16. jun, 2019

Drie jaar en 18 dagen zonder Sunshine

Ik ben goed bezig, al zeg ik het zelf. Ik was nog vroeger wakker dan gisteren en dat was op zich al een prestatie omdat ik de hele nacht wakker had gelegen. Ik ben een paar keer in slaap gevallen en als ik dan weer wakker werd, was ik ook gelijk klaar wakker. Op een gegeven moment heb ik zelfs getwijfeld of ik niet de tv aan zou zetten, voor de afleiding. Ergens heel in de verte hoorde ik een soort van housemuziek. Een feestje of zo? Heel raar, je hoort de muziek maar het is ver weg genoeg dat je geen last hebt van de bas. Ik heb een paar uur doorgebracht met het denken over waar dat nou precies zijn kon. Ik heb nog steeds geen idee hoor.

Het was zo zacht, dat ik me er zeker niet aan hoefde te ergeren. Op een gegeven moment, het zal net iets meer tegen de ochtend zijn gelopen, werd het wel harder maar toch nog steeds te ver weg om de bas te merken. Nu irriteerde ik me er meer aan dat ik niet kon thuisbrengen waar dat vandaan kwam. En opeens was het stil. Oké, feestje over. Ik nog luisteren of er ergens mensen zouden vertrekken maar dat gebeurde niet. Ik hoor dit regelmatig in de weekenden, als ik toevallig wakker ben. En omdat ik er niet achter kom waar het is, wil ik weten waar het is. Ken je dat? Ik ben best irritant voor mezelf.

Ik ben er maar om half zeven uitgegaan en heb eventjes naar de tv zitten kijken. Wel nadat de cits hadden gegeten en ik van koffie was voorzien. Met een bammetje. Rainbow kwam bedelen maar die vond het blijkbaar echt te vroeg voor de hele oude kaas die ik erop had. Beter, heb ik meer, ik vind dat heerlijk. Skylar wilde wel een hapje maar die kwam pas laat, nog mazzel dat hij nog een stukje kon krijgen. Ik zat me te bedenken wat ik vandaag allemaal wilde doen en in principe heb ik dat nu allemaal gedaan. Tenminste, de was is nog niet klaar, die moet straks de droger nog in. En ik moet mijn nagellak er nog afhalen en dan de boel veilen en netjes een laagje blanke lak erop.

Mijn kleding ligt al klaar voor morgen, als ik voor dat kennismakingsgesprek moet in Den Haag. Dat stond op mijn lijstje ook, en is eraf nu. Boven heb ik alles gestoft, gezogen en bed verschoond en de kattenkamer gedaan. Daar is het allemaal al netjes voor als Karina komt. Dat is alvast gedaan. Die kennismakingsgesprekken opeens gooien mijn schema wel door de war maar goed, gelukkig niets onoverkomelijks. Als ik maandag verder ga bellen voor stageplaatsen, dan kan ik de rest van de week gewoon niet. Die week zit al vol. Vanaf de maandag erna kan ik weer volop afspreken. Moet kunnen, lijkt mij.

Ik moet wel weer een beetje op gaan letten, al dat gedoe in mijn leven en het vaak niet slapen de laatste tijd, maken me weer een stuk minder in mijn concentratie. Ik ben daarnet even bezig geweest omdat ik zag dat ik in mijn blogs weer eens een datum dubbel had gedaan. Daarom ben ik nu opeens een dag verder zonder Sunshine dan ik al dacht. Geen idee waarom maar ik zat een beetje gedachteloos te scrollen over mijn eigen pagina en daar zag ik twee keer hetzelfde aantal dagen voorbij komen bij verschillende blogs. Hé, dat kan niet! Dus heb ik dat net met veel geduld zitten herstellen. BlonT! Maar gelukkig geen hele maand, dat scheelt. Toch wel een gedoe en echt al heel lang niet meer voorgekomen. Gebrek aan concentratie is bij mij geen goed teken, dat is wel zeker.

Ik zat daarnet weer zo’n geweldig filmpje van Prince Ea te kijken en ik dacht, ik kijk nog een keer, dan kan ik het juist overbrengen. Want er zaten een aantal dingen in, die raakten me wel en dat zijn dingen, die ik eigenlijk eens een keer moet gaan leren toe te passen. Alleen toen ik het zag was dat via de startpagina, maar ik had er wel prince Ea bij zien staan. Ik ging dus naar zijn pagina en dat barst echt van de filmpjes, allemaal evenveel de moeite waard maar niet die ene die ik wilde hebben. Nou ja zeg, hoe kan dat nou weer. Ik heb op verschillende manieren geprobeerd dat via een zoekopdracht te doen maar niks hoor, het lukt niet. Niet meer te vinden. Dan zal het wel zo hebben moeten zijn, denk ik. Laat maar dan, voor mij kwam de boodschap in elk geval over.

Ik heb ook nog een beetje zitten klodderen op canvas. Ik ben net tante Til van de familie Knots. Een kloddertje roze hierrrrr en een kloddertje roze daaaaaarrrr. Maar dan met andere kleurtjes. En niet die grote mond en rare bril en idem outfit. Oh dat vond ik toch zo leuk vroeger! Het was eigenlijk voor Kim maar ik keek net zo graag mee. Net zoals bij Theo en Thea. Daar kon ik zo vreselijk om lachen! Helemaal slap van het lachen waren we dan af en toe. Soms was het voor ons als volwassenen nog veel leuker dan voor de kinderen. Dat is wel vaker, met kinderprogramma’s.

Ik weet nog wel dat ik helemaal gek was op Pittige tijden van Carlo Boshart en Irene Moors. Ik had al zo’n hekel aan Goede tijden toen. Nu nog wel eigenlijk. Maar het kwam elke avond op omdat Kim er al vanaf ze klein was, totaal verslaafd aan was. Toen het begon mocht ze niet eens van me kijken. Echt zo vreselijk vond ik het om naar te kijken en ook zo enorm slecht geacteerd door een aantal mensen.

Maar juist daardoor werd de persiflage die zij ervan maakten, gigantisch hilarisch. Oh echt, dat was altijd een feestje op de zaterdagochtend. Mijn moeder poetste altijd op vrijdag bij mij het huis, omdat ik én 36 uur werkte en een HBO studie volgde en mijn toenmalige echtgenoot ook fulltime van huis was. Dat waren sowieso pittige tijden. Maar op zaterdagochtend, gingen we om de beurt de boodschappen halen voor de hele week. Het briefje was de avond ervoor al gemaakt. Degene die thuis bleef deed nog wat dingetjes in huis en zorgde ervoor dat er een volle pot koffie klaar kwam te staan. De boodschappen werden weggezet en de koffie ingeschonken.

Voor Kim meestal Fristi of zo, en altijd wat lekkers voor bij de koffie en dan gingen we met zijn drietjes op de bank zitten en ging Telekids op. Want dan kwam pittige tijden. Oh echt dat was zo lachen altijd. Eigenlijk was dat wel een soort van de voorloper van de tv kantine. Daar kijk ik dan gek genoeg niet speciaal naar. Alleen als ik het toevallig eens zie, of stukjes ervan zie, dan kan ik er toch ook weer erg smakelijk om lachen. Ondanks de pittige tijden, waren het toen nog erg leuke tijden. Dat is ook wel eens leuk om aan terug te denken. Dat was altijd een klein minifeestje zo op de zaterdagochtend. Lachen en genieten met elkaar. Helaas duren zulke tijden nooit al te lang. Maar de mooie herinneringen die nemen ze me mooi niet af. Dat is dan wel weer fijn.

Omdat ik soms, vaker wel dan niet eigenlijk, teveel verf pak, ben ik daardoor altijd met meer dan één doek bezig. Nu ook weer, het zijn er vier. Van drie weet ik al wat erop gaat komen. Van eentje nog niet. Geen idee. Maar dat vult zichzelf straks wel weer in. Opeens staat er dan iets op. Eentje is de achtergrond voor de ezeltjes die ik wil maken, heel in het klein dan. Want dat moet op een stuk muur van twee bij twee meter komen. Maar ik wil even ‘voelen’ wat ik doen moet, in het klein. Dat kan hoor, dan gaat het straks in het groot veel makkelijker. Dan weet ik al hoe en wat. En ik ben met mijn witte paard en bloesem bezig. En met een mooie voor mijn nichtje. Dat wordt een hele speciale en daar zeg ik nog niets over. Ze zou deze blog maar eens kunnen lezen, weg verrassing.

Wanneer ik ermee klaar ben, al die doeken? Geen idee, er zit geen tijdlimiet op en dat is wel zo prettig. Dit alles was vandaag wel onder het toeziende oog, als hij niet lag te maffen dan, van Rainbow. Die is vandaag niet bij me weg te slaan. Deze doeken zijn voor wanneer ik tijd heb, en zin. Ik heb nog een opdrachtje dat af moet maar daar ga ik of van de week, of na de logeerpartij aan beginnen. Net zoals het uitkomt. Spannend zo’n nieuw begin. Toch zal ik blij zijn om over een jaartje of anderhalf a twee, weer een beetje vastigheid te hebben. Dat ik of kan blijven na die zes maanden, wat niet altijd het geval is, zo ik al gehoord heb, of snel zelf een baan vind met een vast contract. Dan kan ik eigenlijk pas een beetje echt tot rust komen. Tot die tijd, doen we maar alsof…