12. jun, 2019

Drie jaar en 14 dagen zonder Sunshine

Toen ik gisteren zo over die meneer met die kleutertekeningen sprak, in de familie app, kwamen we zo op van alles. Want in de kunst is het een raar wereldje. Je zal niet alleen goed moeten zijn om daar succesvol in te worden. Sterker nog, je hoeft helemaal niet te kunnen schilderen en dan kan je gewoon rijk en beroemd worden. Kunstliefhebbers willen volgens ons graag in de maling genomen worden. En als je de connecties hebt, dan wordt jouw werk als vanzelf door die connecties gekocht. Hoe rijker hoe gekker. Picasso lachte zich daar helemaal gek om, die vond zelf ook wel dat hij lelijke dingen maakte maar ja, er waren nou eenmaal gekken die er duizenden, honderdduizenden zelfs, voor wilden betalen. Bizar toch eigenlijk?

Ik heb daar ook wel eens met grote verbazing naar zitten kijken. Hoe mijn cleanson het uitlegde, moest ik erg om lachen. Dat een beroemd kunstenaar zijn blikje heeft weggegooid, dat abusievelijk wordt aangezien als kunst van zijn hand. Dan staan er van die kunstliefhebbers daar uren naar te kijken. Al starend naar het blikje en eromheen draaiend, zie je ze denken. De ene zegt tegen de ander;  ‘goh, zal hij in zijn dwarse periode gezeten hebben? Hij heeft drie deukjes links gemaakt.’ Of zoiets dan. Want zo werkt het vaak, in die kunstwereld. Oh die persoon kent die en die want daar staat ze mee op de foto. Dan betaal ik zo 1000 euro voor een schilderij van haar. Dat diegene spuuglelijke dingen maakt, dat doet er niet toe.

En helaas, ik heb zulke connecties niet, ik heb geen naam gemaakt ergens mee in de kunstwereld, dus ik kan het wel schudden. Dat ik mooiere dingen maak dan sommigen die dat wel hebben gedaan of die wel connecties hebben, dat doet er voor de kunstwereld niet toe. Mijn schoonzoon kent iemand, die maakt een soort kunst met foto’s. Het onderwerp, Marilyn Monroe bijvoorbeeld, fotoshopt ze dan ergens uit. En dat doet ze nog lelijk ook want dat kunnen Kim en Daan veel beter. Maar toch verkoopt ze haar kunst voor duizenden, echt vele duizenden euro’s per stuk. Gewoon omdat ze connecties heeft en als rijke gek nummer 1 zoveel heeft betaald, dan wil rijke gek nummer 2 ook zo’n ding maar dan liefst een duurdere. Het moet je maar meezitten zo, denk ik dan maar.

Ik kreeg wel opeens een openbaring, een epiffany zoals ik altijd zelf zeg. Alleen zocht ik dit op en vond ik dit: A sudden epic perception or insight of something, usually broad and crucial, while under the influences of marijuana. Dan is het meer iets voor mijn broer, echt hoor, ik lag dubbel. Toch had ik die openbaring, zonder de joint dan, want stel als mijn boek straks klaar is? En dat loopt goed, dan willen die lezers ervan misschien ook wel mijn kunst! Kan toch? Daarom ga ik straks minder kunnen schilderen en dan moet ik me wel op grotere doeken werpen om te kunnen ontspannen als daar even tijd voor is. En dan denk ik dat dit spirituele schilderijen moeten worden. Doeken die bij mijn boeken zullen gaan horen. Nou? Is dat een goeie ingeving of niet? Ik ben nu al zelf benieuwd wat er dan uit mijn kwast zal komen rollen!

Vandaag kwam er helemaal nergens wat van, ook niet van schilderen. Ik ben met Kim mee geweest om Timo naar de dierenarts te brengen. Dat was vanmorgen heel vroeg al. Ik was er om half zes al uit. Dat voel ik nu ook wel zeg! En het is nu zo rond half vier in de middag. Misschien maak ik mijn blog af en dan duik ik even voor een dutje de bank op. We hadden het ook nog eens helemaal anders gepland dan het liep. Bij van die neurootjes zoals Kim en ik, is dat nooit prettig. Maar we zijn er doorheen gekomen en Timo ook. Die was nog het belangrijkste vandaag.

Timo is erg bang voor de dierenartsen, hoe lief ze ook zijn. Hij heeft een flink trauma opgelopen toen met zijn grote operatie op zijn knie. Daarom krijgt hij altijd wat verdoving als hij naar de dierenarts moet, of kalmering moet ik zeggen eigenlijk. Anders kan de dierenarts erg goed zien dat katten van leeuwen en tijgers stammen en dat willen we niet. De laatste weken had hij een raar plekje op zijn teen en dat werd alleen maar groter. Daarom moest er toch echt naar worden gekeken en daarom moest hij toch naar de dierenarts toe zelf. Hierbij heb je niets aan een dierenarts aan huis, hoe makkelijk dit verder ook kan zijn.

Om half negen bracht Kim hem naar binnen. Het regende zachtjes. Daarna zijn we hierheen gereden en hebben we koffie gedronken. De dierenarts belde twee keer in die periode, iets waarvan Kim elke keer een hartverzakking kreeg. Normaal bellen ze als er iets mis is gegaan of zo. Maar dat was niet zo. Eerst zou er vocht uit het rare plekje gezogen worden. Nu vroegen ze of ze het door naar het lab mochten sturen voor een meerprijs. Ja natuurlijk! Later belde hij weer een keer om te zeggen dat ze het helemaal hadden weggehaald en dat het hele plekje dus zou worden opgestuurd. Dus is het wachten op de uitslag van wat het is. Altijd vervelend, dat wachten zo. Dat wordt flink duimen dat alles in orde is.

Kim had ook nog een afspraak staan, daar zou ik haar even langs brengen en dan hadden we daarna even naar de Action willen gaan. Maar Timo mocht alweer na elven worden opgehaald dus zijn we direct doorgereden na Kim d’r afspraak. Voor Kim was dit een iets te zware dag. Vooral ook omdat Timo een behoorlijk veeleisende kat is ook. Ik ben even met haar mee naar boven gelopen om te helpen. Hij ging de bench in. Heel vervelend want hij mag niet springen, niet op de steentjes op de bak en weet ik het allemaal. Als hij aan het wondje gaat likken, dan moet hij toch zo’n kraag om. Kortom, gedoe allemaal en voor hem al helemaal.

Vrijdag moet ik oppassen want dan heeft Kim een medische afspraak staan, die ze niet kan afzeggen. Op Daisy heb ik vroeger heel vaak gepast, dat was altijd heel leuk maar allang niet meer nodig.  Eigenlijk hilarisch, heb ik geen kleinkinderen meer die een oppasleeftijd hebben, heb ik wel een kleinkind-kat, waar op gepast moet worden. Ik moet er zelf van grijnzen! Nou ja, mij maakt het niet uit. Ik ga natuurlijk wel ietsje vroeger, zodat Kim me nog eventjes kan uitleggen hoe ik met dat apparaat ondertussen zo’n heerlijk bakkie koffie kan zetten. Ik vermaak me wel hoor, spelletjes of Facebook op de telefoon, goeie koffie en mijn “kleinkindkatten” om me gezelschap te houden. Ik heb weer een nieuw woord gemaakt, ik vind hem zelf geweldig goed gevonden. Maar ik ben dan ook niet helemaal objectief! Ik hoop dat Timo zich vanavond weer een beetje beter voelt en dat de uitslag straks iets onbeduidends zal zijn. Daar gaan we gewoon vanuit, klaar!