10. jun, 2019

Drie jaar en 12 dagen zonder Sunshine

Goh, hoe kan je soms zomaar opeens van heel erg blij tot intens verdrietig schieten, in één seconde. Ik lijk daar patent op te hebben deze laatste tijd. Nu zullen genoeg mensen me erom uitlachen als ik vertel waarom. Dat weet ik wel zeker. Maar voor mij was het gewoon zo en kon ik er ook niets aan doen dat het zo gebeurde. Ik stapte vanmorgen het balkon op en meteen viel mijn oog op enorme schoonheid. Mijn adem stokte ervan! Oh wat prachtig! Jaren geleden, ik denk wel een jaar of acht of zelfs langer geleden, kocht ik een bloeiende rododendron, een plant waar ik enorm gek op ben, omdat hij zo prachtig en welig bloeit in de lente. Ik heb al die jaren gedacht dat het een diep paarse was, eerlijk gezegd.

Ik heb hem een aantal keren verpot, voeding gegeven en mijn uiterste best gedaan voor de plant. Maar al groeide hij wel, hij bloeide nooit meer. Vorig jaar was hij zo goed als dood. Ik heb alle dode takken eraf gesnoeid en uiteindelijk bleef er nog ene tak met een driepunt aan het einde over. Ik dacht dat het nog een kwestie van één jaar zou zijn, voordat ook deze tak het loodje zou leggen. Toen ik er drie prachtig grote knoppen aan zag komen, begin van de lente, dacht ik niet dat die ooit uit zouden komen. Ik had al zo vaak van die grote knoppen, als even grote beloftes voor mooie bloemen, in zijn takken zien opkomen. Om na de bloeiperiode er totaal verdroogd af te vallen. Nooit was er een bloem meer aan de plant gekomen.

Van de week nog, keek ik ernaar en ik voelde aan de grote knoppen. Ze voelden nog niet verdroogd of zo maar ze waren nog steeds hartstikke potdicht. Volgens mijn redelijk beperkte kennis, bloeien ze in maart en april, dus nu is het al bijna half juni. Die kans was verkeken. En opeens zijn ze dus overnacht waarschijnlijk, prachtig uitgekomen. Dieprood zijn ze, in plaats van het diepe paars dat ik me herinnerde. Maar dat kan want dat heeft met de voeding te maken. Veel kalk hebben ze nodig en hoe meer kalk, hoe meer blauw en paars de tinten worden. Dit geld net zo voor Hydrangea’s. Dat weet ik nog wel uit de tijd dat ik een tuin had en daar genoot van alles wat bloeide en groeide.

En dan was ook nog eens de eerste orchidee uitgekomen, aan de tak vol met knoppen. Wat een feest zeg! Ik ging er dan ook foto’s van nemen. Oh wat is de rododendron schitterend. Er zitten nog een paar bloemen die nog niet helemaal uit zijn maar de bal van bloeiende pracht is nu al zo mooi. De rozen staan ook zo mooi, helemaal groot en stevig in de vaas. Daarna liep ik naar de orchidee en zei dat ik die zo prachtig vond, dat ik ze kwam vereeuwigen. Kunnen planten jaloers zijn? Vanuit het niets valt namelijk de orchidee van mijn moeder, die erboven staat op het kastje en die nog geen uitlopers heeft, zo bovenop de prille uitkomende bloemen van de andere orchidee. De tak met bloem en knoppen is eraf en ligt op de grond. En dan ben ik ontzet, alsof er een mens zwaar gewond is geraakt. Tranen springen in mijn ogen.

Intens verdrietig zet ik de uitgekomen bloem en de nog lang niet uitgekomen knoppen in een vaasje met orchideeënvoeding. Hopelijk mogen de anderen het toch nog proberen om uit te komen. Als ik nou niet zo stom was geweest om er een foto van te willen nemen, had er misschien niets gebeurd. Ik draaide alleen de pot om een beter beeld te krijgen en ik zat in de verste verte niet eens aan het kastje met de andere orchidee. Ik heb ze allemaal gelijk maar wat voeding gegeven. Maar mijn verdriet om de afgebroken tak, blijft een beetje hangen. Dat vind ik gewoon zo erg, zo’n mooi stukje opeens kapot. Ja, ik ben een rare, ik weet het. Ik kan janken om zoiets lulligs.

Ik kan ook lachen om lullige dingen maar dat is weer wat anders. Ik ben op Facebook vrienden geworden met een Italiaanse die ook One Stroke lessen geeft. Maar zij is wel een aardig stukje verder en, vind ik, dus ook veel beter dan ik. Ik had op haar profiel gekeken en bij sommige dingen wilde ik wel even de vertaling lezen, zo dat je een beetje een idee kan krijgen, waar het over gaat. Het is natuurlijk in het Italiaans en buiten een aantal basis dingetjes en eten ken ik daar niet veel van. Dan druk je op de vertaal knop en dan krijg je een heel raar verhaal vaak, maar kan je toch een beetje de strekking volgen. Alleen ik moest zo lachen, zoals ze one stroke vertaalden.

Ik heb het al vaker gezien hoor want in vele talen noemen ze het ook gewoon de One Stroke methode of ze laten het ‘methode’ weg. Blijft er one stroke over en dat wordt dan vertaald. Het is geen wereldwijd begrip natuurlijk. Ook die vertaalmachines, laat ik het zo maar noemen, zijn een beetje té zwart/wit. Hier een voorbeeldje: Scegli il posto più vicino a te per iniziare a colorare le tue giornate con la tecnica one stroke. Dit wordt zo vertaald: Kies de dichtstbijzijnde plek om je dagen te gaan kleuren met één beroerte. Ik lag dubbel! Eén beroerte? Of één klap, of één slag, dat doen ze ook wel eens. Het klinkt zo grappig! Voor ik het echt doorhad, had ik me al een paar keer verbaasd over de rare zinnen. Ik grijns er nu om want ik weet het, en zo’n programmaatje, dat kan nooit doen wat mensen doen. Hoe mooi en slim ze robots ook maken, wij bezitten een logica, die niet te programmeren is, denk ik toch.

Ik heb vandaag mijn deur afgeschilderd, die bij de spiegel. Er ligt weer een bloem bij op de trap en ik heb mijn hele grote kaars beschilderd. Verder lekker niks, het is tweede pinksterdag en driekwart van Nederland houdt een feestdag. Ik dus ook. Heerlijk is dat. Iets dat ik niet gewend ben. Ik weet dat apotheken ook weekenddienst hebben of avonden of nachten. Maar die hier om de hoek in elk geval niet. En als je dat over een aantal apotheken verdeeld, dan is het ook niet zo’n ramp. Toch hoef ik niet meer alle feestdagen te gaan werken, zoals vroeger. Ik ga er ook vanuit dat het niet zo vreselijk stressen zal zijn als ik de laatste jaren heb gedaan. Wat voor een ander hard werken zou zijn, is voor mij een peulenschil geworden.

Dat is dan het enige voordeel wat eruit is voortgekomen. Dat en het vinden van iets totaal anders. Ik had zo nooit door kunnen of willen gaan, dus dat komt prachtig uit. Dank u wel voor het wegpesten aan diegenen die de schoen passen, is het minste wat ik erover kan zeggen. Dat is dus een geluk bij een ongeluk, voor mij. Wat is de opluchting nog steeds groot, ook al is mijn uitkering maar 70% van wat ik verdiende, dat ik daar niet meer terug hoef. Dat zegt al meer dan genoeg. Van dat gevoel van vrijheid, dat ontbreken van dat zware juk op mijn schouders, kan ik nog elke dag genieten. Ook al heb ik geen cent om dood te doen, het genieten is veel meer waard! Dank jullie wel, echt gemeend!

Ik heb ook nog wat ‘katjes’ bijgewerkt. Ik heb er weer eentje bij gekregen, gisteren, van mijn broer. Ik heb er eentje een klein beetje gemaakt als Aurora. Die heeft nu zelfs echte snorharen, die ik gevonden heb hier in huis.  De andere twee waren meer ‘Moonlights’. Die hebben nu een zwart kinnetje en een zwart vlekje op hun borst.

Al wil ik het niet, toch komen er zo af en toe katjes bij. Van steen dan of zo. Ik vind dit werk genoeg zo. De enige manier dat er hier vijf katten in huis zouden kunnen zijn, is alleen als Sunshine weer thuis zou komen. En hoe erg dat ook zal zijn, dan kan het alleen maar minder worden, in aantal. Maar als het mag, dan graag zo lang mogelijk houden zoals het is. Dat zou ik heel fijn vinden, alle vijf thuis voor zolang als het kan. En een leuke baan straks, waardoor ik niets te kort kom en goed voor ze kan zorgen. Heel misschien een leuke andere woning, met al mijn wensen daarin vervuld. Goh, meer zou ik dan never nooit meer nodig hebben. Zou dat mogen een keertje? Zo gelukkig zijn?