17. jun, 2019

Drie jaar en 19 dagen zonder Sunshine

Dit was een interessante dag! Ik had mijn eerste kennismakingsgesprek, voor een stageplaats. Ik dacht eerst dat het om elf uur was maar toen ik de pc had opgestart, en in de mail keek, zag ik dat het om twaalf uur was. Ik heb nog even zitten werken aan een cadeautje dat ik eind juli klaar moet hebben. En tussendoor heb ik even de route zitten bekijken. Er waren 3 verschillende manieren maar ik heb maar de snelste route gekozen. Alles op zijn dooie akkertje, ik hou niet van haasten. Volgens Google zou het 31 minuten duren voor ik er was. Er kunnen altijd allerlei onvoorziene omstandigheden opdoemen onderweg dus ik ging een uur van te voren weg. Dan vermaak ik me wel hoor, met mijn gsm of de omgeving, mocht ik erg vroeg zijn.

Ik reed er zonder files, juiste tijdstip dit, zo naartoe, in ene keer. Alleen op het laatst ging het even mis want ik kon daar niet parkeren natuurlijk. Een klein stukje verderop, middenin een woonwijk heb ik de auto neergezet. Pas vanaf 13 uur zou het betaald parkeren zijn, ik gokte erop dan al terug te zijn. Ik ging op hoop van zegen weer terug waar ik net was weggereden. Eerst kwam ik op de spoed van het ziekenhuis zelf terecht. Ik moest weer naar buiten, trappen af en naar links. Daar aangekomen staat er levensgroot 70, het nummer waar ik moest zijn. Nou, net in de auto heb ik dat niet gezien hoor.

De mevrouw die ik aan de telefoon gehad had, had gezegd; ‘er zit niemand bij de receptie of zo, dus ik kom u zelf wel halen om 12 uur.’ En zo heb ik het dan ook letterlijk in mijn oren geknoopt. Ik kon zo naar binnen lopen, de deuren gingen vanzelf open. Ik ben netjes in een stoeltje gaan zitten. Iemand vroeg of ik op iemand wachtte, ja, mw. Die en die zou me om 12 uur komen halen. Oh oké, dan was het goed. Ik was nog iets te vroeg natuurlijk. En als je wacht duurt een minuut een uur. Het middaguur ging voorbij en rond tien over, werd ik toch wel ongerust. Ik opende mijn mail, lang leven de smartfones, en belde maar naar het nummer van die mevrouw, de secretaresse.

Ja, ik had ook even aan moeten bellen, zo wist ze toch niet dat ik er al was? Eh, oké, dat was al even misgegaan blijkbaar. Als zij zegt, ik kom u om 12 uur daar wel halen, dan is dat zo. Daar wordt niet bij gezegd dat dit alleen geldt als ik aanbel. Nou, hopelijk dachten ze niet dat ik al te laat was. Ik werd netjes opgehaald, vrijwel direct, en werd naar boven gebracht. Koffie kreeg ik in de kantine en niet veel later, mocht ik mee naar een kantoortje. Een dame en een meneer begroetten me hartelijk. Ik ging zitten en we gingen het gesprek aan. Veel standaard vragen, ook waarom ik deze studie nu wilde gaan doen. Wat is je motivatie en bla bla bla. Brute eerlijkheid helpt wel altijd.

Toen ze me dan ook vroegen wat ik wist van het werken in een apotheek en medicatie, kon ik dan ook alleen maar zeggen, dat ik van toeten nog blazen wist. Ik kende de medicatie die ik zelf slikte en daar was dan ook alles wel mee gezegd. Wat voor medicatie gebruikte ik dan wel niet? Die noemde ik op. Oh, u neemt Foster in? Ik keek even verbaasd, eh ja, was mijn antwoord. Oh u bedoelt dat het een pufje is? Dat neem ik dan toch ook in, via het inademen direct in mijn longen! Nee, dat was muggenziften hoor. Dat zei ik natuurlijk niet, het was ook niet echt serieus bedoeld, denk ik toch. Wat doet Foster, werd er als volgende vraag op me afgevuurd.

Oh eh, mijn grijze cellen flitsen als gekken, ik bedacht me wat er gebeurde zodra ik zo’n pufje nam en gaf het voor mij meest logische antwoord; ‘het verwijdt de longblaasjes’. ‘Het verwijdert de longblaasjes?!’, riep de meneer verbaasd uit. Gelukkig had de dame het wel goed gehoord, we vonden tegelijkertijd een beter synoniem, ‘vergroot’. Hij had het wel gehoord hoor, volgens mij. Hij vroeg nog over van alles en nog wat door. Ook wel veel vragen over of ik wel, na leidinggevende te zijn geweest, opdrachten kon uitvoeren. Dat het leidinggevende zijn toch wel heel iets anders was. Ja, dat was dan ook juist wel de bedoeling. Zo ging het nog wel even door en op een gegeven moment vroeg hij ook; ‘rook je?’ Oh wat was dat fijn om gewoon ‘nee’ te kunnen antwoorden.

Ik heb nog een flinke flater geslagen ook. Echt weer zo ontzettend blonT. Ze vroegen of ik wist wat de Parnassia Apotheek doet allemaal. Nou, ik had dat wel gelezen, dat ze medicatie maken voor alle ziekenhuizen hier en die distribueren. Dat AHZ betekent Apotheek Haagse Ziekenhuizen. Oh? Hoe ik daarbij kwam? Nou, ik had geGoogeld, op het adres. Oh, aha, was de reactie van beiden. Ja, dan krijg je inderdaad alles over AHZ maar zij zijn Parnassia en zij huren van AHZ. Ja, dat kon ik weer niet weten natuurlijk. Dit is niet zoals een standaard apotheek, die is echt veel groter. De werkdruk is dan ook wel hoger maar toch, dit is veel uitgebreider dan in de standaard apotheken.  

Als ik deze richting en deze stage ga doen, dan kan ik, naast altijd terecht in een ‘normale’ apotheek, ook altijd in alle ziekenhuisapotheken werken. Dit gaat veel verder in verantwoordelijkheden en de dingen die ze doen en bepalen. Als iemand communicatief sterk is, dan gaan ze allerlei klinieken af, van Parnassia en kijken en controleren hoe ze met hun medicatie omgaan. Is dat niet goed, dan ga je daarmee aan de slag. Zoiets zag hij mij al zeker doen, bijvoorbeeld. Goh, hoezo dat nou weer? Zo’n babbel ben ik toch niet?...

Ook vroeg zij even naar mijn leeftijd, waarop hij grapte dat hij dat niet had gedurfd. Ik dacht eigenlijk dat dit op mijn CV stond maar blijkbaar niet. Misschien wel zo gunstig? Ik weet het niet. We moesten wel lachen erom. Hij kijkt de dame aan en vraagt haar; ‘zie jij het wel zitten om haar te begeleiden?’ Ja, dat zag ze wel zitten. Nou, wat leuk en dat met het 'te laat komen' én de grote adres flater! Eerste gesprek, ze weten dat ik van niets weet en nog niets kan, behalve wat ik tot nu toe al allemaal kan. En ik heb al een stageplek, sowieso!  Het wordt een enorme pittige studie, vertelde zij me al wel. Ik mag er nog wel even over nadenken, omdat dit mijn eerste gesprek van vele is en zo kan ik ook even zien hoe dat me bevalt. Als ik ze maar snel iets liet weten. Dat mag nadat ik volgende week dinsdag in Numansdorp geweest ben.

Ze gaf me de grote rondleiding en vertelde nog van alles daarbij. Zij is zelf ooit, op haar 40e, aan deze studie begonnen, ook zelfs via Capabel net als ik, maar zij werkte toen al een hele tijd bij een apotheek. En zelfs was het toen voor haar enorm pittig. Ja, dat dacht ik al wel, ik weet dat het niet makkelijk zal worden. Zij adviseerde me dan ook om een dag of zelfs twee dagen extra stage te doen, als dat kon. Met 2 dagen ga je het niet redden om alles te weten en er examen in te doen. Gelukkig dat ik 1 studiedag minder heb dan ik dacht, dus ik kan er wel drie doen dan. Ja, het zal even druk en pittig zijn. Zij studeerde ook elke avond van 21 tot 24 uur omdat je het anders echt niet gaat redden. Nou, er staat me wat te wachten denk ik.

Maar, ongeacht, ik héb een stageplek. En nog een interessante ook. Woensdag naar Vlaardingen, bij een standaard apotheek eens kijken. Maandag naar Zevenhuizen, daar kwam ook nog even een stageplaats voorbij en kreeg ik een afspraak. Dan de dinsdag de 25e naar Numansdorp en ondertussen weet ik dan wel of ik bij de Parnassia wil werken of niet. Zoals het nu voelt, denk ik het bijna wel. Maar goed, even afwachten hoe die andere gesprekken zijn. Leuk, zo’n goed begin, dat is het halve werk. Wordt uiteraard vervolgd! Spannend!!!