18. jun, 2019

Drie jaar en 20 dagen zonder Sunshine

Ik zit mijn tijd te verdoen hier. Ik zit gewoon te dubben, of vandaag de boel doen en dan morgen boodschappen halen. Dat moet dan nadat ik bij de Apotheek in Vlaardingen ben geweest. Maar ik kan ook vandaag de boodschappen halen, het wordt vandaag heet. Dan doe ik morgen de boel hier, als t wat is afgekoeld. Dat kan ook natuurlijk. Donderdag net na de middag moet ik Karina ophalen van het station. En vanaf dan doen we gewoon tot zondag niets meer in huis. Dus misschien is het wel handiger om de boel woensdag te doen. Maar dan bedenk ik me weer, als ik dat vandaag doe, hoef ik er niet uit, kan ik vanmiddag lekker op het balkon een boek lezen of zo. Morgen moet ik er toch al uit en kan ik net zo goed daarna gelijk door voor die boodschappen.

Oh wat een vreselijk dilemma. Geintje hoor, maar het houdt me wel van de dingen af die ik wil doen. Elke keer als ik beslis, dan switch ik toch net op het laatste moment weer terug. Zo gaat het nu al een tijdje. Ik vind mezelf enorm irritant zo. Op de een of andere manier zal ik toch tot een beslissing moeten gaan komen. Anders gebeurt er helemaal niets vandaag. Nou ja, de bakken van de cits moeten zeker verschoond worden. Kleding voor morgen klaar leggen vast, dat ik alleen even naar de route moet kijken en op tijd weer weg kan. Meer hoeft dat niet te zijn.

Wel grappig dat elke apotheek  zo uit de buurt is. En ik kan echt drie keer struikelen hier in de buurt, en ik ben al bij de volgende apotheek. Alsof dat niet de bedoeling is en ja, dan is de boodschap wel duidelijk. Waar ik morgen heen ga is met twaalf tot veertien minuten rijden, nog het dichtste bij. Maar behalve bij de Parnassia groep, zijn het allemaal standaard apotheken. Ik ben erg benieuwd naar die gesprekken, terwijl ik eigenlijk ook die mevrouw al wil bellen om alles af te kunnen gaan spreken. Even geduld nog, eerst even de rest aanhoren en bekijken. Dan zal het vanzelf duidelijk worden wat ik echt wil.

Vanmorgen was ik voor de wekker wakker en toen lag ik al te plannen hoe ik dat moest gaan doen allemaal. Voor de katten, vooral de twee jongsten, zal het weer een hele schok worden dat ik zoveel weg ben. De kleintjes weten bijna niet eens beter ondertussen of ik ben er 90% van de tijd. Dus ja, dat wordt wat. Vooral ook omdat de etensbakjes op batterijen niet altijd open gaan, vind ik het vooral voor Rainbow zielig. De rest komt niets te kort en hopelijk maken ze elkaar niet af op die dagen.

In Den Haag zijn ze van 8 tot 17u30 open. Dus moet ik rond zeven uur de deur uit. Dat wordt om zes uur op, bakken doen, cits eten geven, koffie maken en gelijk lunch voor de cits klaarzetten, wassen en aankleden, mijn eigen eten en fruit pakken en weg. Moet kunnen in een uur, dacht ik toch. En dan 17u30 naar huis, hopelijk geen files maar dat kan ik wel op mijn buik schrijven. Behalve in de vakanties dan. Dus rond 18u30 pas thuis. Dan moet je nog eten en leren, terwijl je al bek af bent. Dat drie keer in de week. Ik weet nog niet eens wáár ik eigenlijk naar school moet, maar dat is wel in Rotterdam. Waarschijnlijk zal ik met het OV moeten en daardoor er net zo lang of misschien wel langer over doen om er te komen als het duurt om naar Den Haag te komen.

Dus ik denk dat je dan wel een soortgelijke dag gaat krijgen, zowel qua tijden als qua moe zijn. En dan heb je nog een dag online les. Ik hoop dat ik het zo kan en mag plannen, dat ik de woensdag thuis ben, dan heb je een beetje een breuk in de drukte. Dan kan je ’s morgens vroeg de boel doen en daarna ga je achter de pc om je lessen te volgen. Daarom denk ik ook dat mijn dagelijkse blog een beetje zal komen te vervallen en misschien de woensdag en de zaterdag en/of zondag een blog geplaatst kan worden. Tussen het studeren door. Want ik wil ook nog eens hoge cijfers halen, als dat enigszins mogelijk is. Misschien moet ik dat even afwachten, met alles wat ik al gehoord heb, wordt het mega pittig die studie. Misschien moet ik dan blij zijn als ik een net voldoende heb of zo. Alleen, zo ging het nooit bij mij dus of ik dat leuk ga vinden, is een ander verhaal.

Misschien moet ik het maar even afwachten allemaal. Het wordt best veel in je hoofd stampen, geneesmiddelen leer en -bereiding, managementbeheer en administratie. Gisteren hoorde ik ook dat je al die geneesmiddelen en hun werking en bijwerkingen moet kennen, niet alleen bij hun officiële naam maar ook de gangbare benaming ervan. Methodiek en preventie en voorlichting hoort er ook bij en Nederlands, Engels en Rekenen ook. Tel uit je vrije uren, die heb je eigenlijk voorlopig voor een jaar niet meer. En met zulke dagen toch nog even een blog schrijven, ik denk het niet, helaas hoor. Ik zal dat zelf ook wel missen, lekker even van me af schrijven. Ach wie weet moet ik wel, qua drang of zo. Geen idee, maar helemaal opgeven nee, het is mijn lijntje met Sunshine. Minstens eens per week, een beetje bijkletsen over alles wat er gebeurt, of twee maal, kan ook. En wie weet lukt het wel, elke dag?

Ik ga zoveel nieuwe dingen tegemoet, ik moet zowat opnieuw het wiel uitvinden of zoiets. Alles wat je al jaren doet zoals je het doet, moet opeens veranderen. Hopelijk werken mijn grijze cellen nog net zo goed als ze vroeger deden. Ik heb altijd goed kunnen leren en bovendien heeft dit mijn interesse, dat scheelt wel. Maar al die geneesmiddelen? Poe hee, dat zijn er veel hoor! En dat in een jaar, waar je normaal drie jaar over doet. Ik bedoel maar. Dat is niet voor niks. Ik ga gewoon de uitdaging aan. Als ik mijn diploma heb, moet ik nog op zijn allerminste tien jaar werken nog, voor ik met pensioen mag dan liever wel werken in iets wat ik echt leuk vind om te doen. En wie weet ga ik dan na mijn pensioen gewoon door. Voor zo’n twee dagen in de week of zo? Gewoon voor de leuk?

Ik zie mezelf toch echt niet voor altijd thuis zijn. Dat heb ik nu ook wel een beetje gehad. Ik werk al vanaf ik twaalf was hoor, dat zegt al genoeg. Niet omdat dat moest maar omdat ik dat zelf wilde. Je hebt nou eenmaal werkpaarden en sierpaarden en ik ben een werkpaard. Ik ben daar ooit voor uitgescholden en dat vond ik heel erg. Want dat is toch niet iets om over te worden uitgelachen of uitgescholden? Ik ben er juist trots op en dat heb ik daar toen wel van geleerd. Misschien was het daarom dat het gebeurde.

En als je zo zit te lummelen omdat je in een door jezelf opgelegd dilemma zit, dan ga je lummelen. Ik lummelde wat door de oude fotoboeken. En vond ik daar toch ergens, waar die absoluut niet hoort, één van de foto’s waar ik naar op zoek was. Er moeten daar nog meer van zijn maar die heb ik nog steeds niet ontdekt. Die horen eigenlijk in mijn baby album maar helaas, daar zaten ze niet meer in. Nu heb ik er weer eentje ontdekt in elk geval, zij het behoorlijk beschadigd. Beter iets dan niets, in dit geval. Het grappige is ook dat je foto’s tegenkomt, waarop die inmiddels bij de lezers van dit blog beroemde 13 een rol speelt. Bij onze hele familie komt de 13 vanuit alle tijdperken naar boven. Natuurlijk hadden we er toen geen erg in, toen speelde het nog geen rol maar het was er al om weer naar boven te komen toen het wel een rol speelde. Als je me nog begrijpt tenminste.

Ondertussen is de boel gedaan, morgen dus die boodschapjes. Donderdagochtend het laatstje stukje opruimen doen en stofzuigen kan hier altijd wel twee keer per dag dus dat zal ik dan ook wel weer doen. Anders heeft Karina zo'n harig weekend en dat willen we niet op ons geweten hebben hier. Het is warm in huis ook nu en dan wordt je een beetje lui. Ik wilde lezen maar mijn ogen zijn dicht gevallen. Nu is het etenstijd, voor mij en de cits. Niks koken, te warm. Gelukkig trek ik voor hun zo een blikje open. Morgen naar Vlaardingen, ben zo benieuwd!