31. mei, 2019

Drie jaar en 2 dagen zonder Sunshine

Vandaag heb ik het door mij meest gehate klusje dan maar geklaard. Het omruilen van winter- en zomergoed. Dat moest nu wel, ik heb alleen maar truien en wintergoed voor het grijpen en het wordt 30 graden zondag. Ik weet ook weer waarom ik er zo’n hekel aan heb, dat zomer en winter gedoe. Ik ben gewoon al mijn korte leggings kwijt. Ik heb er veel en er zitten ook veel nieuwe bij. Van die fietsbroek hoogte zeg maar, lekker voor de zomer. Ik had ze in alle kleuren, aantal zwarte en sportversies. Maar ik ben ze niet tegen gekomen. Ik heb echt elke doos door mijn handen laten gaan. Je komt altijd van alles tegen waarvan je niet meer wist dat je het had. Dat ook, en dat is leuk. Maar nadat ik alles had gehad en ik in de kast keek, zag ik alleen maar drie witte en ene beige. Waar de rode, roze, paarse, mint, blauw, donkerblauw, turquoise zijn, en ik had zelfs nog meer kleuren, ik heb echt geen idee. Ik heb niet weg gegooid, ik ben het ook via de zolder opruimen niet tegen gekomen.

Ik zie het zo zitten, in een doos. Zoals het al jaren zat. Ik heb geen hele dozen weggekiept. Ik weet het gewoon niet meer hoor. Toen ben ik toch nog maar voor de zekerheid door alle dozen gegaan. Zelfs die waarvan ik wist dat ik ze al gehad had. Niet zo raar, dat wist ik eigenlijk van allemaal wel. Vroeger had ik nog opschriften op die dozen, maar dan zoek je je helemaal een ongeluk. Nu doe ik gewoon bij het wisselen van de seizoenen, alles eruit halen per doos, kijken wat ik wil dragen en wat weg kan. Een deel in de was bij stoffigheid of verkleuring. En dat wat uit de kasten of van de hangers kan, dat gaat er dan in. Doosje vol? Pakken we de volgende en herhalen we dat totdat het gewenste seizoen weer in de kast ligt en aan de hangers hangt.

Daar kán toch niks mis mee gaan? Dat zou je wel denken ja maar toch heb ik nu die leggings allemaal niet. En dat is dan precies zo’n dingetje waar ik van kan flippen. En zo’n twintig jaar geleden had ik dat dan ook echt gedaan. Nu? Tja, ik weet het gewoon niet meer. Ik ben net zelfs boven gaan kijken maar ja, daar is alles zo netjes opgeruimd, daar staat geen doos met leggings, dat weet ik gewoon. Dat zie je ook trouwens. Dan houdt het eigenlijk gewoon een beetje op. Er is niets wat ik nog kan of moet doen. Ja, nieuwe korte leggings kopen. Tripje naar de markt maar morgen? Zonde van mijn geld. En je gaat het meemaken. Als ik dan thuis kom met een zooitje leggings, dan vind ik ze op een plek die eigenlijk niet kan.

Iedereen die al een tijdje meeleest, die weet wel, dat gebeurt hier regelmatig. Pas nog, met het kettinkje en de ring van mijn moeder. Maar dat zijn zulke kleine dingetjes, daar kan je je nog wel bij voorstellen dat je die zelf hebt kwijt gemaakt. Ook al wil je daar niet aan. En dan vind je ze terug, op plekken waar je ze nooit achter hebt kunnen laten maar goed. Je hebt ze weer en er zal wel iets raars gebeurd zijn en zo ben je ze kwijt geraakt, zonder het te weten. Maar als die leggings er straks opeens weer zijn, dan kán het gewoon niet. En dit heb ik al een paar keer meegemaakt. Om gek van te worden. En dan zie ik het al helemaal voor me. Zo’n astraal mens, iemand die dus niet meer op aarde leeft, die zich een bult zit te lachen daar. Omdat die degene is die het voor mij zo af en toe om te flippen maakt.

Ik zou niet weten hoe ik het anders kan verklaren. Ik zal het eerlijk toegeven als ik ze weer vind en waar ik ze dan vind. Daar hoop ik toch wel op, het zijn er een beetje veel. Zonde van mijn geld en een gebrek in mijn garderobe. Nou ja, zo, het is weer over. Niet waar hoor, ik blijf daar nog wel even over doordenken en me irriteren maar voor hier en om het te zeggen, ben ik er klaar mee. Dan maar nieuwe kopen en het doen met die witte en die ene beige. Het is niet anders op het moment. Ik zal het ermee moeten doen, of beter ik zal het er juist zonder mee moeten doen. Het is me toch weer wat!

De afgelopen dagen gaat het weer redelijk met de cits onderling. Ik hoef niet meer zo vaak te roepen DOESLIEF! Ik heb ze uitgelegd dat er op het world wide web zelfs een hashtag is daarmee. Zou dat geholpen hebben? Ik denk het niet maar je weet maar nooit. Het is wel zo dat ze nu veel vaker buiten zijn. Ik heb de balkondeur al de hele week open staan en toch scheelt dat. Aurora gedraagt zich toch als een solitair en als ze haar nou eens gewoon met rust zouden laten, dan is er eigenlijk helemaal niks aan de hand. Alhoewel, elkaar pakken ze ook hoor, de drie jongens. Maar ze kunnen ook heel lief doen tegen elkaar. En dat is iets, dat Aurora niet zo heeft.

Zij heeft alleen mij eigenlijk, al kan ze het wel met Moonlight vinden. Die mag in elk geval bij haar in de buurt komen. Heel zelden zie ik die twee iets liefs doen bij elkaar. Wel groeten ze elkaar altijd. Grappig is dat toch hè, je kan hele studies maken hier. Gewoon door de katten te bekijken in hun gedrag. Alle vier totaal verschillend, alle vier heel erg lief maar ook oh zo ondeugend. En dan hun interacties, dat is van de ene naar de andere ook totaal verschillend. Ik zou er een boek over kunnen schrijven. Ga ik niet doen hoor, ik heb er nog een stuk of vijf in mijn hoofd zitten. Die moeten er eerst uit en dat gaat nog wel even duren.

Ze liggen allemaal graag bij mij maar dan wel het liefst alleen. Anders is het al snel hommeles. Aurora al helemaal. Ik zie haar best vaak spelen, vooral met van die speciale stokjes, vindt ze dat leuk. Of met van die met kattengras gevulde muisjes of kussentjes. Die gooit ze dan de tent door en gaat ze achterna. Daardoor denk ik wel dat ze het naar haar zin heeft. Ze wisselen elkaar ook af, dan ligt de één dan weer de ander bij me. En Moonlight kan erg mopperen als hij ziet dat er al iemand anders ligt. Dan wil hij ook maar dan moet die ander wel weg. En die blijven dan gewoon lekker liggen. Ach, het zijn van die hartjes, alle vier. Ik heb er veel lol van. Rainbow en Moonlight zijn de enige twee die het heerlijk vinden als hun buikje geaaid wordt. Dat moet ik bij Skylar niet doen, dan gaat hij weg. Rainbow gaat er zelfs helemaal voor liggen, de heerlijkheid!

Bij Aurora moet ik dat al helemaal niet doen, dan heb ik zo een krabbel te pakken. Dat is toch een nuffie hoor, daarin. Ook als ze op een bepaalde manier wil liggen en ik snap niet gelijk hoe, dan is ze pissig. Soms bijt ze me dan even snel, voor ze dan hard wegspurt want ze weet dat ik dat niet pik. Ze vindt het niet leuk als ik op haar mopper. Ze weet heus wel wat wel en wat niet mag hoor, tante Bet. Ik had veel spaarpunten bij Zooplus en daar heb ik een vilten hokje voor besteld. Maar ja, daar kunnen ze niet op springen, want dan zakt dat in elkaar. Aurora en Rainbow hebben er allebei heel even in gelegen maar tot nu toe staat het verder leeg. Geen succes tot nu toe maar dat kan straks opeens veranderen. Aan de grote krabpaal moesten ze ook wennen.

Die stond in het begin ook steeds leeg en lagen ze in de oude beneden of zelfs boven. Overal behalve in de nieuwe. Dat heeft even geduurd maar ze zijn er de waarde van gaan inzien. Vooral Moonlight ligt koninklijk in de hoogste bak, nu op dit moment ook. Aurora wil daar ook nog weleens gaan liggen maar als Moontje dat ziet, jaagt hij haar eruit. Zijn plek! Skylar komt wel eens bij hem liggen maar wordt er dan ook snel weer uitgezet. Rainbow heeft het tussendek als favo plekje. En de ligmandjes wordt door allemaal behalve Skylar gebruikt. En dan elkaar meppen, dat is zo leuk blijkbaar. Tot ik weer gil ‘DOESLIEF’ en dan laten ze het. Voor eventjes dan.