23. jun, 2019

Drie jaar en 25 dagen zonder Sunshine

Gisteren was het weer een hele leuke dag. In de ochtend lekker lummelen met koffie, geen gehaast, daar houden Karina en ik allebei niet van. En terwijl Karina even zelf bezig was, kon ik zo mooi even lekker vroeg mijn blog schrijven en plaatsen. Dan kan de pc uit en die hoeft daarna dan niet meer aan. Ik had geen idee hoe laat we weer thuis zouden zijn en om dan nog een blog te gaan schrijven, zag ik niet zo zitten. Nu ik pas zo heel laat zit te typen begrijp ik waarom ik dat niet fijn vind. Te laat gewoon, voor mezelf dan. Van de week weer even in een ritme komen maar nu eerst even over gisteren vertellen.

Rond één uur zijn we richting Delft gegaan, zoals ik in mijn blog van gisteren al schreef, gingen we voor een bandstemmen sessie. Frans en zijn vrouw ontvingen ons hartstikke gastvrij en we kregen een heerlijk kopje koffie in zijn schitterende tuin. Je kan daar uren zitten en kijken en dan heb je nog niet alles gezien! Zo leuk! En nog leuker is Stimpie, de kat. Die steelt echt de show. Hij is heel verbaal, dat ken ik van thuis natuurlijk. Ik had een drinkbak en snoepjespot voor hem meegenomen. Frans maakt nogal eens filmpjes met Stimpie en die zijn hilarisch. Daarom wist ik ook dat ik Stimpie daar gepast voor moest bedanken.

Ik was al eens bij Frans en Miriam geweest en ik wist ook nog dat het best lastig is om door de ruis heen de stemmen te horen. Frans leidt de sessie en vraagt om contact aan het begin, en aan het einde sluit hij het ook weer af. Dan kan je vragen of er mensen aan de andere kant van de sluier voor je zijn en ook vragen stellen. Nou ga ik niet alles vertellen maar het was wel behoorlijk frappant. Mijn moeder kwam zelfs een keertje ertussendoor bij een vraag van Karina. Ook moesten we een paar keer goed lachen. Het is wel vermoeiend omdat je je zo zit te concentreren op het luisteren en tussendoor namen we dan ook even een pauze. Dan gingen we heerlijk in de tuin zitten even en konden we ook genieten van de verhalen van Stimpie. Het was dus ook nog eens erg gezellig met Frans en zijn vrouw.

Na de sessie zijn we met zijn viertjes gaan eten in Delft. Ik had weer eens vreselijk de verkeerde slippers aan, want ik wist niet dat we zo’n eind zouden gaan lopen. Op zich niet ver hoor, maar voor iemand die nog net niet helemaal van de hielspoor af is, met verkeerde harde slippers aan, is dat niet zo handig. Maar goed, het ging wel, al ging het op de terugweg behoorlijk zeer doen. We hebben wel heerlijk gegeten bij het Koningshuys, echt geweldig. Daarna weer terug gewandeld door het pittoreske Delft. Wat is dat toch een prachtig stadje! Karina wilde nog graag op de foto bij het blauwe hart, die zou ik wel nemen van haar. Later bleek dat ik een aantal hele korte video’s heb genomen. Ach ja, ik blijf een blonTje.

We hebben afscheid genomen en we kregen nog een zooi stekjes mee van een heel leuk plantje. Ik ben benieuwd wanneer ze gaan wortelen. Toen we thuis kwamen, zijn we nog een filmpje gaan kijken. Voor Karina was hij op het randje van te eng en voor mij viel dat wel mee. Toch schrok ik me elke keer een ongeluk, waar ik dan toch ook wel weer erg om moest lachen. Vanmorgen op ons gemak weer wakker geworden en dat was weer het einde van deze logeerpartij. Ik ben Karina naar het station gaan brengen en zij ging weer richting Belgisch Limburg en ik richting huis. Het gaat altijd zo snel voorbij.

Misschien dat we die allereerste logeerpartij eventjes moesten wennen maar dat is nu niet meer zo. Voor mij niet in elk geval. De katten vinden het ook leuk zelfs. Er is geen moeten of ongemakkelijk voelen, geen enkele irritatie. Het gaat als vanzelf en dat is heel prettig. We hebben ook best lol met elkaar en we leren ook veel van elkaar. En dat is nooit verkeerd natuurlijk. Ik vind het altijd heel leuk als ze er is en het is zo jammer dat ze zo ver weg woont. Dat je niet even zo af en toe gewoon even een bakkie kan gaan doen en een praatje maken. Wie weet, als ik ooit de postcodeloterij win, dat wordt wel tijd trouwens, dat ik dan ergens in België weer ga wonen. Wishfull thinking maar het kán zomaar gebeuren. Tot die tijd zullen het af en toe logeerpartijtjes worden.

Helaas kan ik niet richting haar, door de katten. Toch zou ik ze er niet voor willen missen en Karina kan haar hart weer even ophalen, als ze hier is. Die mist het hebben van katten maar ze weet ook, door het logeren hier, ze houdt niet van al dat haar. Ik ook niet hoor maar ja, wat doe je eraan? Helemaal niets. Ja, vaak stofzuigen maar dat heb ik donderdag voor het laatst gedaan. Dat is het eerste wat ik morgenochtend ga doen. Voor het er te warm voor wordt want het is zelfs hier in huis nu warm en dat wil wel wat zeggen, voor zo’n fris huis. Dat wordt weer wat van de week, jasses, te heet is zo echt niet lekker. Hopelijk wordt het snel wat minder, 25 graden is heerlijk genoeg.

Eind oktober komt Karina weer, dan gaat ze mee naar de Swan Market. Daar moet ik ook nog een heleboel voor regelen, maar dat komt nog wel. Gelukkig hebben wij het voordeel van whatsapp, Facebook en weet ik veel wat voor meer communicatiemiddelen er wel niet zijn. Dat brengt de wereld zo dichtbij. Daar ben ik wel blij om. Vroeger moest je dat met brieven doen maar nu niet, dat scheelt wel. Want het maakt niet uit WAT je bent voor elkaar, wel DAT je er bent voor elkaar. En dat is met Karina en mij wel zo. Wel zo prettig, zo’n lieve vriendin. Ik ben echt weer gigantisch verwend door haar en zeker drie kilo aangekomen sinds donderdag.

Tijd voor een beetje afvallen. Ook omdat ik half augustus in een leuk jurkje wil passen, bij de bruiloft van mijn broer en San. Daarom morgen even flink streng aan de shakes. Van PeeT moet ik er wel tonijn en sla e.d. bij eten en PeeT kan het weten dus dat doe ik dan maar braaf. Ik heb nog meer opdrachtjes van PeeT, daar ga ik ook mee aan de slag van de week. Want ik heb een besluit genomen, ook nog eens. Ik ga morgenochtend vroeg de dame van de apotheek in Vlaardingen terug mailen, dat ik daar graag in augustus kom beginnen met proefstage. De andere afspraken ga ik afbellen. Dit zit én heel dichtbij, én ze werken samen met twee andere apotheken waar ik ook mag meedraaien en bovendien is de begeleiding intensief en 1 op 1.

Misschien is het daar te rustig om er blijvend te willen werken, dat zou kunnen. Maar ik ga die opleiding doen, die heel veel van me zal vragen en dan heb ik daar goed de gelegenheid voor, als de stage wat minder intensief is en de werkdruk iets lager ligt. Dan kan ik me daar wat beter op focussen. Want ik mag inderdaad best wel eens een keertje de minder moeilijke weg kiezen. Dan kan ik, straks mét diploma op zak, best op zoek naar iets meer passends. Maar dan kan een iets hogere werkdruk geen kwaad, dan zit er geen opleiding bij. Lijkt me een goed plan. Nu ga ik zo lekker iets nog luchtiger aantrekken want ik steek de moord zowat. Het mag van mij alvast iets minder warm maar daar zal ik nog even op moeten wachten.