knuffelen en als ik iets fijns vind, dan is het wel knuffelen met paarden. Heerlijk is dat! Helaas, geen paarden te zien. Vorig jaar wilde ik ook zo graag, maar toen kon ik nog geen tien meter lopen zonder pijn. Nu was het heerlijk en ook een mooi teken van hoe ver ik gekomen ben. Het komt vast nog eens goed met me. 

Toen we er heen gingen was het fris maar zodra we er aan kwamen was het echt zalig! En op de terugweg had ik het ronduit warm. Goh, dat is lekker. Het was al zo lang geleden, ik was al bijna vergeten hoe lekker dat is, als het weer zo mooi is. Lekker is het dan om zo’n stuk te lopen midden in de natuur. Toen zijn we weer naar Sonja’s geweldige terras gegaan en genoten van Toontje de kat. En we hebben heerlijk gegeten, heerlijke soep en vers gebakken stokbrood erbij. Echt een zalig soepje was het. Kim is toch al zo gek op soep, die zat te genieten. Uiteindelijk kwam Smoutje ons toch ook even begroeten, zelfs Rooike durfde even een blik te werpen op ons. Maar Mozes en Janske hebben we niet gezien, die zijn net als die gekke Aurora en Moonlight van mij. Is er visite, dan zijn wij er niet, hebben die als motto.

Iets later dan gepland zijn we weer weg gegaan. Het was echt een leuk dagje, gezellig bij gekletst en Sonja’s vader ook nog even gezien. Toon een overdosis aan kroeltjes gegeven en toen zijn we weer richting Rotterdam gegaan. Wij hebben ook mooie stukjes natuur maar toch, niet zo mooi als daar hoor. Gelukkig hebben we niet in de file gezeten. Om Kim af te zetten had ik eigenlijk een afslag verder moeten rijden maar ik ben er eentje eerder afgegaan. Anders had ik precies in de file voor het Kleinpolderplein gekomen en die heb ik nu lekker vermeden. Gewoon de Spaanse Polder door, gaat stukken sneller. Mijn cits waren heel blij dat ik er weer was. Gelukkig waren nu wel allebei de op een timer werkende voerbakjes open gegaan. Dus ze hebben lekker kunnen lunchen. Nu lopen ze ook maar om me heen te draaien. Even plaatsen dit, dan zij eten en ik banken met een bakkie koffie. Lekker nagenieten van een leuk dagje.