21. jun, 2019

Drie jaar en 23 dagen zonder Sunshine

Donderdag werd ik om zes uur al wakker. Goed zo, dat gaat binnenkort toch regelmatig mijn tijd worden. Als je op tijd naar bed gaat, dan kan dat helemaal geen kwaad. Ik ben toch al omgedraaid van nachtmens naar ochtendmens. Ik snap er ook geen jota van maar het is wel gebeurd. Net als het stoppen met roken toen, van de ene op de andere dag. Dat snap ik ook nog steeds niet maar ik ben er wel heel blij mee, ook wel met het ochtendmens zijn. Je hebt veel meer aan je dagen zo. En daar hou ik wel van. Op mijn gemak de katten hun ontbijt gegeven en zelf koffie gemaakt. Even wakker worden met koffie en het nieuws op de bank, dat vind ik wel lekker.

Om 13 uur komt Karina aan op CS en ik wilde nog wat opruimen hier. Volgens mij werd ik stiekem gebeten door de witte tornado. Ik heb lopen stofzuigen, stoffen, de wc gedaan en de badkamer en daarna heb ik alles gedweild. Ook boven zelfs en ik was nog voor tienen met alles klaar. Ik heb wel even op het balkon uit staan wapperen. Poe hee, het is wel bewolkt maar best warm zo. Nou ja, toch lekker als alles helemaal opgeruimd en schoon is. Alleen straks even afwassen en zo. En dan zorgen dat ik om 13 uur op het station ben. Hopelijk krijgen we de koffer in mijn kleine Lila, anders hebben we pech. Het zal wel lukken, met wat moeite. Dan snel naar huis en de koffer wegbrengen, kleine Rainbow zijn soepie geven en dan gelijk weer weg. We beginnen al goed.

We gaan sushi eten in Sumo, een van de vele maar lekkere sushi restaurants die we hier hebben. Karina kent dat niet en dan is het leuk om te laten zien. Want ik heb jarenlang geweigerd om daar te gaan eten omdat ik geen vis lust. Maar ze hebben nog zoveel meer ook. En toen ik daar eenmaal achter kwam, vond ik het jammer dat ik daar zo lang mee gewacht had. Sushi eten is heerlijk, alleen geen vis voor mij maar dan nog volop keus. Ik ben gek op de groentes en de champignons bijvoorbeeld. Zo lekker! En de kip en biefstuk, loempiaatjes en weet ik het allemaal. En tegen die tijd hebben we best wel honger denk ik zo. Ik ben benieuwd wat ze ervan vindt!

Gisteren hoorde ik op het nieuws dat we baby wolfjes hebben, hier in Nederland. Oh wat leukie! Ik rennen om beeld te zien, was ik net te laat. Nou ja, jammer dan. Maar wat een leuk idee. Apart ook wel en erg goed voor het milieu. Ik heb eens een filmpje gezien over een nationaal park ergens in Amerika. Toen de wolven terug kwamen en hun bijdrage leverden in die hele ecologie, begon er veel meer terug te komen en werd het er alleen maar mooier en beter van. Een soort van herstelde balans werd het zo. Hopelijk werkt dat hier straks ook zo. Ik vind het wel wat. Zolang ik met mijn trojka niet vast kom te zitten daar in het bos, in een sneeuwstorm, heb ik niks te vrezen.

Gisteren had ik ook nog lampjes meegenomen. Leuk, want het waren libellen en ik wist precies waar ik die bij nodig had. Zit ik ze net uit te pakken, krijg ik punt één dat batterijendoosje niet open. Dat is het ergste niet eens, want punt twee zijn het palmboompjes. Wat een verrassing! Voortaan toch maar beter uit mijn doppen kijken hoor, als ik weer eens wat koop. Ik zal Karina straks vragen of ze me kan helpen met die batterijen want ik heb de moed al opgegeven en een pijnlijke vinger gekregen. Oh, er zit een instructie bij, zie ik nu. Straks maar even kijken dan, nu ga ik eerst Karina halen. Het is, nu ik dit zit te typen, nog donderdag en Karina zit nog een half uurtje in de trein.

Het is nu opeens vrijdagochtend, en we gaan zo richting Hillegom. Ook leuk natuurlijk. We hebben gisteren heerlijk gegeten en Karina heeft volgens mij van elk Japans gerechtje een foto genomen. Voor haar de eerste keer dat ze dit gegeten heeft. Maar zij is ook niet zo’n grote eter en daar is waar de sushi restaurants hun winst op maken. Je mag zes rondes zes gerechtjes bestellen. Wij kwamen tot twee rondes en de derde ronde hebben we alleen gebakken banaan besteld als toetje. Tjokvol zit je dan, tenminste, wij wel. Er kwam haast Sushi uit mijn oren zeg. Met de tram weer naar huis en halverwege zijn we uitgestapt.

Ik moest vloeistof hebben bij RotterdamP. Ik wil straks, als ik ga leren en stagelopen eigenlijk helemaal stoppen ermee. Zo’n gedoe allemaal. Maar nu nog niet dus even E-liquid halen. Hoor ik ook nog eens dat de 50 ml eruit gaat en je voortaan alleen maar 10 ml kan kopen. Nou ja, nou weet ik het helemaal zeker, ik stop er mee straks. Rare overheid hier. In Engeland krijg je het zelfs helemaal vergoed door je zorgverzekeraar en hier doen ze weer zo raar. Nou ja, ik had nu mazzel want alles wat ze nog hadden was in de aanbieding. Ze hebben het adres van hun website naar het buitenland verplaatst zodat je dan online wel de 50 ml kan bestellen. Echt hoor!

Het was zulk lekker weer en we zaten nog steeds zo vol, dat we besloten niet op de tram te stappen maar er een flinke wandeling van te maken. Het was een behoorlijk stuk lopen en ik had niet de juiste schoenen aan eigenlijk maar ik had nog geen last van mijn hiel. Dus gewoon doorstappen maar en dat was best lekker. Dat te volle gevoel loop je er dan wel af. Toen ik thuis kwam was ik wel blij dat ik er was. Maar toen we even zaten met een koffie, was het alweer hersteld. Nou, dat was vorig jaar nooit gelukt zo. Wat een vooruitgang nog steeds bij mij. Straks moet ik ook hele dagen lopen en staan, ik kan maar beter zorgen dat me dat zo makkelijk mogelijk af gaat.

Karina had hele mooie cadeaus voor mij meegenomen. Ik heb een prachtige ring gekregen met bijpassende oorbelletjes. En ze had een doos met bonbons meegenomen, hè bah, wat vies! Ik had voor haar ook wel wat cadeautjes en daar leek ze ook blij mee te zijn. Vooral met de ketting met daaraan een blauwe vlinder. Die had ik toevallig al gekocht toen zij op Kreta was en dan stuurde ze me steeds appjes over dat ze overal blauwe vlinders zag. Ik had toen al zoiets van, ik zeg niks! Zij dacht dat ik hem gekocht had omdat zij het er steeds over had, maar ik had hem gewoon al. Weer zo apart. De laatste tijd gebeurt me dat constant. Het zal een reden hebben! Ik heb het de laatste tijd bizar vaak, dat ik al dingen weet en het dan later bevestigd wordt. Volgens mij wil het Universum me vertellen dat ik eens een keertje op die gevoelens moet leren vertrouwen.

Ik heb dat altijd al gehad en Kim, als klein kind, werd daar gek van. Ik wist het altijd als ze tegen me loog. En ik weet dat nu nog steeds, en niet eens alleen bij haar. Makkelijk zou je misschien denken maar nee, ik vind dat echt lang niet altijd leuk. Het kan zelfs vrij pijnlijk zijn. Dan kan je maar beter in het ongewisse blijven vaak. Wat niet weet, dat niet deert is niet voor niets een spreekwoord geworden. Maar goed, ik zal het ermee moeten doen en blijkbaar beter en vaker naar mijn eigen gevoel moeten luisteren. Want ik zit er ten alle tijden goed mee. Moet ik misschien toch maar eens gaan doen dan. Verder hebben we de avond ook gezellig doorgebracht.

Met een wijntje hebben we geprobeerd naar een film te kijken maar helaas, de helft hebben we niet gevolgd omdat we elke keer weer opeens zitten te babbelen. Die film hebben we halverwege maar uitgezet. Dat had geen zin. Omdat de slaapkamer veel en veel te warm is nu, hebben we allebei beneden op de bank geslapen. Karina helemaal blij want Rainbow was bij haar komen liggen, of meer bovenop haar. Ja, dat doet hij wel vaker bij mij, als Aurora er tenminste niet ligt! Aurora ligt meestal de hele nacht in mijn armen dus ik denk dat Rainbow het geweldig vond dat hij nu toch ook een lekker zacht lijf had om op te liggen. Hadden we het allemaal naar ons zin zo.

Ik had Karina al gewaarschuwd voor mijn drukke gedrag in de nachten. Ik praat, ik lach of ik huil, ik doe van alles want ik heb het altijd heel druk, zonder dat ik het zelf weet. Ook zij wist me dit later te bevestigen. Ja, dat krijg ik altijd te horen, het moet vrij grappig zijn om te zien of te horen. Het zal wel, zo jammer dat ik dat zelf niet in de gaten heb. Vandaag hadden we echt een bizar drukke maar leuke dag. Maar dat is weer voor morgen een goed verhaal om te vertellen.