9. jun, 2019

Drie jaar en 11 dagen zonder Sunshine

Ik heb nog verder helemaal niets gehoord van de opleiding zelf maar ik kreeg donderdagmiddag een mailtje binnen. Het kwam van die aardige meneer waarmee ik het eerste gesprek had gehad. Of ik mijn CV wilde sturen, in Word, want hij had het wel zo van me gekregen maar daar heb je tegenwoordig niks aan. Alles moet ook digitaal. Maar ik had wel zoiets van oh oh. Toen ik net mijn moderne CV had gemaakt, had mijn nicht al gezegd, te veel informatie. En zij kan het weten want zij is recruiter. Die heeft daar dagelijks mee te maken.

Toen ik op gesprek ging, zei de beste man precies hetzelfde. Daar moest ik nog wel even iets mee doen. Ja, zou ik doen alleen had ik dat nog niet gedaan. Ik had al eens een poging ondernomen hoor. Alleen, ik had hem nu zo gemaakt, omdat ik het zo complete info vond en ik wist gewoon niet wat ik nou wel of niet weg kon laten. Of hoe ik het dan anders moest doen. En nu moest ik het ding opeens opsturen. En als dat dan opeens zo moet, dan weet je het helemaal niet meer. Maar toen dacht ik aan mijn nichtje en heb gevraagd of zij dat voor mij wilde doen. En dat wilde ze wel, ik helemaal blij natuurlijk.

Daarom kon ik vrijdagmiddag de verbeterde versie met een gerust hart sturen. En er is niet eens zo heel veel aan veranderd, alleen wat dingen weggelaten. Ik weet dan nooit wat, dus dan kan beter iemand met verstand van zaken er even naar kijken. Dat CV is natuurlijk nodig om voor mij een stageplek te vinden, dat moeten zij voor me doen. Net als het zes maanden contract aan het einde van de opleiding. En in die zes maanden kan er dan ook weer een hoop gebeuren. Je kan het water testen natuurlijk.

Bevalt het daar wel, van beide kanten? Zo niet, dan kan je in dat half jaar alvast je sprieten uitsteken om te zien wat en waar je nog meer terecht kunt met je spiksplinternieuwe diploma. Want die vacatures word je nu mee overspoeld en over een jaar ook nog wel. Vooral in ziekenhuizen ook maar eigenlijk overal wel. Dat komt wel goed. Bovendien heb je dan ondertussen zo’n anderhalf jaar ervaring erbij gekregen, met stage en de zes maanden job. Je kan ook heel erg je best doen en hopen dat ze je willen houden, als je het er zelf ook leuk vindt om te werken. Maar ik heb dan wel een stuk breder perspectief dan ik eerst had. Ondanks mijn mooie CV kon een diploma erbij helemaal geen kwaad. Ik wilde voor geen goud meer doen wat ik gedaan heb, bij een vervoerder of als leidinggeven op een Callcenter. Mij niet gezien dus mooi opgelost.

Dat hij nu mijn CV heeft is een klein beginnetje. Ik zou graag de rest horen ook, wanneer beginnen, waar, hoe, wat en weet ik het allemaal wat ik nog wil weten. Verder ben ik helemaal niet ongeduldig of zo hoor. Nog eventjes afwachten. De 20e komt Karina ook weer een paar daagjes logeren. Ook wel apart, dat is dus echt net voordat ik moet beginnen. Dit hebben we begin dit jaar al afgesproken, kan je nagaan. Alsof we het wisten, zo exact sluit het allemaal bij elkaar aan. We krijgen het nog druk ook dat weekend met alles wat er nu al gepland staat. En dan als Karina weer richting huis is, de boel hier doen en dan moet ik zo ongeveer toch wel aan de opleiding moeten beginnen. Ik heb er zin in! Ik ben benieuwd of ik de oudste doos ben van het spul daar.

De cits zullen ook moeten wennen, net zoals ik erg zal moeten wennen weer. Als je twee weken met vakantie bent geweest, is het al lastig om in je ritme te komen. Ik ben benieuwd hoe dat gaat als je zowat twee jaar geen regelmaat meer hebt gehad. Rainbow zal er het meeste last van hebben. Moonlight ook wel, want dat is net mijn schaduw altijd. Maar die kent ook de periode nog van voor ik ziek werd. Die is opgegroeid met mij uren van huis. Maar de kleintjes weten dat niet meer nu. Dat was alleen de eerste maanden maar. Die weten niet beter of ik ben er gewoon altijd. Dat gaat binnenkort totaal veranderen.

Het worden twee dagen stage en twee dagen school en die ene dag thuis webinars en dan is de week wel vol. Het weekend wordt dan de boel doen en uitrusten en dan is het alweer maandag. Poe hee, ik vind het nu al snel gaan! En dan schrijf ik het alleen maar op. Ja, dat wordt een erg pittig jaar voor mij want je zal nog moeten leren ook natuurlijk. Nou ja, ik zal me er wel doorheen slaan, ik sla me altijd en overal wel doorheen. Al ben ik ook maar mens natuurlijk. De rek is er wel een beetje uit door alle klappen. Toch, we gaan vol goede moed beginnen. Ik hoop echt dat mijn harige jongens er niet al te veel last van zullen hebben. Dat hoop ik uit de grond van mijn hart.

Volgens mij is het puberen van de twee jongste heren ook een beetje voorbij nu. De laatste tijd klimmen ze weer regelmatig in één bakje samen en gaan elkaar dan wassen en watergolven. De schatjes. Dat vind ik altijd zo schattig om te zien. Vooral omdat ze meestal op oorlogspad zijn onderling. Ik vind het juist zo heerlijk als ze zo lekker elkaar de oren aan het uitwassen zijn. Dat hebben ze een hele lange tijd niet gedaan maar dat begint een beetje terug te komen. Bij de jongste broers dan. Maar ook is de verdraagzaamheid tussen Aurora en Skylar is beter aan het worden.

Daar is nog een hele lange weg te gaan hoor, daar niet voor. Maar toch, als ik het zie en Skylar wil haar bespringen, dan grijp ik gelijk in, met praten. Ja, echt, met praten. Dan zeg ik; ‘nee nee Sky, laat haar eens met rust, hashtag doeslief!’ Dan moppert hij terug hoor, zo grappig! En dan kijkt hij nog eens naar haar, aarzelt nog een beetje en ik ga dan verder praten. En uiteindelijk komt hij naar mij toe en geeft hij me koppies tegen mijn benen. Zo, crisis afgewend, rust wedergekeerd. Het werkt in elk geval wel.

Moonlight kent het dan wel, de lange dagen zonder mij maar hij zal er toch ook weer aan moeten wennen. Maar dat hij het kent, heeft hij toch weer voor op de andere twee. Aurora weet het ook nog wel. Bovendien ligt zij meestal de hele dag boven, behalve af en toe een naar de bak of het balkon op. Alleen in de avond, dan wil ze op schoot, als ik ook op de bank zit. Moonlight daarentegen, is heel vaak in mijn buurt. Vlak naast me, onder het bureau, komt wel eens voor. Of hij gaat ergens op een kast of krabpaal liggen, waar hij vrij zicht op me heeft. En af en toe voel ik zijn ogen dan branden en als ik dan opkijk, dan knippert hij ‘ik hou van jou’ naar me. Dan zeg ik dat even terug en gaan we weer verder. Hij met slapen en ik met waar ik mee bezig ben. Hij ligt me nu ook weer te bekijken, de scheet.

Dan ben ik even een bakkie gaan doen bij mijn broer en schoonzus. Kim en Daan waren er ook. Mijn broer is druk bezig in zijn vrije tijd, om het huisje helemaal naar zijn zin te krijgen maar er is nog veel te doen. Voorlopig is hij nog niet toe aan het overdekte zitje in de tuin. Dat is maar goed ook want als dat klaar is, ga ik de muur beschilderen in het Hawaaiiaans. Met tropische vogels en bloemen en planten. Maar ja, eerst de opleiding! Daarom, hij heeft nog genoeg te doen, dan doet hij dat maar eerst, ga ik eerst even diploma halen. Komt helemaal goed. Het ziet er elke keer beter uit, als ik langs kom. Dat doen ze goed! Dat wordt nog wel eens een paleisje.