26. jun, 2019

Drie jaar en 28 dagen zonder Sunshine

De bloemen van Karina staan nog steeds, tenminste, nog drie van de rozen. En dan de hele aparte mini chrysanten erbij, als vulbloemen. Er zijn twee rozen die in de hitte van de afgelopen twee dagen hun kopje hebben laten hangen. Niet zo gek natuurlijk. De andere drie doen nog steeds hun best om hun geometrische perfectie te laten zien. Om blij van te worden, vind ik dat. En knap van die bloemetjes! Want wat was het heet zeg, niet te doen. Ik ben zo ontzettend blij voor het stuk frissere weer van vandaag. De katten ook wel, dat weet ik wel zeker.

Aurora is natuurlijk de uitzondering want die is in Griekenland geboren en toch merk je dat wel. Dat gekke beest, komt gewoon bovenop je liggen, als je van pure ellende languit op de bank bent neergeploft. Echt hoor, dat is toch veel en veel te warm?! Gek beest, niet te doen. Na een tijdje hield ze het ook wel voor gezien maar toch, ze moet en zal op schoot of bovenop me liggen, zodra ze de kans krijgt. Of er nou dooie mussen van het dak vallen of niet. Zij heeft daar geen boodschap aan, zij wil gezellig bij me. Heel fijn met die hitte. In de winter vind ik het heerlijk maar ik laat haar nu ook maar liggen. Ze gaat vanzelf wel een keertje weg. Gekke Griekse.

Zo lag ze op de bank waar ik de achter kussens weg had gehaald. Die wilde ik weer terug zetten maar nee, dat kon niet. Ze ging gewoon niet van haar plek. Nou ja, Aurora, schuiven! Je hoeft er niet weg maar gewoon een beetje opzij. Ze keek me aan alsof ik het onmogelijke van haar vroeg. Omdat ik toch het kussen wilde terug zetten, zette ik het ding bovenop haar. Ze bleef stoïcijns liggen. Alsof ze helemaal niet in de gaten had dat ze nu met een groot kussen op haar rug had. Dat heeft ze toch nog wel even volgehouden. Rare witte meid. Echt hoor, ik heb toch van die aparte wezentjes in huis. Ik hoor er al een paar denken, soort zoekt soort. Klopt helemaal!

Gisteren kreeg ik een pakje via PostNL. Toen de bel ging, bedacht ik me dat het best eens dorstig weer kon zijn voor een pakketbezorger in die hitte. Ik pakte dus een flesje ijskoud water mee, om aan hem te geven. Ik loop meestal een paar trappen tegemoet, om te helpen. Dit keer kreeg ik die kans niet eens. Die man was zo snel, die stond al voor de deur boven. Iemand met zo’n donkere huid, die heeft wel tropen-genen. Maar toch, goed water drinken is voor iedereen nodig in die hitte. Hij was blij verrast met zijn ijskoude flesje en ging met een grote grijns weg. Ik voelde me minder schuldig dat hij helemaal naar boven was gekomen in dat weer.

Ik had afgelopen maandag nog gevraagd aan Kim of ze nou die uitslag al had van Timo. Die zou een week daarvoor al binnen zijn geweest. Nog steeds niet dus. Ik durfde het gisteren niet eens meer te vragen. Ze had wel van de dierenarts te horen gekregen dat ze in Duitsland een nationale feestdag hadden gehad en daardoor liep het lab daar behoorlijk achter. Nou lekker dan. Toch wel iets waar je op zit te wachten. Want toen hij pas dat plekje kreeg op zijn teen, was ze al direct ongerust. En Kim is enorm goed in het zoeken op Google of in elk geval alles helemaal uitpluizen. En die vond allemaal dingen die niet zo gunstig waren.

Wij zijn wel allebei een stelletje zeikerds, vinden vaak anderen nog het ergste, met onze dieren. Maar toch, je voelt het toch, als er iets met je diertje is. Je wil alleen niet direct overdrijven en de volgende dag naar de dierenarts. Al zegt er iets in je, diep van binnen, dat je dat wel moet doen. Kim is daar al helemaal gevoelig voor, dus toen dat plekje opeens snel groter werd, zijn we samen naar de dierenarts gegaan. Ik als chauffeur en voor morele steun. Als je al zo’n tijd ongerust bent, dan duurt het dubbel zo lang allemaal. Toevallig zat ik daar gisterenmiddag nog aan te denken. In de avond kreeg ik een berichtje van Kim. Dat ik niet moest bellen, want ze voelde zich heel erg naar nu. Maar ze moest me toch vertellen dat ze de uitslag had van Timo en die is niet goed. De tranen sprongen al gelijk in mijn ogen.

Ze vertelde een beetje wat er nu uit was gekomen, dat het in elk geval kanker is en ook kwaadaardig. Jeetje zeg, en Timo betekent alles voor haar. Is het dan nooit genoeg met die ellende hier? Als het ergens weer de goede kant op gaat, krijg je wel weer wat anders voor je kiezen. Gek zeg, dat je daar doodmoe van wordt. Kijk, natuurlijk is dit voor Kim veel en veel erger dan voor mij, maar het is wel mijn kind die verdriet heeft. Dat raakt je harder dan dat je zelf verdriet hebt. En ik hou ook van Timo, die ik altijd voor de grap mijn kleinzoon noem. Daan is ook gek op zijn katten, ook voor hem kwam het behoorlijk aan. En ze zei natuurlijk ook wat ik al wist dat ze zou gaan zeggen; ‘ik wist het!’

Ja, ze had dat nog gezegd, want wat hier nu uitkwam, kan zoiets zijn. Dat had ze al van te voren uitgezocht allemaal. Ze heeft vanmorgen de dierenarts gebombardeerd met vragen, via de mail. Want ze wilde ook een mail terug met alle antwoorden. Ze is zo in de war nu, dat er niets echt blijft hangen en dat begrijp ik als geen ander. En die mail die ze terug kreeg, die stuurde ze weer door naar mij. De bult op de teen van Timo blijkt een myxosarcoma te zijn. Dit is een tumor uitgaande van de weke delen (bindweefsel, bloedvaten, lymfevaten) en is helaas kwaadaardig. Dit type tumoren zijn agressief en groeien invasief  naar de onderliggende weefsels en kan zo uitzaaien naar de lymfeklieren en de longen. Die kans is maar 8 tot 20% maar toch, het blijft een kans. Zulke tumoren komen normaal alleen voor bij senior katten en Timo heeft dus enorme pech dit al zo jong te hebben.

Er is geprobeerd die hele bult weg te snijden maar uit het lab onderzoek is gebleken dat de tumor niet volledig is weggehaald. Dus er kunnen nog tumorcellen aanwezig zijn en die moeten weggehaald worden. De teen kan dus niet gehouden worden, die moet eraf. Ze gaan eerst röntgenfoto’s maken om te kijken hoever die groei is. Het kan ook al verder zijn en dan moet de hele poot er misschien af. Die kans is heel klein maar niet 0%. Ook kan dit type tumor uitzaaien naar de longen en daarom maken ze dan nog een foto van de borstholte. Als er daar geen uitzaaiingen zijn, kan er geopereerd worden. Alleen zijn die er al wel, dan wordt het een heel ander verhaal.

Dan moet je gaan denken over chemo’s en weet ik het allemaal, zonder antwoord op de vraag of dat dan zal helpen. Kim heeft, ondanks haar grote verdriet, goed nagedacht en zover zal ze niet gaan. Ze ziet het gelukkig net zoals ik. Revalideren na een teenamputatie is precies zo, als ze de afgelopen weken al heeft meegemaakt. Zelfs met een poot minder kan Timo een geweldig leven leiden. Maar gaan sleutelen met chemo’s nee, dat doen we niets en niemand meer aan. Het wordt dus een behoorlijk spannende dag, volgende week woensdag. Want dan heeft Kim de afspraak staan om met Timo te komen.

Voor mensen die niet van dieren houden, overdrijven wij, dat weet ik wel zeker. Voor ons, zijn ze net zo belangrijk als familie. Familie die onvoorwaardelijk van je houdt en je nooit pijn doet, je dieren familie. Dus allemaal graag mee duimen, dat er alleen een teentje af moet en dat het daarna klaar is en Timo een ouwe kat zal gaan worden, met een grijze snor. Dat hij nog jaren en jaren Kim gelukkig maakt omdat hij haar weer aan het uitdagen is, en zij gek van hem wordt. Ik vraag nooit wat maar hier zou ik veel voor over hebben, mocht je dat kunnen kopen. Hopelijk vinden ze het boven zelf nu ook wel genoeg, want ik ben er helemaal klaar mee nu.