2. jun, 2019

Drie jaar en 4 dagen zonder Sunshine

Er lijken wel meer dingen zomaar te verdwijnen en niet alleen hier in mijn huis. Ik weet nog dat ik in januari al het werk dat ik in 2018 heb gemaakt, op mijn Facebook pagina van Ria’s Art Corner heb gezet. Ik weet dat 100% zeker want ik kreeg weer veel commentaar op alle foto’s. Het feit dat het schilderij, dat ik zelf het minst mooi vond, juist het meeste commentaar kreeg, weet ik het nog door. En diegenen die op wat dingen hebben gereageerd zullen het ook nog wel weten. Ik zocht net iets en dacht, oh dat pik ik er daar gelijk uit. Tot mijn grote verbazing, stonden er maar een paar foto’s in het album ‘alles van 2018’. Schiet mij maar lek hoor maar ik heb er zelf niets vanaf gehaald. Het is alleen wel allemaal weg. Net als de doos vol met korte leggings, totaal verdwenen.

Nou laat ik me niet kisten hoor, ik ben ze er gewoon weer op gaan zetten. Alleen zou ik dan zo graag willen weten hoe dat kan? Het kan toch niet zo zijn dat Facebook zoiets zelf doet? Zo ja, dan zouden ze dat op zijn minst toch wel door moeten geven? Echt hoor, ik wil alleen maar begrijpen hoe dat kan en dat zit er niet zo in geloof ik. Ik zal er wel nooit achter komen. En het kost mij weer extra werk om iets te doen wat ik al gedaan had. Heel irritant.

Niet alleen de foto’s uit dat album zijn weg maar ook andere albums zijn helemaal weg. Ik had een album vol met alles wat ik zo’n 25 a 30 jaar geleden had geschilderd. Weg! Geloof mij maar als ik zeg dat ik dat echt niet zelf heb gedaan, ook niet per ongeluk. Zo werkt dat niet, dan krijg je altijd nog de vraag of je dat wel wilt. Nee, dat wil ik niet. Toch zijn ze weg? Wat is er aan de hand hier? Kijk, als ik hier binnen dingen kwijt raak, daar ben ik al aan gewend. Ik weet dat ik me daar erg druk om kon maken en uiteindelijk vind ik het dan weer terug. Vroeger dacht ik dat ik het onbewust zelf had gedaan. Het idee dat je een soort van plaaggeest hebt, durfde ik niet te uiten, omdat ze me anders als gestoord zouden betitelen. Ondertussen heb ik in de afgelopen jaren genoeg getuigen gehad om zelf ook te kunnen weten dat het niet aan mij ligt.

Stel al zou het zo makkelijk zijn om een heel album te wissen, zonder dat je het merkt, op Facebook, dan is het toch echt niet zo makkelijk om de helft van de foto’s uit een album te halen. Dat gaat stuk voor stuk. En ik weet wel zo zeker dat ik dat niet gedaan heb. Schiet mij maar weer lek, net als gisteren met die korte leggings. Ik heb nog boven gekeken, of ik daar iets zag waar ze in konden zitten. Niets. Op de slaapkamer, niets. Zolder, pas helemaal opgeruimd, geen rare dozen die er niet horen. En ik denk dat, als het van de week wat minder weer is, ik nog ene keer al die dozen van de planken af ga halen. Systematisch en één voor één. Zo kan ik er dan zeker van zijn dat ik ze ook daadwerkelijk allemaal gezien heb. Ook al weet ik nu ook al natuurlijk dat ik ze echt allemaal gezien heb.

Gisteren stuurde Daan een foto van mijn opa, dat is normaal een zwart wit foto. Hij had hem met een programma ingekleurd. Ik keek naar de foto en ik vond het me toch een knappe man! Dus ik keek nog eens goed en ik stuurde naar Daan; volgens mij zijn de ogen nu iets anders. Hij had er natuurlijk niets aan veranderd, alleen wat kleur ingebracht. Kim stuurde de twee foto’s naast elkaar. Verrek, ik heb het met allebei de versies. Ik vind mijn opa er opeens uitzien als een filmster of zoiets. Ik heb eigenlijk nog nooit met zulke ogen naar hem gekeken. Voor mij was het altijd gwoon mijn ouwe opa. De liefste van Europa weliswaar maar ik heb nooit gedacht, wat een knappe vent is dat. Nee, zo kijk je niet naar je ouwe opaatje. En nu viel het me opeens op, hoe knap hij eigenlijk wel niet is.

Die oma van mij had maar mazzel, want hij was nog super lief ook! Wat wil je nog meer? Grappig eigenlijk hoe zoiets dan opeens kan ontstaan! Mijn mond viel er zowat van open. Zo hee, echt een stuk! Daarom gooide ik het in eerste instantie op dat inkleuren en dat daarmee iets subtiels zou zijn veranderd aan zijn gezicht. Maar dat was het niet, ik had hem alleen nog nooit zo bekeken. Een aantrekkelijke man, die voor mij altijd alleen maar mijn opa was. Nooit over nagedacht of hij wel of niet aantrekkelijk was voor anderen. Nu zag ik het gewoon opeens. Misschien omdat het zo lang geleden is dat ik hem gezien heb, ondertussen. Geen idee, het was een rare gewaarwording in elk geval. Nee, die foto zag er niet anders uit, ik keek zelf met andere ogen! Daar zat het hem in. En eens je iets ziet, kan je het niet meer ‘niet zien’. Dus komt hij nu anders over bij mij, al blijft hij natuurlijk altijd mijn opa, van dit leven dan.

Vorige week heb ik toch mijn kleed weg gehaald? Nu is mij iets opgevallen, en dat had ik eerder moeten weten. Als de katten op de bank naast me liggen en ik aai ze, dan krijgen we vaak behoorlijk stroom. In de winter sprongen tussen Aurora en mij zelfs letterlijk vonken eraf. Toen ze met haar neusje naar mij toe boog. Ik schrok net zo hard als zij hoor, het duurde weer even voor ze er weer frank en vrij naast kwam liggen. En vooral bij Skylar en Moonlight, knetterde het regelmatig als ik ze aan het aaien was. Raar hoor, en ik wist niet hoe ik het weg kon krijgen. Nu het kleed weg is, heb ik het niet meer. Geen geknetter en vonken meer tussen mij en de cits. Hè hè, eindelijk!

Nu weet ik het dat een soort van opbouwen is, dat ontladen moet worden maar eh, hoe kan dit dan? Kleed weg en geen gedoe meer. Nou, dat scheelt een hoop. Want soms deed het echt zeer en bij de cits ook. En dan keken ze mij aan alsof ik ze expres pijn deed. Dat vond ik zo rot! Ik aaide ze ook al steeds minder, zo naast me. Maar ja, dat is nou juist zo lekker en gezellig. Daarom deed ik het vaak zonder er van bewust te zijn toch, tot we ons weer rot schrokken van zo’n steekvlam of schok of allebei. En nu opeens is het niet meer aan de hand. Hoe fijn is dat. Ik merk dat de cits nu toch langer blijven liggen als ik ze aai. Het is nooit in mijn hoofd opgekomen, dat het aan dat kleed zou liggen want het is niet altijd zo geweest, ook niet toen het kleed er lag. Nou ja, het zal wel. Nu geen last mee, wel zo prettig.

Het is echt goed warm zeg, zelfs in mijn koele huis is het te voelen. Het waait wel dus maar goed dat de vitrage vast zit met strikken, anders hadden de gordijnen door de kamer gewapperd. Nu staan ze alleen een beetje bol. Ik ga zo heerlijk op het terras zitten, met een colaatje en een boek. De cits liggen er al de hele dag. Zelfs Aurora en Skylar verdragen elkaar, als het zulk mooi weer is. Alsof ze beseffen dat ze over het balkon geen territorium mogen afroepen. Dat is zo prettig, buiten zijn, dat moet gedeeld worden, zelfs als je elkaar niet mag. Bijzonder is dat toch. Ze mopperen een beetje als ze te dicht bij elkaar komen maar laten elkaar wel gaan buiten. Deden ze dat nou ook eens binnen, dan was het veel leuker. Nou ja, zeker te warm want ze komen allemaal naar binnen. Tijd voor mij om naar buiten te gaan. Lekker genieten, gun ik iedereen!