22. jun, 2019

Drie jaar en 24 dagen zonder Sunshine

Gisteren hebben we een behoorlijk drukke dag gehad, maar wel leuk. Op ons gemak hebben we ontbeten en koffie gedronken. Toen zijn we richting Hillegom gereden omdat we een afspraak hadden bij PeeT, mijn paranormaal therapeute. Ik was er al een tijdje niet geweest en Karina had er altijd al eens een keer naartoe gewild. Maar omdat zij in Belgisch Limburg woont, is dat best wel een beetje te ver rijden. Dus toen kwam ik vorig jaar met de oplossing, als je nou weer eens een keertje hier logeert, dan moet je een afspraak maken. Vanaf mij is het maar een uurtje rijden.

Dan moeten we dat wel ruim van te voren afspreken natuurlijk want Petra heeft het behoorlijk druk! Dus begin dit jaar hadden we al dit weekendje gepland, nadat Petra de afspraak had vastgezet. Gooide mijn opleiding ook nog bijna roet in het eten, toen ik nog niet wist hoe of wat. Maar dan had ik sowieso gezegd, dat dit al vaststond. Een vakantie die al geboekt is, ga je dan ook niet afzeggen. Maar dat liep allemaal helemaal perfect. En wij gisteren om elf uur in de auto richting Hillegom. Ik ben altijd blij om Petra te zien en te spreken. Voor de dingen waar ik mee zit, weet zij altijd wel iets zo te zeggen of uit te leggen, dat ik er iets mee kan of beter, veel mee kan eigenlijk.

Dat weet ik al van te voren, het is altijd fijn en verhelderend. Voor Karina was het helemaal nieuw en die zag er ook wel naar uit. En natuurlijk bleek het voor Karina ook heel veel te doen en had ze er heel veel aan. Ik had niet anders verwacht. Als je wat meer over Petra en haar mooie werk wilt weten, klik dan hier. Karina had bij mij een hoeveelheid schilderijtjes besteld en die heeft ze aan Petra gegeven om haar cliënten die het nodig hebben een hart onder de riem te steken. Ik had een cadeautje voor haar meegenomen ook. Het was fijn en we hebben af en toe behoorlijk gelachen om van alles.

Petra moest natuurlijk ook weer erg om mij lachen. Een typisch staaltje van hoe ik denk en een prachtig bewijs dat ik het mezelf altijd echt te moeilijk maak. Ik vertelde natuurlijk over de stageplaatsen. Van Vlaardingen had ik natuurlijk nog wel geen antwoord. Maar ja, daar was het klein en rustig en kon ik echt goed één op één begeleid worden en me dus echt volledig op mijn studie storten. Want ook de stage was gewoon voor twee dagen. Bij die Parnassiagroep is de werkdruk al hoger dan bij normale apotheken, willen ze me liever drie of vier dagen stage laten lopen ook. Kortom, tien keer zwaarder omdat je dan ook minder tijd hebt om rustig te studeren. En dat gaat echt wel nodig zijn want het moet er allemaal ingestampt worden.

Dan denk ik dus, ja, maar als ik naar Vlaardingen ga, dan kies ik voor de weg van de minste weerstand, ik moet daarom dan maar voor Den Haag kiezen. Dan daag ik mezelf meer uit. Vlaardingen is dan in verhouding te makkelijk. Dat was het waar Petra zo om moest lachen. “Makkelijk? De weg die jij kiest is al zwaar en moeilijk op zich en die wil jij eigenlijk nog veel moeilijker maken? Jij kiest niet voor het makkelijkste, als je kiest voor Vlaardingen of andere apotheken, jij kiest dan voor de iets minder moeilijke. Dat zie je gewoon verkeerd, je onderschat weer wat je gaat doen zo. Kies je voor nu iets minder moeilijke stage, kan je je goed op je opleiding storten, want daar moet het nu om gaan. Heb je straks je diploma, kan je altijd nog kiezen voor een hogere werkdruk of meer ambitieuze projecten, want dan heb je die studie er niet nog eens bij.” Dat waren de woorden van Petra.

Karina was het daar totaal mee eens, die had ook al gezegd; ‘ik weet het al, jij wilt voor het meeste moeilijke gaan.’ Eh ja, ben ik zo doorzichtig? Het is ook van de gekke, ik weet al wat me te doen staat nu. Ik moet afwachten wat Vlaardingen zegt, ja of nee. Dan wil ik toch ook nog de geplande gesprekken voeren en kijken hoe het daar zit en voelt. En dan kan ik daar op gebaseerd een keuze maken maar dan wel met het bovenstaande in gedachten. Na een hele leuke middag, reden we weer richting huis. We moesten even iets uit de brievenbus pakken, een formulier om een pakketje te halen, en dat gingen we dan direct maar even oppikken.

Ik parkeerde de auto vlakbij het zaakje waar ik moest zijn maar er was bij de post iets verkeerd gegaan en wij moesten heel ergens anders mijn pakketjes ophalen. We zijn maar gaan lopen, het was de brug over en het was prachtig weer. Met pakketjes in de tas, zag ik een erg dorstige hortensia en dat vond ik zielig. Maar ook had ik het met mijn broer over hortensia’s gehad en die wilde ik voor hem kopen. Ik ken dat van ze, ze hangen snel, het zijn zuiplappen maar geef ze genoeg water en ze zijn prachtig. Zo liepen we weer naar de auto en zijn we maar gelijk doorgegaan naar de Chinees om chinees te gaan halen. Ja, duh! Met een tas vol eten waren we bij half zes eindelijk thuis. De katten waren heel blij dat we er weer waren, dat was wel duidelijk.

Karina pakte de chinees uit, niet de mens maar het eten natuurlijk. Ik gaf ondertussen de cits hun eten, daar waren ze wel aan toe. Rainbow had zijn soepie al vroeg gekregen, toen we om elf uur weggingen. Die verging van de honger natuurlijk. Na het eten even uitgebuikt, de cits ook en daarna zijn we naar mijn broer gegaan, voor de koffie. We brachten gebak en een hortensia mee. Het was wel even gezellig maar ik was ook wel moe en ik denk Karina ook wel. Omdat het al half tien was geweest gingen we richting huis. Rainbow kan klokkijken en die had vast de pest in dat we er nog niet waren. Negen uur is nu snoepietijd voor hem en daar waren we al voorbij. Volgens mij viel hij daarom van mijn schoot, waardoor zijn nageltje heel diep in mijn knie drong. Dat was vast geen ongeluk, dat was voor straf! Had ik maar op tijd moeten zijn. Eigen schuld, dikke bult, op je knie. We hebben nog even zitten kletsen maar volgens mij lagen we al voor het elf uur was in een diepe coma. Want het was best een heftig dagje geweest zo.

Vandaag lekker op ons gemakkie wakker geworden en Karina zit even op haar telefoon en ik zit even een blog te typen. We hebben al weer hele gesprekken achter de rug en we gaan vanmiddag naar Delft, voor een bandstemmen sessie bij Frans Schmidt Gieskens. Als je precies wilt weten wat dat inhoudt, voordat je morgen het hele verhaal leest, klik dan hier en lees het maar eens een beetje door op zijn pagina van Paradio Studio. Dat scheelt mij een berg uitleg.Daarna gaan we uit eten nog en dan is de hele zaterdag ook alweer voorbij.

Morgenochtend alles inpakken voor Karina en dan moet ze om 12u10 de trein terug alweer hebben. Maar dat is voor morgen. Gisteren keek ik nog even in mijn mailbox, ik moet ook nog een afspraak maken in Zoetermeer, maar die apotheker was al weg. Maandagochtend even terug bellen dan maar en hopen dat het nog kan rond een uurtje of één. Want om 15 uur moet ik in Zevenhuizen zijn en dat kan ik dan mooi achter elkaar doen. Dinsdag nog even naar Numansdorp en dan moet ik een beslissing maken, als dat nog mag of kan dan.

Want gisteren kreeg ik ook een mailtje van Vlaardingen, die bieden me ook de stageplaats aan, en kan ik daar in Augustus al beginnen. Of ik wilde laten weten of ik daar akkoord mee ga. Nou, mag ik alstublieft nog even die gesprekken netjes afmaken en daar mijn beslissing op baseren? Dat weet ik nog niet natuurlijk, misschien vindt ze dat irritant? Maar dat ga ik maandag wel even zo vragen en mailen. Ik hoop dat ze dat goed vindt en anders heeft het zo moeten zijn, dat Vlaardingen af zou vallen daardoor. Dus even afwachten maar weer, nog maar een paar daagjes, dan weten we alles. Er moeten alleen geen gesprekken meer bijkomen hoor. Maar als ik de keus heb gemaakt, dan hoeft dat ook niet meer en dan zullen ze dat daar ook wel doorgeven, neem ik aan. Woensdag zal t wel beslist zijn allemaal.