8. jun, 2019

Drie jaar en 10 dagen zonder Sunshine

Ik zat van de week te denken aan de longarts. Ik zou na anderhalf jaar vanzelf een afspraak in de bus krijgen. Ik hoefde dat niet meer zelf te regelen. Nu heb ik daar dan altijd een beetje last van, want ik regel dat toch liever zelf. Maar dat ging allemaal via computer tegenwoordig, dat zou helemaal goed komen. Nu wist ik toch met de beste wil van de wereld niet meer wanneer ik er nou geweest was. Ik weet wel dat ik toen nog rookte dus het moet ver voor augustus 2018 zijn geweest. Ik maakte een mentale notitie, even kaart zoeken en kijken wanneer dat was. Als de anderhalf jaar al ver verstreken zou zijn, dan kon ik bellen. Maar ja, die mentale notities vallen wel eens van mijn mentale prikbordje.

Ik had er nog niet naar gekeken en wat haalde ik gisteren uit de bus? Jawel hoor, de afspraak met de longarts zal op 1 juli zijn, 13u20. Ik hoop dat dit  niet in de knoei komt met mijn opleiding maar goed, ik heb dit absoluut niet in de hand. Vroeger kon je nog wel eens zeggen, niet op de woensdag of juist wel. Nu krijg je gewoon de afspraak in je maag gesplitst. Wat ik nog meer in de bus vond, is  zo’n kaartje dat er een pakje voor mij bij de buren is afgeleverd. Alleen, ik verwacht, buiten wat Ali dingen, helemaal niets. En dan krijg je toch echt negen van de tien keer een bericht ergens van.

Wat ik wel heb gedaan, is een pakje aannemen van de buren. Op het kaartje in mijn bus staat, alleen maar dat het gericht is, de standaardteksten, aan huisnummer 23, ik dus. En dat het pakketje is bezorgd op 25, de buurtjes met de deur recht tegenover de mijne. De meneer die aanbelde van de week, sprak geen woord Nederlands en hij sprak mij aan met zeer gebroken Engels. Nu heb ik dus het vage vermoeden, dat dit kaartje dus eigenlijk ook bij de buren in de bus had gemoeten. Dat de man dit fout heeft gedaan omdat hij eigenlijk geen idee heeft, wat er op dat kaartje staat. Het duurde ook even voor ik begreep dat hij wilde dat ik het pakje voor de buren aan zou pakken. Van de buren heb ik tot nu toe ook niets gehoord. Ik denk dat ik wel goed zit in mijn denken.

En vervelend genoeg, heb ik ze helemaal niet gehoord buiten ook. Anders had ik even de gang op geschoten. Dan vraag ik eerst of ze een pakketje voor mij heeft aangepakt. Ik weet bijna zeker dat ze ‘nee’ gaat zeggen. En dan moet het dus wel zo zitten als ik nu al denk. En daarom zijn er dus inburgeringscursussen nodig. Nu begrijp ik dat nut ook opeens. Want zo gaat dat nog veel harder fout gaan bij die meneer. Nu zal ik niets willen pikken van wie dan ook, dus de buurvrouw krijgt echt haar pakje wel. Maar dat zal op sommige adressen wel eens totaal mis kunnen gaan. Ik blijf met een gespitst oortje luisteren of de buurtjes er zijn, zodat ik ze haar pakje kan geven. Het is kleding dus dan kan ze het eventueel nog op tijd retourneren. Zie je wel, nog iets dat heel fout kan gaan!

De afgelopen dagen voel ik me niet echt fijn. Ik had daar met Karina over zitten appen. Gelukkig kan ik bij haar mijn ei wel kwijt. Dat kan maar eens nodig zijn. Ik ben ook wel blij dat ze eind deze maand weer even komt logeren. Dat is fijn bijpraten, zo face to face. Maar appen is dan het op een na beste. Gisteren was ik ook nog niet helemaal in mijn hum en de deurbel ging. Er riep iemand dat ze een verrassing voor me hadden. Ik drukte de deur open en ik liep de dame tegemoet. “Oh”, zegt ze, “mij is verteld dat degene waarvoor het is heel oud is en dat het wel even kon duren voor die open zou doen of beneden zou zijn.” Oké? Ik ben geen piepkuiken meer maar zo oud dat ik niet meer snel genoeg beneden ben? Eh… Ik schiet in de lach.

Ik zeg; “nou, als het een bos is van iemand van een jaar of 15, dan is 57 behoorlijk bejaard ja.” De dame zegt zelf 56 te zijn en snapt haar instructies dan ook niet meer. We moeten er allebei om lachen, best grappig zo. Ik pak de bos aan en krijg een hele rits instructies, hoe ze te verzorgen. Prima, ik zal er op letten en zo doen als voorgeschreven! Oh het zijn hele prachtige grote rozen! Roze, lila en knalgeel, schitterend. Van die grote dikke, dat vind ik zo mooi! Eigenlijk hoef ik niet eens op het kaartje te kijken. Ik heb namelijk al een flauw vermoeden van wie dit kan zijn. Ja hoor, Karina natuurlijk. Die is toch altijd zo lief en attent. Echt hoor, iedereen zo zo’n vriendin moeten hebben! Daar ben je dus echt gezegend mee. Mijn dag kon in elk geval niet meer stuk.

Elke keer als ik naar die mooie bos rozen kijk, word ik er blij van. En dat wist zij natuurlijk! Moonlight en Skylar komen als eerst voor de inspectie. Moonlight ziet mijn fototoestel en gaat er snel vandoor. Die is niet zo van het op de foto gaan. Skylar lijkt wel te poseren, hij wil wel met die prachtige rozen op de foto blijkbaar. Rainbow komt even snuffelen maar is ook snel weg. Soms komt Aurora wel de bloemen inspecteren, soms boeit het haar niet. Ik heb haar nog niet op tafel gezien in elk geval. Al weet ik natuurlijk niet of ze vannacht even is gaan snuffelen.

Ik heb mazzel hoor, ik kan tenminste nog een vaas met bloemen neerzetten. Wel let ik enorm op wat voor bloemen het zijn. Neem lelies, ik vind ze zo prachtig, maar ze komen er hier echt niet in. Als ze een korreltje van dat stuifmeel op hun vacht krijgen en ze wassen zich, zijn ze gelijk dood. En zo heb je veel meer bloemen en planten die erg giftig zijn voor katten. Waar wij zelf en honden geen centje last van hebben. Raar maar waar. Ik kan nog wel van, de juiste, bloemen genieten. Kim d’r kat, één van de twee in elk geval, die laat geen vaas met bloemen heel. Ik neem voortaan ook geen bloemen meer mee, die eindigen toch op de gang. Zelfs als ze de bloemen heel hoog op een kast zet, dan doet het rare beest de gekste pogingen om er toch te komen en bezeert zich zo dan ook. Daarom zet ze bloemen echt niet neer. Dat gaat niet.

Jammer voor haar want ze is er wel gek op. Daarom kan ik echt zeggen dat ik geluk heb, met vier van zulke irritantjes in huis. Ik kan heerlijk genieten van mijn bloemen altijd. Al kijk ik natuurlijk echt wel even na, wat er in de bos zit. Want anders, hoe mooi ik ze ook vind, komen ze niet binnen. En ik vind het altijd erg om iets dat leeft weg te gooien maar ik vind het erger om mijn cits risico te laten lopen en dan is het afwegen snel gebeurd. Op de foto’s genieten van katten en bloemen, doe ik hele dagen. Best prettig, vind ik toch. En ik kan het weten! Als er iets hier in huis in overvloed aanwezig is, dan heb je het over katten en bloemen. Dat kan niet missen.